thelake

Tam 10 sene önce yazmış olmam ve bir daha dokunmamış olmam. editörcülük oynuyorum kendimle, çünkü unutmuşum ne yazdığımı. ayrıca mac'te comment koyma... love.

( all the *eventual* feelsCollapse )

thelakeizliyor'a paid time alacağıma kendime almışım, bu siteyi kullanmayı da unuttuk. 3-5 blog attırayım buradan da ne yapayım, madem paid account :) Free diye custom CSS'i de atmıştım, artık Flexible Squares dizaynını kaldırmışlar, seçilemiyor, keşke atmasaydım...

Ben burayı private günlük olarak kullanıyorum zaten yıllardır da, public entry baya olmuş atmayalı. En son yazdıklarımı okumuşum tekrar, eğlenmişim baya :) Neyse kısmet, elimiz alışsın, beynimiz çalışsın. Kimbilir belki bir gün yine yazarız. Zira yaş 35, yolun yarısı... Bu arada benim oğlan 4 yaşına geldi, zamanın geçişinin dehşeti sizi de sarsın...

P A N D E M İ var bir de. Lanet.

Custom moodtheme'im falan var ya haha ne eğlenmişiz arkadaş...

Sıkılıyorum napiym... =///

( Sıfır beklentiyle okuyorum, maksat zaman geçsinCollapse )

( Day 2Collapse )

İşte geldim buradayım. Okurken hiçbirinden korkmadım da Viva'dan korkuyorum. Bir sürü yayınevine gönderdim basılmadı, "yazım tarzınız çok akıcı" "hikaye çok yaratıcı" şöyle güzel böyle iyi deyip en son "biz türk yazarlardan basmıyoruz" ile sonuçlanan bir maceraydı. Bakalım gerçekten nasıl yazmışım. Editli meditli en son yayınevine gönderilmiş halini okuyacağım, I am excited.

( İsa Musa gel bizi kutsa ve nolur güzel yazmış olayım...Collapse )

Arela'yla ilgili yazdığım entrylere bakarken Viva'nın fikir entrysini buldum: https://thelake.livejournal.com/163397.html

Bana yine sıkıntı bastı ofiste oturduğum yerde, 7+1 okuyasım vardı bir süredir, açıp onu okuyayım bari. Bakayım does it still hold up... Geçen gün kütüphaneyi temizlerken Switching Time'ı gördüm zaten zavallı kitabım kenarda köşede durmaktan sararmış. Onu da tekrar okumak istiyorum, bakalım anne olduktan sonra nasıl etki edecek bana.

( Allahım lütfen güzel yazmış olayım jesus moses amenCollapse )

Çok hızlı gitti hikaye, ama çok güzel yazıldığı için sesimi çıkarmayacağım. Suspension of disbelief iyidir, güzeldir.
Bunu böyle pekiştire pekiştire, bu sefer Ryan'ın--PARDON WILLIAM'ın bakış açısından yazmak NASIL GÜZEL OLUR ALLAHIM NASILLLLLLLLLLLLLLLLLLLLL.. ama o psikolojik ağırlığı kaldırabilecek bir hayat seviyesinde değilim, bunu okuyan herhangi biri bana baskı yapmasın, ağlarım.

Fakat güzel olurdu.

Eve gidip Switching Time'ı çıkaracağım sakladığım yerden. Okuma zamanı gelmiş.

25 Haziran 2012 tarihli entry, değiştirdim üste çıksın diye. Luplex 2.0'ı planlamışım. 7092 yazmışım beğenmemişim hahaha.
Onları da bir yerden bulup çıkarayım, okuyayım. Aşağıda anlattığım plotlar güzel ve crash'i yine okumuşum ben bu turdan önce, aynı şeylere kusmuşum hahahahah

******************************** Orijinal entry buradan başlıyor ********************************

latty - 24 - jennifer lawrence - (insp.)
delora - 24 - emma stone - (insp.)
vien - 26 - gemma arterton - (insp.)
ewan - 29 - chris hemsworth - (insp.)
wusla - 30 - hayley atwell - (insp.)
colm - 32 - chris pine - (insp.)
flasler - 35 - matt bomer - (insp.)
cuslov - 35 - jessica chastain - (insp.)
calis - 42 - Nicolaj Coster-Waldau - (insp.)
conrad - 44 - Hugh Jackman - (insp.)

favian - 32 - ryan gossling - (insp.)
biana - 29 - katie mcgrath - (insp.)
dorian - 28 - gaspard ulliel - (insp.)
andrea - 27 - rooney mara - (insp.)
siennna - 27 - carey mulligan - (insp.)
eidan - 26 - armie hammer - (insp.)
claire - 27 - amanda seyfried - (insp.) - current queen in throne



- Claire'in succession sırası şöyle


FATHER KING --------------------- ERKEK KARDEŞİ
^ --------------------------------- ^
NESTOR --- COUSINS -- OĞLU X
^ --------------------------------- ^
LATTY --- BUNLAR DA SOME KIND OF COUSIN -- CLAIRE


Latty'nin babasının kuzeninin kızı oluyor Claire. Baba tahta geçmeyince kızı geçiyor. Crash'i yazdıktan 6 yıl sonra ağır mutasyonla Amanda'yı tahta da geçirdim ya, ölsem de gam yemem.

( Luplex RebootCollapse )

EDIT

Crash sonrası o dönemdeki "beni" değerlendiren bir yazı yazmak istiyorum. Şu anda o senelerde tanınan "thelake"den baya uzak bir yerdeyim, ama dönüp bakmak istedim.

( On writing...Collapse )

Koskoca bir Pink of Luplex cildini "bu aslında bir rüyaydı" şeklinde bitirip -cildi okumadım, %95'i çocuklarla ilgili olduğu için- sonra "über ciddiyim, yazımı siyaha çeviriyorum, chapter chapter yazıp chapterlara başlık bile vereceğim hohoho" şeklinde notlar düşerek Nocens'i yazmışım.

Honestly bir şeyler yapmaya çalışmışım ama ben bile bilmiyorum ne yapmaya çalıştığımı. İlk 15-20 sayfadan anladığım şey adult yazmaya çalışmışım, ama kopuk diyaloglar ve tam olarak nasıl bir amaca hizmet ettiğini bilmediğim time jumplarla yine bir sürü şeyin altını boş bırakmışım. Evil Dorian nasıl oluşmuş ve bu elementlerin backstorysi neymiş onu oluşturmaya çalışmışım. Sonrasında Tria gelecek zaten...

Aslında hiç okumak istemiyorum, çünkü Crashing to Pink tam bir disappointment idi. Bariz yazmayı bilmiyormuşum ben. Çabalamışım. Nocens ve Tria'yı sırf kendimdeki cevhere tekrar inanmak için okuyorum, eğer bunlarda da delirirsem it is official, I was just entertaining myself.

Gerçi Viva ve 7+1 için aynı şeyi söyleyemeyeceğim, those were my best works. Özellikle 7+1. TEKRAR OKUMAYACAĞIM, I READ THEM 3 TIMES, HER SEFERİNDE SEVDİM, KENDİMİ ÜZMEYECEĞİM. Kötüyse de söylemeyin, ühühühüh..

Neyse, Nocens'e geçeyim, işlerimi düzenledim, azıcık ara..

( I am afraid...Collapse )

İşlerimi hallettim, telefonda alışveriş sitesi dolaşıp ekonomoyi hareketlendireceğime gelip okuyayım adam olayım. (olamadı.)

( Crashing - KILL EVERYONECollapse )

Crashed'i kendim açtım okudum. Crashed'de saçmalıdığım her şeyi toparlamışım ve ana karakterlerin aslında kim olduğu da belli olmuş. Sadece orada adı geçenlerle devam etsem inanın HİÇBİR ŞEY kaybetmezmişim. Olur da ileride Crash'i düzelterek tekrar yazmak istersem (10 sene sonra bir daha dönersem hahaha) buraya dönüp bakayım.

( Plot gibi plotCollapse )

Dream Star'ı indirdim şimdi, ona bakacağım. Süper cicili bicili bir şey yazacağım diye kendime söz vermişim. Bir sürü çocuk doğurtacağım falan demişim. Neyse, en azından çocukların adını sanını hatırlarım. Latty'nin hamileliğine falan bakarım, zira Crashed'in sonunda Conrad "eh benim Ewan'ı koruma görevim de bitti, ben gideyim evime" deyince Latty gitmesin diye üzerine atlıyor falan...

Eğleniyoruz ya, takılalım.

( Dream StarCollapse )

Crashing to Pink'i Pink of Luplex sırasında yazmışım yes. Notlar işe yaradı. Neyse, ona da yeni post açayım, o da kısa bir defter.
Ben Dorian'ın ne zaman evil olup milleti teker teker öldürdüğünü hatırlamak istiyorum.. Crashing'deymiş, buldum. Yarın direkt oraya skipleyip okurum, bebe zırvalarını okuyamayacağım, evde zaten kendi bebem var, gerek yok LOLz.

Zaten yorgundum, haftasonu daha çok yoruldum. Dinleneyim azıcık...
Hadi bitsin bugün bu defter de.

( Part 10Collapse )

Bitti.

17.08.2006 – 31.08.2007 / 22:03

1 senede yazmışım. 1 senede 500 sayfa çıkarmışım, helal bana. İyi veya kötü, this is a brilliant commitment.
Crashed okumayı isteyip istemediğimden emin değilim, ama galiba en harika plotlar orada. Umarım yazı tipi olarak 405 kendi mor tipindedir de kolay skiplenir, ama sanmıyorum =/////

Neyse, bakayım, korkunun ecele faydası yok.

Yeah, no, I will not be reading this. Yazı rengi 405, fontu Crash. Kimin ne yazdığı belli değil, bunu rahat okuyamam.
Neyse, maceramız buraya kadarmış. Emeği geçen herkese teşekkürler.

Hemen konuya girelim.

( Part 9Collapse )

Gün bitti, going home. Conrad ilu. Görüşürüz haftaya..

Geldim. Bu ne biçim sıcak hava!?

( Part 8Collapse )

Aha bitti bu PDF de. Son düzlüğe giriyoruz, muhtemelen dolu dolu bir PDF'tir o. Hadi bakalım. Yeni post açayım ona.
Biana bol bol görünsün, amin!

Crashed'e geçince baya skip edeceğim yer olacak muhtemelen. Yine herkes sevişmiştir kesin öğk.

Dün aşırı sıkıldığım bir yerde bırakmıştım, devam edelim. Büyük büyük atlayarak gitme planım var. Kısmet.

( Tessa keşke hiç olmasaydı... Part 7Collapse )

Yemek saati, mola.

Post fazla uzun geldi, ikinci kısmı yeni entrye...

En son Biana herkesi tokatlamıştı son derece sebepsiz ve anlamsızca, ama plot dedik bağrımıza bastık, devam...

( Part 5Collapse )

Neyse, yemek arası. Dönünce devam ederim. Her tarafım ağrıyor.

Geldim. Hala her tarafım ağrıyor, ama en azından tokum, o da bir şeydir. *insert bill murray meme*
Devam.

( Part 6Collapse )

Yalnız acayip sıkıldım. Süt için kalkıyorum yerimden, sonra da servis vs. vs. Yarın yine okurum. Plot ilerlemiyor delirdim. 155. sayfadayız. Kaç cilt var bunda ugh..
3 tane varmış piiiii...
2.si 201 sayfa, 3.sü 116 sayfa. Okuyacak 357 sayfa var. Okunmaya değer sayfa sayısı taş çatlasa 100-120.
My first attempt at world building, olsun o kadar. World build edecem derken bazı büyümeler kansere çevirmiş ama olsun, yazıktır, ilk göz ağrım, o kadar da gömmeyeyim.

Basarabilecek miyim bilmiyorum ama burada da okuyayim. Kesin cok trafik vardir, vakit gecsin.

( Part 4Collapse )

Bu noktadan sonra servisten indim, eve geldim, akşam da okuyamadım. Bugün de Ozan ateşlendi, evdeyim ama okuyamam muhtemelen. Şimdilik bu burada dursun...

O kadar canım sıkıldı ki Crash'i baştan okuyup kendimle dalga geçeceğim. Buraya da koyayım, belki paylaşırım, siz de gülersiniz.

11 sene oldu ben Crash'in ilk cümlesini yazalı. Harry Potter fanfic olarak başlamıştım, sonra evren genişleyince hadi orijinale çevireyim dedim, ama öylesi tembel ve ergenmişim ki, neredeyse 21 yaşındayım o zamanlar bu arada, isimlerin sonuna gelen ekleri değiştirmekle uğraşmayayım diye Malfoy ve Granger'la eşsesli bir şeyler uydurmuşum. Marco Bronoy ve Chloe Dellanger. Şu anda cringe etmekten erken yaşlandım. Gülmekten kusasım var.

Evet, Dramione ficiydi arkadaşlar. Kaptan Crash = Draco Malfoy, Latty = Hermione Granger. Let that sink in for a minute...

( Moving on... Insert Bond - Dream StarCollapse )
( Part 2Collapse )

İş geldi, çalışmam lazım, bu kadarını yollayayım...

İşi hallettim, devam. This is fun.

( Part 3Collapse )

Malesef mesai bitti hahah, serviste de okurum belki, ama şimdilik bye.

Bunu arayıp bulmak nereden aklıma geldi.. Reddit'te birisi internetten silinen eski web sitesi muhabetti yaparken dedim benim JADD var mı acaba... URL'yi hatırlayamadım--HATIRLADIM. jadd.150m.com
Neyse bu dursun burada. Buffy-tr'yi hatırladım. Elfspell.net zamanındaki halini arşivlemiş. Eylül 2003'te ilk bölüm yorumunu göndermişim, jesus christ the lord, C R I N G E F E S T...

( Burada...Collapse )

Bu neeeee ahahahahah
Neyse, nasıl arşivleyeceğimi bilemedim, şu anda da sadece LJ'e erişimim var. Dursun burada... Hahahahahah.

Gave birth to my son, Ozan Sarp, on September 10th 1:12 in the morning after ~12 hours of labor. It was hard, painful, emotional, terrifying, yet extremely satisfying and felt like the biggest accomplishment in the world.

Here's my labor and delivery story, skip if you're not in the mood for the biggest baddest and uncut female TMI ever and possible future trauma.

( Follow me in here...Collapse )

I don't remember the pain and suffering so vividly, but the moment my baby came out, the rush of that unbeliveable serenity is something I never want to forget. I felt like I was in heaven somehow. All the pain and worry had stopped, my son was on my lap, the doctor and nurses were doing something, I didn't know and I didn't care. My sweet baby was crying, my husband was sobbing by my side, and I was the calmest, happiest, most relaxed person on earth at that moment. I was finally done, I had done it.

Later I learned and saw from the photos, everyone in my family was sobbing with delight.

--Little lunch break. Had to carry the portable crib to the kitchen since Ozan didn't want to be left alone. He's back to napping, I'm back to writing. 13:38 now.--

I was deemed a hero, giving birth to a baby weighing 4 kg and 300 grams with a height of 53 cm and a pretty big head. I had one goal when I insisted on having a vaginal delivery: fast recovery with no complications. I accomplished that. I gave birth on Saturday morning at 1 am, came home Sunday afternoon and I was up and at it with virtually no pain and very little discomfort.

I had a few stitches down there, but I didn't have any problems sitting, standing and having #1 and #2 in the toilet. Everything was A-Okay. My one month appointment was last month and I got the "you're back to your old self, everything's back in its place" okay from my doctor. *two thumbs up*

I knew I wouldn't be able to handle the "baby blues" on top of a c-section, so I wanted to suffer during labor and delivery and handle the matters of my mind without the stress of physical recovery.

First 2 weeks back home was so bad. Soooo bad. I was constantly tired, sad, worried, angry and/or crying. My mom and dad stayed with us during that time and my in-laws were helpful as well. We almost had a fight with my husband because I was so anxious and depressed at the same time. Then we had the talk and once I accepted the fact that my life is different now and it'll get better every single day, I was out of that black hole. I still have very bad days, but mostly I'm okay and I'm building my own comfortable routine with the kid. He is still alive and well after all. I got this.

Sleep deprivation is no joke. I'm almost 2 months into this things and I am just getting used to functioning on 1 to 2 hour chunks of sleep at night. Sometimes I'm not even that lucky. That age old advice "sleep while the baby sleeps" is 100% bullshit. I live my life when the baby sleeps. What I mean by living my life is I shower, I eat, I talk to other adults and sometimes even watch actual stuff I want! I'm still worried about going out with the baby mostly because it's flu season and I honestly don't want to breastfeed in public. I will have to do it at some point, but right now we're happy at home. I'm slowly building my new routine at home and at some point outside world will fit in there somewhere. We go outside for short periods to visit my in-laws. The live 2 apartment buildings away down the street, so it's no big deal, I don't evet use the stroller for the trip.

I have to admit though, I miss the outside world. Weather looks great today, but it's cold and we both have some sort of sniffles for 10 days now. I can handle the cold, but I'm not sure how the baby will do. He's going have the first main chunk of his shots next week and I'm expecting fever and lots of fussiness, I don't want to add another round of cold to that whole debacle.

I digress.

Sleep deprivation is bad, but breastfeeding or I should say "learning to breastfeed" is worse. His latch was so bad when we were at the hospital that I had blisters on my nipples. I cried and sometimes screamed from pain because he was trying to get the milk out and my nipples were so sore that I couldn't even stand 1 minute to let him have a drop. So here comes the formula and bottle and cue my insecurities about not being able to breastfeed and basically poison my kid with formula.

Oh god, the drama. Thinking back now I was completely crazy. I was too hard on myself. I was so focused on being able to breastfeed that I didn't give myself enough time to heal and didn't see the overlaying problem at hand: clogged milk ducts. Fuck. That. Shit. To. Hell.
Unclogging those ducts with hot water and massages were so painful that I count it as my second birthing experience. After the first round of clogged ducts I vow to never let myself go and pump if I can't properly breastfeed.

Once I got rid of the clogged ducts my baby started properly breastfeeding. It was glorious.

Then it was boring...

Then it was sooooo boring that I'm still looking for ways to breastfeed without sitting up. I tried laying down with the baby on top and on my side with the baby laying beside me, but he was very uncomfortable and couldn't get enough milk that way, so back to the traditional sitting up and cradling position.

Our breastfeeding game is going strong everyday.

--Another nursing break is needed. He woke up and he has gas, I need to help him fart/poop now. Oh the joy of baby bowel movements! It's 14:38--

Okay, I'm back, 15:20, but I'm tired and don't want to write anymore. I'll probably come back and give another update at some point, but for now, life with a kid is hard, but the love I feel everyday is unique and I have never felt like I could give my life for another living being before, now I know. Everything your mother told you about understanding once you become a mother is 100% true.

I'm writing this entry while sitting here 38 weeks pregnant with my first child, drinking a cold bottle of mineral water, wishing for some breeze and rain because I've been constantly too hot for 9 months now.

( I honestly don't know how to begin writing this entry because my life drastically changed these past 2 years.Collapse )