محصولات مالی ساختاریافته بازارهای مالی را گسترش داده‌اند. چندین محصول مشتقه وجود دارد که صرفاً با هدف کمک به یک شرکت برای انتقال ریسک اعتباری خود به شرکت یا گروه دیگری از سرمایه‌گذاران که مایل به پذیرش این ریسک هستند، ایجاد شده‌اند.

شناخته‌شده‌ترین و رایج‌ترین محصول مالی ساختاریافته که شرکت‌ها را قادر به انجام این کار می‌کند، ... نامیده می‌شود. اعتبار به طور پیش فرض مبادلهبا این حال، سوآپ‌های نکول اعتباری یک ریسک محسوب می‌شوند. آنها تقریباً باعث ورشکستگی برخی از شرکت‌های بزرگ مانند AIG در گذشته اخیر شدند. به همین دلیل است که دستورالعمل‌های داخلی بسیاری از سازمان‌ها به آنها اجازه صدور یا معامله سوآپ‌های نکول اعتباری را نمی‌دهد. با این حال، آنها نیاز دارند که ریسک‌های خود را به اشخاص ثالث منتقل کنند. در نتیجه، محصول محافظه‌کارانه‌تری به نام اوراق قرضه مرتبط با اعتبار ایجاد شده است. اسکناس‌های مرتبط با اعتبار بسیار امن‌تر در نظر گرفته می‌شوند و از این رو طبق دستورالعمل‌های اکثر شرکت‌ها در سراسر جهان مجاز است.

در این مقاله، نگاهی دقیق‌تر به چیستی اعتبارنامه و نحوه‌ی عملکرد آن در از بین بردن ریسک اعتباری خواهیم داشت.

یادداشت مرتبط با اعتبار چیست؟

اوراق قرضه مرتبط با اعتبار، یک محصول مالی است که به یک شرکت اجازه می‌دهد ریسک اعتباری یک ابزار درآمد ثابت را که خریداری کرده است، حذف کند.بیایید اینطور بگوییم شرکت الف می‌خواهد اوراق قرضه منتشر شده توسط ... را خریداری کند. شرکت ببا این حال، شرکت A می ترسد که B ممکن است نکول کنند یا ممکن است رتبه اعتباری آنها کاهش یابد. از این رو، آنها نمی‌خواهند ریسک اعتباری را در دفاتر خود نگه دارند. آنها می‌خواهند آن را به شخص ثالثی منتقل کنند. اکنون، یک گروهی از سرمایه‌گذاران به نام سی. حاضرند ریسک عدم پرداخت بدهی را بپذیرند.

هدف از یک یادداشت اعتباری، اطمینان از این است که فقط ریسک اعتباری خرید از خریدار اصلی منتقل می‌شود (A) به گروهی از سرمایه گذاران (C). سایر ریسک‌ها مانند ریسک‌های بازار همچنان نزد خریدار اصلی (A) باقی خواهد ماند.

یادداشت مرتبط با اعتبار چگونه کار می‌کند؟

یک یادداشت مرتبط با اعتبار می‌تواند در سه مرحله ایجاد شود:

1. در مرحله اول، شرکت الف به شرکت ب پول نقد می‌دهد تا اوراق قرضه از آنها بخرد. در عوض، شرکت ب متعهد می‌شود که به صورت دوره‌ای اصل و فرع را پرداخت کند.

2. در مرحله دوم، سرمایه‌گذار یعنی شرکت A اوراق قرضه خود را جمع‌آوری کرده و یک پرتفوی پایه ایجاد می‌کند. این پرتفوی، پرتفوی دارایی مرجع نامیده می‌شود.

3. در مرحله آخر، شرکت A مجموعه دیگری از اوراق بهادار را با پشتوانه اوراق قرضه شرکت B منتشر می‌کند. آنها این اوراق بهادار را به سرمایه‌گذاران C می‌فروشند که هزینه آنها را از قبل پرداخت می‌کنند. در عوض، شرکت A همچنین پرداخت‌های دوره‌ای را وعده می‌دهد. این پرداخت‌ها بالاتر هستند زیرا شامل اضافه بهایی می‌شوند که باید به C برای تقبل ریسک اعتباری پرداخت شود.

توجه به این نکته ضروری است که شرکت A از نظر ریسک اعتباری از معامله خارج است. از یک طرف، آنها به B پول داده‌اند و از طرف دیگر، از C پول دریافت کرده‌اند. از این رو، ریسک آنها صفر است. به طور مشابه، برای پرداخت‌های دوره‌ای، A از شما پول دریافت خواهد کرد B، درصدی برای جبران اضافه کنید C برای پذیرش ریسک اعتباری، و پرداخت آن به Cبنابراین، منافع A تقریباً در هر سناریویی محافظت می‌شود. بیایید نگاهی به چگونگی وقوع وضعیت در سناریوهای مختلف بیندازیم.

یادداشت مرتبط با اعتبار: سناریوها

1. بدون پیش‌فرض: سناریوی اول رایج‌ترین سناریو نیز هست. اغلب اوقات، شرکت‌هایی که بدهی منتشر می‌کنند، اصل و سود را به موقع بازپرداخت می‌کنند. در چنین سناریویی، شرکت الف از پول می‌گرفت B و پرداخت به C پس از اضافه کردن سود. آنها فقط سود اضافی را از دست می‌دهند. با این حال، این مانند حق بیمه خواهد بود و از این رو A مایل است آن را کسر کند. بنابراین، اگر آنها 7٪ سود در پرداخت‌های کوپن دریافت کنند و 7.25٪ به C بپردازند، به جای محافظت، 0.25٪ از دست می‌دهند. اینگونه است که این معاملات بیش از 90٪ مواقع به نتیجه می‌رسند.

2. پیش فرض: ممکن است که شرکت B نتواند به شرکت A پول پرداخت کند. در این حالت، شرکت A نیز تحت پوشش بیمه است. دلیل این امر این است که آنها پول را از شرکت C پیشاپیش دریافت کرده‌اند. از این رو، آنها هیچ ریسکی ندارند. در واقع، ریسک متوجه شرکت C است. در چنین شرایطی، A مجبور نیست C را بازپرداخت کند، مگر اینکه از B پول دریافت کند. همچنین، آنها فقط باید ارزش باقیمانده را بپردازند. در واقع، آنها فقط یک نهاد انتقالی هستند. هر پولی که از B بیاید به C منتقل می‌شود.

3. خلع درجه: در برخی موارد، نکول به طور کامل رخ نمی‌دهد، بلکه کاهش رتبه بدهی وجود دارد. کاهش رتبه بدهی به معنای نرخ بهره مؤثر پایین‌تر است. در چنین مواردی نیز، شرکت A مانند یک نهاد انتقالی عمل می‌کند. نرخ بهره کاهش یافته به سادگی به C منتقل می‌شود که باید ضرر را متحمل شود.

نکته اصلی این است که اوراق قرضه مرتبط با اعتبار تضمین می‌کنند که هیچ یک از رویدادهای اعتباری که در شرکت B اتفاق می‌افتد، بر شرکت A تأثیری نداشته باشد. این ریسک با پرداخت هزینه به شرکت C منتقل شده است! لازم به ذکر است که سایر ریسک‌ها مانند ریسک تغییر ارزش بازار اوراق قرضه به دلیل نوسانات نرخ بهره همچنان در شرکت A باقی می‌ماند. تنها ریسک اعتباری است که منتقل شده است.