Wizzewasjes

Met hun vijven zitten ze op zaterdag bij de Vrolijke Zander, Jozefien is naar de duffe dansles, als Simon ineens zegt: "Ik was bij je moeder".

"Dat weet ik" zegt Thomas. "Ik wou weten hoe ik de achterdocht nog weg kon krijgen" zegt Simon. Ze zei dat vertrouwen het sleutelwoord is, maar dan met andere woorden.

Ze zei dat ik jullie eerst moet vertellen wat er hier vanbinnen speelt" en hij legt zijn vinger op zijn borstkas.

Geen van hen zegt een woord. Dus gaat hij maar gewoon verder.

"Ik ben bang dat jullie me nooit kunnen vergeven om wat ik deed, dat jullie dat wel zeggen maar dat niet echt deden, ik kan namelijk niet geloven dat dat kàn.

Ik ben constant bang om iets verkeerd te zeggen. Ik ben jullie allemaal zo graag gaan mogen dat ik het idee niet kan verdragen dat ik iets fout zou zeggen of doen en dat jullie me de deur zouden wijzen".

Ze kijken zwijgend naar elkaar en dat herinnert Frederik aan het prille begin van hun vriendschap en hij weet ook nog hoe opgelaten hij zich toen voelde en dat zonder depressie.

"Genoteerd" zegt hij. Simon kijkt hem ineens zo hoopvol aan.

Frederik is wel diegene die hem altijd een duwtje in de rug gegeven heeft. En Simon denkt: "Komaan Frederik alsjeblief, geef me een opening".

Het blijft nog een hele poos stil vooraleer Frederik ineens een beslissing neemt en zegt: "Je vroeg laatst naar het Boerenbal* … "

"Ga door man, ga door" bidt Simon als hij plots ziet dat ze elkaar een klein onderling seintje geven en hij denkt: "Ze communiceren verdorie gewoon met hun ogen".

"Dat Boerenbal, dat is geen geheim maar eerder iets privé van ons vier. Ik wou dat we het konden herbeleven" zegt Frederik en hij glimlacht bij de herinnering.

"Het was de avond waarin wij vier hebben gezien dat onze ouders maar gewone mensen zijn, die zich ook willen amuseren en uit de bol gaan".

Simon kijkt hen allen aan en noteert een lichte verandering. Nog even blijft het stil.

Dan zegt Thomas: "Nu, als je het daarover wil hebben, ze zijn letterlijk door de dansvloer gezakt".

"Dank u Madame" denkt Simon.

Nathalie legt haar hand op de zijne en hij kijkt Kasia aan en denkt: "Nu zij nog" maar dan ziet hij het moederlijke gezicht van Pawlina voor zich dat strak ging staan toen hij het over Madame had gehad en hij zegt: "Je lijkt op je moeder Kasia, je zet hetzelfde boze gezicht op als zij als je wil camoufleren dat je een hart van koekebrood hebt".

"Jongen!" zegt Kasia met haar wijsvinger vooruit.

"Tijd voor de tweede ronde" denkt hij "ik moet dóór dat pantser geraken".

Hij legt het direct op tafel als hij zegt: "Ik wil bij jullie horen, dat jullie me vertrouwen. Dàt is mijn bedoeling mochten jullie je dat afvragen".

Hij kijkt Nathalie verliefd aan als hij zegt: "Sorry dat ik zaag maar ik ben door het gebeurde zo erg aan mezelf gaan twijfelen dat ik zelfs niet meer kan geloven dat iemand me kán mogen".

Hij kijkt naar Kasia als hij zegt "ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik ooit jouw mening over mij kan veranderen. Ik was niet echt 'nep' zoals je het noemde, maar ik accepteerde té gemakkelijk dat ik -bij manier van spreken- verafgood werd".

Hij kijkt naar Frederik en zegt: "Dank je voor je vriendelijkheid" Frederik fronst bij de herinnering en vraagt: "Gij verdomd stomme idioot?" "Je zei tenminste iets dat zin had" zegt Simon.

Hij kijkt naar Thomas, die verschrikt kijkt en zegt: "Simon! Hou je mond! Als wij nu zeggen dat we je alles hebben vergeven, ga je ons dan nù geloven? Want ik vind het verdomd irritant dat jij óns niet blijkt te vertrouwen."

"Ik zal mijn best doen" zegt Simon. En hij denkt: "Dat is nu eens een reactie recht uit zijn hart".

"Kunnen we het hier dan bij laten?" vraagt Thomas. En hij denkt: "Dan trotseer ik nog liever Jozefien".

Wordt mogelijk vervolgd …

Op een avond na school, Thomas is naar zijn kamer getrokken om zijn huiswerk te maken, gaat Kasia zitten en zegt: "Mama, het is maar dat je 't weet, maar ik ben bij de dokter geweest. Ik ben een voorschrift voor de pil gaan vragen".

"Oh jee" denkt Laura en ze ziet Pawlina hetzelfde denken. "Wil ik efkes weggaan?" vraagt Laura.

"Niet nodig" zegt Kasia "aangezien jullie beiden samen toch twee kinderen hebben" en ze lacht er wat bij.

"Maar zo dringend is het echt nog niet" gaat ze verder "maar ik wil wél moeilijke situaties vermijden, zowel voor mij als voor Frederik. Wat denken jullie er van?"

En Pawlina vertelt:

Ik was zestien toen ik mijn Mikołaj ontmoette. Hij was 19. Het was van het begin af aan duidelijk dat we voor elkaar voorbestemd waren. En ja, de oudere garde stond er op dat we van elkaar afbleven, dat we onze manieren hielden, dat we wachtten tot we oud genoeg waren.

Mikołaj en ik deden dat niet. Ik ging naar de dokter, vroeg een voorschrift en we vrijden dat de stukken uit de muren vielen.

Ik was 21 toen we huwden. Ik was 23 toen Kasia geboren werd. Ik was 30 toen Mikołaj stierf.

Ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven moesten we indertijd gewacht hebben. Als je die gevoelens op je zestiende krijgt, wil dat zeggen dat je er klaar voor bent. In mijn geval dan toch.

"Zo kennen we Kasia" denkt Laura "vooruitziend, nuchter en praktisch zoals haar moeder".

"Als je 'ooit' thuis binnenstormt" zegt Pawlina lachend "kijk dan eerst of de boswachter niet thuis is, want die heeft een jachtgeweer".

Wordt mogelijk vervolgd …

"Papa" zegt Nathalie "jij gaat straks naar het Grote Huis om die papieren aan Philippe te geven?

Simon en ik gaan ook, ik wil Damien spreken en hij zegt dat hij tijd heeft". En later laadt ze haar grote schilderijenmap in de auto.

Ze lopen het Grote Huis binnen, zowel Francis en Simon voelen zich wat ongemakkelijk als Nathalie gewoon door de achterdeur, de grote keuken in loopt.

Zij zegt: "Dat mag van Tante Laura". Het doet raar aan, Pawlina is er niet, die is thuis, het is zondag.

Laura en Philippe komen de keuken in om hen te begroeten en Laura zegt: "Thomas zit weer van alles op te zoeken".

Maar dan zegt Nathalie dat ze voor Damien komen en zegt Laura: "Dan kunnen we Thomas maar even verder laten zoeken. Durf je wedden dat hij iets opzoekt over 'omgaan met nieuwe vaders', anders ik wel".

Als Philippe Francis heeft meegenomen naar het bureau om al samen de voorstellen eens te overlopen, stormt Kasia naar binnen. "Ik zag dat jullie er bij waren" zegt ze buiten adem van het rennen.

Maar als Damien en Anna binnenkomen kan ze toch al zingen: "nah nah nah nah, Paris s' éveille", waarop Damien antwoordt: "Nous avons fait l'amour toute la nuit (We hebben de hele nacht de liefde bedreven)". "Damien!" zegt Anna lachend.

En dan komt hij tot de kern van de zaak. Wat heeft Nathalie hem te vertellen?

Ze vertelt dat zij met Simon in haar atelier was, dat ze haar 'mindere' werken aan Simon had laten zien, dat Simon had gevonden dat ze er minstens één daarvan aan Damien moest tonen …

"Pourquoi? (Waarom?)" vraagt hij aan Simon die antwoordt dat hij er niks van kent maar het schilderij 'super' vindt. "En bovendien" vertelt Simon "Nathalie heeft het 'Anna en Damien' genoemd".

Damien spert zijn ogen open in verrassing: "Montre (Toon)" zegt hij en dat doet ze. Ze opent de grote map.

Ze vreest wel een beetje dat hij het niet zo mooi zal vinden. "Anna et Damien" zegt hij. Dat hij het geen mislukt schilderij vindt, zegt hij, integendeel.

"Damien" zegt Anna "toon het me".

Hiervan schrikt Simon wel een beetje maar Kasia en Nathalie vinden het blijkbaar normaal dat hij achter haar gaat staan, haar rechterhand met zijn rechterhand neemt, haar wijsvinger onder de zijne en zo zachtjes het schilderij beroert en zegt: "Dit ben jij Anna" en terwijl hij zachtjes over de geschilderde armen glijdt zegt: "je speelt piano" terwijl hij daarna zegt terwijl hij over haar kleed gaat: "Je draagt dat rode kleed dat je droeg bij de opening van de tentoonstelling".

Dan gaat hij naar de andere figuur: "Dit ben ik" zegt hij. "Ik kijk vol bewondering naar jou".

Plots vraagt Anna verschrikt: "staat er een partituur op de piano" "Neen" zegt Damien.

"En mijn ogen?" vraagt ze. "Je ogen zijn naar beneden gericht, ma chérie".

Anna zucht van opluchting. Ze vreest altijd dat iemand haar ogen gaat schilderen, maar niet zoals ze zijn, maar zoals ze zouden moeten zijn.

"Nathalie" zegt hij "ik wil dit schilderij kopen".

"Neen" zegt ze "jullie krijgen het, voor de inhuldiging van jullie huis als jullie verhuizen. Ik heb zoveel van jou geleerd".

Damien draait zich om, kijkt naar Simon, zet twee stappen in zijn richting, grijpt en schudt zijn hand en zegt: "Merci, sans toi, je ne l'aurais jamais vu. (Dank je wel, zonder jou had ik het nooit gezien)"

En hij vervolgt: "Nathalie, ik ben er vrijwel zeker van dat "Vergiffenis" af is, maar dat het je nog te eigen is. … Toon het hem" zegt hij "hij verdient het".

"Ja" zegt Nathalie "dat weet ik en hij heeft het al gezien".

Wordt mogelijk vervolgd …