Sommige boeken laten je niet zomaar weer los.
Ze knijpen je hart fijn, laten je adem stokken.
Dit is zo’n boek (!)
Verschenen: mei 2024
Pagina’s: 416
Genre: psychologische roman/thriller
Uitgever: Bruna
Deze waanzinnig goed geschreven thriller laat maar weinig lezers onberoerd. Een bijzondere, verbluffende leeservaring
Sally neemt alles letterlijk, het meest bizarre is wel dit:
Ooit heeft haar adoptievader dit tegen haar gezegd, bij wijze van grap, dat wel :
‘Zet me maar bij het vuilnis,’ zei hij vaak. ‘Als ik doodga, zet me dan maar bij het vuilnis. Ik ben dan toch dood, dus mij maakt het niet uit. Jij zult wel tranen met tuiten aan het huilen zijn.’ En dan lachte hij. Net als ik, want we wisten allebei dat ik niet zou huilen. Ik huil nooit.
Sally Diamond snapt niet wat er zo vreemd is. Ze deed gewoon wat haar vader altijd al zei: hem bij het vuilnis zetten na zijn dood. Nu staat ze plotseling in het middelpunt van de belangstelling. Niet alleen van de media en de politie, maar ook van een stem uit een verleden dat ze zich niet herinnert. Terwijl Sally wegwijs wordt in de horror van haar vroegste jeugd, maakt ze ook voor het eerst nieuwe vrienden en belangrijke keuzes. En leert ze dat mensen niet altijd zeggen wat ze bedoelen…
Gevangen geboren, met moeite bevrijd.
Sommige verhalen zijn zo bizar, zo tragisch en toch ook ontroerend, dit is zo’n boek. Een beklemmend verhaal die onder je huid kruipt.
Uit de diepste duisternis naar iets wat voorzichtig op hoop begint te lijken.
Sally werd geboren in een klein slaapkamertje, zonder ramen zonder toekomst. Haar moeder Denise Norton werd als elf jarig kind ontvoerd en jarenlang op beestelijke manier vastgehouden. Haar ouders hebben jarenlang (tevergeefs) naar haar gezocht. In maart 1980 werden moeder en kind gevonden nadat ze jarenlang opgesloten en vastgeketend aan een ketting in een donker kamertje zonder ramen hebben vastgezeten.
Denise was pas 12 jaar toen ze beviel van Sally.
Na hun ontsnapping is de wereld te groot, te fel, te echt, Denise kan dit alles niet verwerken en overlijdt al snel naar haar bevrijding.
Sally wordt geadopteerd door een psychiatrisch echtpaar en langzaam leert ze wat ‘gewoon leven’ inhoudt maar dat valt niet mee als je verleden in elke vezel van je lichaam zit.
Sally laat zich niet in met anderen, contact leggen en gesprekken voeren heeft ze grote moeite mee. Ze doet alsof ze doof is , iedereen trapt er in, gesprekken blijven uit. Lekker rustig.
Met vallen en opstaan probeert de sterk getraumatiseerde Sally haar leven op de rails te krijgen, stukje bij beetje komt ze hier verder mee maar het gaat haar niet gemakkelijk af.
Vriendschappelijke contacten komen langzaam tot stand, het begin is gemaakt mede dankzij de wekelijke therapie sessies .
Dit boek laat je gruwelen, lachen, huilen, en vooral hopen op een goed eind.
Maar is dat ook zo?
1. Dit boek heeft meerdere verhaallijnen. We lezen het verhaal over de vroegste jeugd van Sally en Denise ten tijde van de opsluiting.
2. We lezen Sally haar verhaallijn op volwassen leeftijd wonend bij haar adoptie vader en nadat hij is overleden.
3. We lezen de verhaallijn van de De ontvoerder tevens verwekker van de twee kinderen, ja, Sally heeft nog een acht jaar oudere broer ( ze weet het niet) ook een verhaallijn die niet mals is.
Een intrigerend boek die je onmogelijk weg kan leggen!
Diepe buiging voor de manier waarop dit boek tot stand is gekomen.
Minpunt: het einde….misschien komt er een deel 2?
Sonja leest&schrijft 