Accepteren

ik probeer het te doorgronden

is het iets wat je doet

of is het iets wat je laat

Ik graas letters
Ze zijn ongekookt
maar ik ben gulzig

(dus)

Zeven magen verteren
vermalen letters, leestekens
In de zevende – rust

(dan)

Belangeloze betekenissen
razen door mijn bloedbaan
voeden vitale organen

(dit)

Een terugkerend verhaal
Ik spuug zorgvuldig gekozen woorden
op hoge snelheid in de prullenbak

Geloven in jezelf

is niet hetzelfde

als overtuigd zijn van jezelf

(meen ik)

Nagels. Huid. Ik krab.
Cel. Voor cel. Voor cel.
Ik krab.

Epidermis
Stratum corneum. De hoornlaag.
Dode, afgeplatte cellen.
Ik krab. (Zou het hoofdluis zijn?)
Stratum granulosum. Nu mét keratohyaliene korrels.
(Zouden ze dat lekker vinden?)
Stratum spinosum. De stekelcellaag.
Ik krab.
(Kan ik niet beter gewoon vertellen wat me dwarszit?)
Stratum basale. De basale laag.
Ik krab. Ik krab. Ik krab. Ik krab!.

Dermis
Het jeukt. Jeukende talg- en zweetklieren.
Kriebelende haarwortels.
Geprikkelde zenuwen.
Bloedvaten.
(Als ik krab tot het bloedt, kunnen de luizen dan nog drinken? Kunnen ze in bad? Een bloedbad voor luizen, hmmmm, ik krab).
Stratum papillare.
Fibroblasten – weg ermee
Macrofagen – kapot, kapot!
Dendritische cellen – jaarringen van boosheid
Mestcellen – “boring”
Leukocyten – ach, hou op
Lymfocyten – duh
Plasmacellen – navel-tv
Collageen – kunt u ook de rimpels in mijn karakter opvullen, dokter?

En nog steeds, krab ik, op weg naar de kern.

Subcutis
Vet. Reserves. Altijd reserves. Genoeg energie om nog langer te krabben.

Bot
Yes! Krabben. Krabben!
Een gaatje.
Niks tot op het bot. Dóór het bot.
Verder. Verder.
Ik kan er nog niet bij.
Krabben. Krabben!

Meninges
Hersenvlies. Dura mater.
Krabben, pulken, wat gaat sneller?
Een schaar?
Dat is valsspelen.
Arachnoïdes. Spinnenwebvlies.
Krabben. Pulken. Duwen. Trekken.
Het zachte hersenvlies. Pia mater.
Voorzichtig nu.
Hersenvocht. Liquor cerebrospinalis
Rustig. Niet knoeien.
Giet wel een beetje af, dan kunnen we dat testen.

Plurale tantum
Stoppen met krabben. Stoppen!
Hier zitten geen luizen meer.
Hier is geen jeuk.
Voorzichtig met de witte en grijze stof.
Verwijder slechts de zwarte massa.

Illustratie Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=59571

Elke uitgave
draait eindeloze alternatieven
de nek om

Elke hap
slacht ongeboren potentieel

Elke slok
brengt om
wat nog niet is

Elke gedachte
versteent

Image by Len zuò (Renzo) (by me!!) [GFDL (http://www.gnu.org/copyleft/fdl.html) or CC-BY-SA-3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/)%5D, via Wikimedia Commons

Hoe kan dat nou, dacht ze
jaren lang streef ik naar perfectie
En net nu ik eindelijk bereid was
te geloven dat het niet bestaat
zie ik hem

Elke spiervezel gespannen
zijn lichaam gebogen in een onmogelijke hoek
die toch mogelijk blijkt
controle tot in het uiterste puntje
beheersing van de zwaartekracht

Ze bevoelde haar eigen weke delen
tastte haar verzwakt gemoed af
zuchtte
en nam nog een slok van haar verschaalde bier

Perfectie bestaat
– hij –
maar niet
voor mij

Ontbijt
je gluurt naar me
met samengeknepen ogen
Ik wil hier weg

Ik doe de afwas
met ogen in mijn rug
voorzichtig ruikend
of je dichterbij komt

Je laat je wolf bij me
als je weggaat
hij weet precies
hoe ver ik kan gaan

Maar hij noch jij
kunnen mijn ziel vasthouden
zij gaat haar eigen gang
vrij en onverveerd

Bij het ontbijt
aait ze je wangen
en trekt ze zachtjes
aan je baard

Ze leidt jouw wolf
terug naar zijn ware aard
en laat de natuur
haar gang gaan

Mijn ziel weet
wie van ons beiden
hier levend uitkomt
en ik ook

Als het lenteduister zijn intrede doet
Als lang vergeten gedachten zich aan de aarde ontworstelen
Als de vogels een memento mori fluiten

Breek dan mijn hart
Scherven brengen geluk