Mijn hoofd barst van de verhalen en ik zou ze zo graag willen vertellen maar het is teveel.
Er is teveel gebeurd, veel teveel en ik weet gewoon niet meer waar te beginnen maar, niet beginnen lost de volle leegte zeker niet op.
En dus schrijf ik gewoon, letter na letter, woord na woord, zin na zin en het voelt fijn en oud en vertrouwd tegelijk.
Als een lang verloren vriendschap die ineens weer helemaal klikt.
Ik dwing mezelf te vertrouwen op mijn fysieke geheugen dat als vanzelf mijn hoofd weer meekrijgt.
Tegelijkertijd probeer ik de druk eraf te halen, de diepgewortelde faalangst weer los te koppelen van het schrijven en het plezier de ruimte te geven.

Wish me luck…

Je gaat naar de huisarts omdat het zeurende keelpijntje maar niet weg wil.
Na een antibiotica experimentje stuurt hij je toch maar door naar de KNO arts in de verwachting dat je amandelen er uit zullen gaan.
De arts schrikt niet van de ontstoken gewaande amandel en kijkt verder met een cameraatje.
Zijn conclusie is eigenlijk heel simpel: “er zit een gezwel helemaal achteraan op je tong en nu is de vraag: is het kanker of geen kanker en ik kan je niet geruststellen”.

Drie uur later komen we de kamer van de oncoloog binnen en is ons al een “casemanager” toegewezen.
Het circus is, nog zonder ons, al van start gegaan…

Oké, mijn laatste bericht was met Pasen en nu is het kerst.
Niks mis met slechts het benoemen van hoogtepunten toch? Het voldoet niet aan de regels van Mack, maar hee, die zijn van lang geleden.

Goed, de stand van zaken: Met Pasen had ik griep, nu ben ik  werkeloos.
Geen oorzakelijk verband voor zover ik weet.
In het kort; reorganisatie, niet boventallig, toch niet blij, onwettige nieuwe spelregels, te veel macht aan de werkgever, intrinsieke motivatie nihil, trots op normale sterkte en dus besloten niet langer mijn bijdrage te leveren aan dit bedrijf.
Zo.
Simpel.
Als.
Dat.

En ja, op mijn leeftijd (net aan de verkeerde kant van de 50) best een riskante stap.
En ja, na 15 jaar intensieve samenwerking met veel fijne collega’s is er ook sprake van rouw.

Maar bovenal voel ik me heel erg vrij, het leven is weer van mij!
Tot Pasen.

Wat een feest, mijn genegeerde griep denkt kans te maken en trekt op onnavolgbare wijze de aandacht, mijn zoon, ingefluisterd door zijn vader, die niet minder maar meer werkt deze paasdag, roept om de 10 minuten hoeveel hij van me houdt en dat hij echt heel erg blij is met het gisteren gekregen Sims 4

Gelukkig zijn alle eieren al verstopt en gevonden, de klok al verzet en alle geplande aanslagen vorige week al gepleegd en kan ik me met een gerust hart ziek en zielig voelen

Morgen weer gewoon!

Gisteren werd er een onthoofd lichaam zonder hoofd gevonden en vandaag rolde er een kop over straat. Beide in Amsterdam. In de berichtgeving lijkt er geen verband te bestaan.
Het kan aan mij liggen hoor maar, of je nou in het bestaan van toeval gelooft of niet, het is op zijn minst verdacht te noemen lijkt me.
Ook verdacht dat dit soort nieuws me werkelijk helemaal niet raakt, zo ver weg is Amsterdam nou ook weer niet maar mijn hoofd (dat er toen ik voor het laatst keek nog op zat) maakt er waarschijnlijk meteen een afrekening in het criminele circuit van of zo.
En dat is prima, laten de criminelen maar lekker met elkaar afrekenen, beste oplossing ooit.
Ik vraag me nu alleen wel af Wie er Wat gedaan heeft met dat hoofd tussen gisteren en vandaag, en als het dan toch moet, Waarom?

Natuurlijk, daar moet ik zijn!
Stukken leuker en sfeervoller.
Mijn hart maakt een sprongetje van eh, nou ja, eerlijk gezegd van de mok koffie mét cafeïne die ik zomaar durfde te nemen net.
Live life to the max, dat is wel zoals het eruit ziet hoor op mijn 50e.
Nergens meer bang voor, geen enkele reden meer om de schijn op te houden en perfect geconserveerd op weg naar een vroege vorm van een middelbaar maar topfit en actief bestaan, veel vakanties en een tweede huis in aanbouw, zoon van bijna 8 doet vrijwel alles zelf zonder enige vorm van aansporing, mijn werkgever heeft de pers onlangs nog verzekerd dat we niet-ik herhaal- niet failliet zijn en dus sta ik nog stralend midden in het bruisende leven.
Joehoe!

Het enige wat ik me heel af en toe afvraag is waarom elke avond zo rond een uur of half negen (of zeven) het licht lijkt uit te gaan.

Iemand?

Want het is zo nodig!
Wacht effe, even uitzoeken hoe het ook alweer beter of tenminste leuker kon, nu zit ik alsnog in een kil, kaal en zakelijk hokje te typen, daar gaat mijn inspiratie echt niet sneller van stromen….

Zo langzamerhand begin ik echt een hekel te krijgen aan de sociale media, zelfs de Mol is niet meer heilig en aflevering twee wisten we dankzij de geflipte puzzelaars al vrijwel zeker wie de Mol is. Of ligt het aan de programmamaker zelf die de kijker onderschat en veel te onnozele puzzels verbergt?
Ik zeg: Kappen met die aanwijzingen, was er vroeger ook niet en toen verzonnen we de zogenaamde hints gewoon zelf, sloeg ook nergens op maar het scheelde ongewenste inkijkjes in andermans puzzelgeest. Of, dat zou een prima compromis zijn, de makers van de AIVD-puzzel verzinnen de verborgen non-informatie….
Wanneer zou die uitslag eigenlijk komen?

Dit jaar werden alle eindejaars-relatiegeschenken op mijn werk verzameld en via een zogenaamde tombola verdeeld over alle medewerkers
Onderstaand chinees dagboek (of molboekje voor de liefhebbers) viel mij ten deel

Als dat geen voorteken was….