runnerd

Nike Vomero Plus review!
maart 10, 2026
Sommigen zullen wel weten dat de Asics Superblast 2 in 2025 tot mijn favoriete schoenen behoorde. Toen ik meer dan 1000 kilometer op de Superblast 2 had gelopen, was het tijd voor een nieuw paar. Eigenlijk was ik van plan om nog een paar Superblast 2 te kopen, maar toen er een superaanbieding voorbij kwam voor de Nike Vomero Plus, besloot ik die te kopen. Uiteraard had ik van tevoren wat videoreviews bekeken en het lijkt voor veel mensen een goede schoen voor lange duurlopen te zijn, dus waarom niet?
Eerste indruk!
Ik loop altijd minimaal 100 kilometer voordat ik überhaupt iets schrijf over een schoen, en dat is met een goede reden, want veel schoenen hebben toch 20 tot 30 kilometer nodig om ingelopen te worden. Bij de Nike Vomero Plus was dat voor mij niet het geval; vanaf de eerste kilometer voelde de schoen goed. Ik heb door de jaren heen denk ik wel op tien versies van de Vomero gelopen, maar de Vomero Plus is echt wel iets anders.
De middenzool van de Vomero Plus is volledig gemaakt van ZoomX, het materiaal dat Nike ook gebruikt in de Vaporfly en Alphafly. Toch voelt de schoen natuurlijk niet hetzelfde als een Alphafly of Vaporfly. Er ontbreekt hier een carbonplaat en ook de chemische samenstelling is anders, waardoor de ervaring anders is.
Waarom is die middenzool anders? Omdat duurzaamheid bij een schoen die je dagelijks moet kunnen gebruiken natuurlijk voorop moet staan. Ik moet wel zeggen dat ik de schoen persoonlijk echt heel fijn vind lopen: de demping is goed en als het nodig is kun je er nog best een redelijk tempo op lopen. Nee, het is voor mij geen wedstrijdschoen, maar 20 kilometer op 4:20 tot 4:30 per kilometer is echt geen enkel probleem op de Vomero Plus.
Het enige wat je na verloop van tijd gaat merken, is dat de schoen iets zwaarder is. Dat is denk ik ook meteen een van de voornaamste kritieken. Vergelijk de Vomero Plus met de Superblast en je hebt al snel een verschil van 40 tot 50 gram per schoen.
Specificaties
De Nike Vomero Plus weegt zo’n 285 gram en heeft een verloop (drop) van 10 millimeter, met 35 millimeter in de voorvoet en dus 45 millimeter in de hak. Persoonlijk loop ik het liefst op schoenen met een drop van rond de 6 tot 8 millimeter, maar ik moet zeggen dat de hogere drop eigenlijk niet opvalt. Wat je wel merkt is dat de schoen echt relatief hoog is, 45 millimeter is behoorlijk! De Superblast 2 was maar 2-3 millimeter lager, maar voelde toch veel minder hoog. De Vomero Plus loopt verder heel natuurlijk, ook aan het einde van een langere duurloop.
De zool is overigens volledig bedekt met rubber, van begin tot eind. Dat is iets wat je niet veel meer ziet bij de meeste schoenen en wat waarschijnlijk ook behoorlijk bijdraagt aan het gewicht. Het bovenwerk is redelijk dik en ook dat zal best bijdragen aan het totale gewicht van de schoen.
Het bovenwerk is wel redelijk ademend en heel comfortabel, dus eerlijk gezegd heb ik er geen probleem mee dat het wat dikker is.
Ervaring na 150 kilometer
Inmiddels heb ik meer dan tien keer op de Vomero Plus gelopen, met verschillende soorten loopjes: van kortere herstelloopjes van ongeveer 10 kilometer tot een trailrun van 32 kilometer. Een trail? Ja, want op het moment dat ik die liep waren alle bospaden stijf bevroren, dus wist ik dat ik geen modder zou tegenkomen. Dat neemt niet weg dat de Vomero Plus ook voor dat soort loopjes uitstekend geschikt is, en ik heb geen moment getwijfeld of ik deze schoenen moest dragen.
Ook tijdens herstelloopjes is de Vomero Plus erg prettig. Ik heb het gevoel dat ik er rustig 6:00 per kilometer op kan lopen. Bij de EVO SL van Adidas vind ik dat bijvoorbeeld een stuk lastiger; die schoenen zorgen er altijd voor dat ik harder loop dan ik eigenlijk van plan was.
De afgelopen twee weken heb ik in het weekend ook een lange duurloop op de weg gedaan met wat “snellere” blokjes van 5 kilometer erin, en ook dat gaat goed op de Vomero Plus. Het is relatief makkelijk om 4:30 per kilometer te lopen en dat dan in totaal zo’n 20 kilometer vol te houden. Zelf zou ik de schoen niet voor wedstrijden gebruiken, maar ik denk wel dat ik er zonder problemen een marathon op zou kunnen lopen, op zo’n 90–95% van mijn marathontempo. Ik weet alleen niet of ik dat echt zou willen, want het gewicht blijft toch een punt, en ik heb nog genoeg wedstrijden schoenen in de kast staan om te gebruiken.
Qua duurzaamheid is het natuurlijk lastig te voorspellen, maar na 150 kilometer zie ik al wel wat slijtage aan het rubber zoals je op de foto hieronder ook kunt zien, en dat is eigenlijk wel wat vroeg. Het rubber dat gebruikt is lijkt wat aan de zachte kant. De middenzool voelt verder nog exact hetzelfde, dus de verwachting is dat de schoen zeker wel tot 600/700 kilometer meegaat. Maar zoals altijd kom ik daar later nog eens op terug!
Conclusie
Wat mij betreft is de Nike Vomero Plus een goede allround schoen, net zoals de Asics Superblast 2 dat is. Het grote verschil met de Superblast 2 is het gewicht en natuurlijk ook de prijs. Ik kocht de Nike Vomero Plus voor 120 euro bij RunningXpert.com, terwijl de Superblast 2 op dit moment al snel 180 euro kost. (De Superblast 3 is net uit, dus de SB2 is nu in de aanbieding.)
Als ik kijk naar hoe ik de Vomero Plus op dit moment gebruik, dan is dat nagenoeg hetzelfde als de Superblast 2: lange duurlopen, herstelloopjes en sporadisch een trail (mits het niet geregend heeft!). Als ik dan zou moeten kiezen, zou ik op dit moment voor de Nike Vomero Plus gaan. Niet alleen omdat de schoen echt veel goedkoper is, maar ook omdat de Vomero Plus comfortabel en relatief responsief is. Al moet ik wel zeggen, de Asics Superblast 3 klinkt eigenlijk als een combinatie van de Superblast 2 en de Vomero Plus, dus misschien moet ik die ook maar aanschaffen om te testen.
De 65 van Walcheren
maart 2, 2026
Zondag 1 maart was het dan zover: de 65 van Walcheren! Ik had me maanden geleden ingeschreven en de afgelopen tijd hard getraind. Voor mijn gevoel was ik er helemaal klaar voor, na acht weken met meer dan 90 kilometer per week in totaal in de afgelopen negen weken. Van tevoren leek het weer ook mee te zitten: weinig wind en een graad of 7, ideaal voor de kust. Helaas bleken de weergoden mij toch minder goedgezind, want een paar dagen van tevoren veranderde de voorspelling naar windkracht 5-6 met een gevoelstemperatuur van -1.
Na een lange autorit van bijna 2,5 uur kwam ik rond 8 uur aan in Westkapelle. Het was tijd om het startnummer op te halen en te kijken of het echt zo koud zou aanvoelen als ze voorspelden. Dat bleek al heel snel het geval te zijn, en de wind zou ook zeker een rol spelen vandaag. De keuze was dus: korte broek, shirt, long sleeve, handschoenen en natuurlijk een trailvest.
Om precies 9 uur klonk het startschot en konden we vertrekken. Al snel, na een paar kilometer, bleek dat dit zwaar zou worden. Mijn horloge gaf uiteindelijk 622 hoogtemeters aan, maar ik denk dat er al 400 in de eerste 15 kilometer zaten. Een prachtig stuk om te lopen, langs de kust via de duinen richting Vlissingen, maar wel wat zwaarder dan ik eigenlijk had ingeschat.
Bij Vlissingen aangekomen kon ik rustig doorlopen, op een voor mij relatief rustig tempo. Ik merkte al wel na een paar kilometer dat de temperatuur omhoog ging, in ieder geval het gevoel was dat het plotseling veel warmer was dan bij de start. Ik besloot dan ook uiteindelijk, pas, rond een kilometer of 23 om mijn longsleeve uit te doen. Achteraf gezien misschien wel te laat, want ik was al best wat vocht verloren. Vanaf 26 kilometer tot zo’n 40 kilometer trok je over Walcheren heen naar de andere kant. Dit was niet altijd het leukste stuk om te lopen, maar ook dat hoort erbij, al was het wel leuk om door de verschillende dorpen te lopen en de aanmoedigingen te horen van het publiek. Ik begon ook rond zo’n 30 kilometer te merken dat ik wat last van lichte kramp begon te krijgen, iets wat mij eigenlijk nog nooit is gebeurd rond deze afstand, en al helemaal niet op een tempo van gemiddeld 5:10 – 5:15 per kilometer.
Vanaf een kilometer of 40 kom je weer aan bij de kust, en begin je aan de loodzware laatste 25 kilometer. Veel strand, mul zand, nat zand waar je 5-6 centimeter in wegzakt, en hier en daar ook nog hoogtemeters. Dit was uiteraard dan ook het punt waarop de kramp er echt volledig inschoot. En daar waar ik een constant tempo had kunnen lopen tot nu toe, moest ik nu echt terugschakelen. Elke stap had ik het gevoel dat de kramp erin kon schieten, en helaas gebeurde dat ook regelmatig. Je zou denken, misschien je voeding of drinken? Maar ik nam elke 6 kilometer een gel met 40 gram koolhydraten en had mijn twee softflasks van 500 ml minimaal 4 keer gevuld. Ik had ook nog twee zoutpillen genomen, maar misschien was dat toch niet genoeg, en begon ik te laat met drinken. Mijn spieren gaven het op, terwijl mijn conditie top voelde. Misschien is het wel het gevolg van het volgen van de Norwegian Singles Methode. Misschien kwam het doordat het toch warmer was dan gedacht, misschien was ik minder goed voorbereid dan ik dacht, of misschien ben ik gewoon oud. Hoe dan ook, hier moet ik iets mee.
Na de lange stukken over het strand, met windkracht 5-6 tegen, was het tijd voor de laatste 6 kilometer, voornamelijk over verharde paden door de duinen richting Westkapelle. En dat dit minder zwaar was, is dan ook wel duidelijk terug te zien aan mijn tempo. Hier kon ik weer blijven lopen zonder kramp te krijgen. Na 6 uur en 24 minuten kwam ik volledig gesloopt aan bij de finish. Het zat er eindelijk op! Wat een strijd tegen de elementen en tegen alles wat Walcheren te bieden heeft qua terrein. Ik wil de organisatie bedanken voor een geweldig georganiseerd evenement en voor een mooie, maar pijnlijke, dag!
Night Trail Run 18KM Geldrop
februari 22, 2026
Een paar weken geleden zag ik op Strava dat Trail Runners Brabant een trail in de avond organiseerde. Ik had nog nooit meegedaan aan een trail in het donker, dus ik zette hem voorzichtig met potlood in mijn agenda op zaterdag 21 februari. Omdat ik vrij veel loop, wil ik niet al mijn normaal vrije tijd volplannen. Er stond verder niets op de planning, dus besloot ik naar Geldrop te gaan.
De start van de trail was bij Scoutinggroep Neil Armstrong in Geldrop om half acht, op ongeveer twintig minuten rijden van mijn huis. Rond zeven uur kwam ik aan en het was al goed donker. Na het opspelden van mijn startnummer en iets te hebben gedronken, was het vrijwel meteen tijd om te vertrekken. Een hoofdlamp of borstlamp was verplicht, want de route liep door de bossen richting Gulbergen en weer terug, en daar is geen verlichting. Ik had zelfs nog nooit met een hoofdlamp gelopen, dus ook dat was voor mij een nieuwe ervaring. (Ik heb onlangs de Fenix HL18R-T v2.0 gekocht voor dit soort evenementen.)
Om half acht precies vertrok de 18-kilometergroep, na een kort welkomstwoord. In totaal waren er zo’n 130 inschrijvingen voor de 18 en 12 kilometer, meer dan ik eerlijk gezegd had verwacht. Ik merkte direct dat dit toch anders lopen is. Ik ben al niet de meest elegante trailrunner en in het donker is het helemaal wennen, omdat ik soms moeite heb om de diepte van kuilen en plassen in te schatten. Dat was ook wel nodig, want op verschillende plekken was het behoorlijk nat.
De eerste vijf à zes kilometer bestond voornamelijk uit singletracks, met hier en daar een ruiterpad. Daarna kwamen we aan bij Gulbergen (het Dak van Brabant), waar we een aantal keer omhooggingen via de verschillende lussen die daar liggen. De mountainbikepaden waren eigenlijk goed begaanbaar, maar de stukken over het gras waren extreem drassig, op sommige plaatsen stond er serieus veel water en zakte je tot je enkels in de modder. Maar dat hoort er natuurlijk bij. Het was wel een bijzondere beleving om dit ’s avonds te doen, want de herkenningspunten die je normaal gesproken hebt, zie je nu niet of nauwelijks. Dat zorgt er in ieder geval bij mij voor dat ik me regelmatig afvroeg waar ik precies was.
Na Gulbergen liepen we via de bossen, opnieuw voornamelijk over singletracks, richting het scoutingterrein. Onderweg stonden op twee locaties fotografen die van iedereen een actiefoto maakten. Ik koop eigenlijk nooit foto’s van een evenement, maar voor een paar euro moest ik deze toch wel hebben!
Na afloop stond er soep klaar voor alle deelnemers, evenals koffie, thee, frisdrank, koek en meer. Daarnaast kreeg iedereen een aandenken aan deze mooie avond. Je vraagt je af hoe ze dit kunnen organiseren voor slechts 14 euro inschrijfgeld! Trail Runners Brabant bedankt voor weer een mooie ervaring, hopelijk tot de volgende!
Norwegian Singles – Update 3
februari 16, 2026
We zijn inmiddels 20 weken onderweg, en het begint nu echt wel eens tijd te worden om mijn huidige niveau te testen. Door de winterperiode en het weer (sneeuw, regen, kou) is het er nog steeds niet van gekomen om een wegwedstrijd te lopen. Al heb ik wel het gevoel dat de methode werkt, ik heb natuurlijk nog steeds geen hard bewijs. Nou ja, geen bewijs. Als ik naar de voorspelling op Garmin kijk en naar mijn hartslag/tempo op intervals.icu, dan is er wel duidelijk progressie.
5 KM voorspelling 10 KM voorspelling
30 september (begin) 19:49 41:43
31 oktober 18:52 39:55
30 november 18:42 39:32
27 december 18:42 39:24
10 februari 18:40 39:19
Ook mijn halve marathon voorspelling loopt in dezelfde lijn mee. Inmiddels staat die op 1:26:15, wat denk ik wel een redelijke inschatting is. Maar zoals gezegd, eerst maar eens een wedstrijd lopen zodat ik echt concreet bewijs heb. Overigens kijk ik niet alleen naar de Garmin voorspelling zoals al aangegeven. Ik vergelijk ook mijn intervallen qua tempo en hartslag, en ook daar zie ik weer een verbetering van 3-4 seconden per kilometer bij dezelfde hartslag. (De week van 22 december ten opzichte van de week van 9 februari.) Ik loop alle intervallen met een hartslagband, zodat er zo min mogelijk ruis in de data zit, en ik vergelijk alle drie de “sub threshold” trainingen met elkaar, dus het geeft denk ik wel een goed beeld. Daarnaast zie ik netjes mijn “training load” stijgen, terwijl “form” in het grijze blijft, wat ook precies is wat er voorgeschreven is.
Ik heb de komende tijd wel wat wedstrijden op de agenda staan, op 1 maart de 65 KM van Walcheren, op 29 maart de Venloop, op 12 april de halve van Helmond, en op 2 mei het Petranpad (60 of 112 KM). De 65 van Walcheren en het Petranpad zullen niet echt nuttig zijn als het aankomt op het testen van mijn huidige niveau, want daarvoor is de afstand te lang, maar dit zijn voor mij wel de “A” wedstrijden de komende maanden. Dit is voor mij de eerste keer dat ik verder dan 55 kilometer ga, dus het is meer een ervaring dan een race, maar hoe dan ook wel mijn belangrijkste wedstrijden vandaar dat ik met regelmaat langer loop dan de methode voorschrijft. De Venloop valt er precies tussen, dus hoe ik die ga aanpakken, zal ik pas rond die tijd beslissen. Dat zal liggen aan hoe ik herstel van de 65 kilometer. Ik wil in het najaar wel meerdere wegwedstrijden lopen, met als doel een snelle halve marathon en als tussenstop hopelijk een snelle 5 en 10 kilometer, waar dat precies gaat gebeuren moet ik nog bekijken.
Ik zal over een week of 6-8 weer een update geven, hopelijk heb ik dan wel een wedstrijd maximaal kunnen lopen, en heb ik harde cijfers om mijn gevoel te ondersteunen.
Mocht je meer willen weten over de methode lees dan mijn artikel, verder is er genoeg informatie online te vinden. En er is ook een boek beschikbaar, geschreven door Sirpoc/James Copeland zelf. Ik heb het gelezen en het is zeker de moeite waard om die aan te schaffen.
LOGO Midwinter trail 2026
februari 9, 2026
Het is alweer een jaar geleden dat ik voor het eerst deelnam aan een trailrun, en uiteraard is het geen toeval dat dat ook de Logo Midwinter Trail was. Die editie was extreem nat. Ik denk dat we toen 7-8 keer kniediep door het ijskoude water gingen en we meerdere malen door enkeldiepe modder moesten ploegen. Gezien er relatief weinig regen gevallen is de afgelopen maanden, verwachtte ik een ander parcours, maar je weet het nooit.
Ik had rond 9:45 afgesproken met neef Raymon en zijn loopvrienden Gijs en Edmond in Geldrop, want de start was om 10:30. Ik had ze van tevoren al gewaarschuwd voor wat we mogelijk aan zouden treffen, maar aangekomen bij de start bij de lokale scouting blokhut bleek eigenlijk direct wel dat het dit jaar een totaal andere ervaring zou zijn. Daar waar we vorig jaar één grote ronde liepen van 24 kilometer, hadden ze nu voor de 24 kilometer afstand ervoor gekozen om eerst de ronde van 8 kilometer te lopen en daarna de ronde van 16 kilometer. Van tevoren zou je denken dat dit minder leuk is, maar uiteindelijk kwam dat eigenlijk wel goed uit.
Er stonden in totaal zo’n 400 mensen aan de start over de verschillende afstanden, eigenlijk minder dan ik zou verwachten gezien de populariteit van trailruns tegenwoordig. Helemaal als je bedenkt dat je je hier kon inschrijven voor het luttele bedrag van 10 euro. Dus mocht je in de regio wonen, dit is echt een aanrader, zet het alvast in je agenda voor volgend jaar. Voor die 10 euro krijg je niet alleen een mooie route, maar krijg je ook een gratis kopje thee of koffie voor de start en een kop erwtensoep of tomatensoep na de finish!
De eerste ronde was voornamelijk single track door de bossen en langs de vennen. Het was wat mistig, en dat zorgde voor mooie plaatjes! Dat is eigenlijk ook wel het leuke aan trailruns, de tijd is toch van minder belang, dus je kunt genieten van het uitzicht, en eventueel nog eens stoppen om een foto te maken. Helaas voelde neef Raymon zich niet top doordat hij herstellende was van een griep/verkoudheid, en bleek na een paar kilometer al dat dit niet zijn dag zou zijn. Dan is het wel prettig als je twee rondes loopt.
Na 8 kilometer kwamen we weer langs start/finish en begon ronde twee voor mij, Raymon besloot hier slim te zijn en te stoppen. De aanloop was hetzelfde, maar al snel boog de route af. Wel prettig, want net voordat ik aan ronde 2 was begonnen, was de 8 kilometer afstand ook begonnen, dus dat scheelde een hoop inhalen op de single tracks die zouden volgen. Tegen Gijs en Edmond had ik gezegd dat ze rustig door konden lopen, dus het was mijn plan om naar hun toe te lopen bij deze ronde. Overigens was het niet alleen single track bij de ronde van 16 kilometer, hier gingen we over de grotere heidevlaktes heen die je in deze regio veel hebt, en ook over wat bredere zandvlaktes. Ik weet dat niet alle traillopers daar fan van zijn, maar ik vind die afwisseling juist wel prettig. Al mag dat mullere zand wel achterwege gelaten worden.
Na verschillende prachtige vennen, vermakelijke singletracks, bredere zandpaden, wat mul zand, en aan het einde toch wat meer bagger en water, kwamen we na een kleine 24 kilometer aan bij de finish. Daar stond niet alleen zoals beloofd een heerlijke erwtensoep te wachten, maar konden alle deelnemers ook genieten van een heerlijk frietje met mayonaise omdat LOGO zijn 40-jarig bestaan vierde. Ik heb het vaker gezegd, en ik ga het nu weer zeggen: waar zie je dat nog dat je mee kunt doen aan een trail-evenement voor 10 euro en dat je niet alleen een prachtige route krijgt, maar ook gratis thee, koffie, soep en een frietje!
Wat een topdag was het weer. Bedankt LOGO voor de organisatie, net als vorig jaar was het weer geweldig. Ik hoop dat ik er volgend jaar weer bij kan zijn, ik ga in ieder geval alvast een herinnering in mijn agenda zetten zodat ik het niet vergeet!
De 30KM van de AV-LGD trail!
januari 26, 2026
Ik had dit weekend een lange duurloop op de agenda staan, en zag op Facebook voorbij komen dat de wandel afdeling van AV-LGD uit Deurne een wandeltocht / trail organiseerde. Er waren verschillende afstanden, en ik had gekozen voor de 30 kilometer. Het was de bedoeling om rond half 9 te starten, maar doordat ik mijn horloge dom genoeg was vergeten werd het iets later. De inschrijving was in het clubhuis van de atlethiek vereniging, en voor het luttele bedrag van 8 euro kon ik beginnen. Het idee voor vandaag was simpel, gewoon een mooi rondje rustig lopen. Ergens tussen de 5:15 en 5:30 per kilometer, afhankelijk van wat ik tegen zou komen. Ik had besloten om mijn Nike Vomero Plus aan te trekken in plaats van mijn trailschoenen, want gezien het rond het vriespunt was verwachtte ik niet veel bagger.
Er was al een flinke groep hardlopers voor mij gestart, hoorde ik bij het inschrijven, die had ik net gemist helaas, dus ik ging alleen van start na de route kort bestudeerd te hebben. Toch altijd prettig als je ongeveer een idee hebt waar je langs komt, al was de route supergoed uitgepijld verder. Ondanks dat ik veel in dit gebied loop, zaten er zelfs dichtbij huis nog mooie paden tussen die ik nog niet ontdekt had. De route liep vanaf het clubhuis eerst over de weg richting het Rijtven, om daarna de weg over te steken en via het Zandbos richting Heidveld te gaan. Dit was wat mij betreft, de eerste 15 à 17 kilometer, het mooiste stuk van de route. Veel singletrack paden in het bos, en een mooi stuk langs rivier de Aa. In het bos werd ik ingehaald door een snel groepje van drie hertjes, dat was wel een mooie onverwachte ervaring.

Onderweg waren er een aantal rustpunten bij verschillende horecalocaties. Ik had 1 liter sportdrank bij me en twee gelletjes, dus besloot om die over te slaan. Er waren verder geen verzorgingsposten, dat komt omdat dit eigenlijk ook meer een wandeltocht is dan een trail run. Dat betekent ook dat je met regelmaat wandelaars inhaalt, soms is dat lastig op de singletracks, maar dat hoort er nu eenmaal bij en is verder ook geen probleem.
Het stuk bij Bospark De Bikkels was ook wel verrassend, ik loop regelmatig door dit natuurgebied, maar had nog nooit deze paden genomen. Dat is eigenlijk ook wel het leuke aan dit soort laagdrempelige evenementen in de regio. Voor een paar euro heb je een mooie ochtend en ontdek je paden die je alleen niet zomaar op zou zoeken. De laatste paar kilometer ging over het asfalt terug richting het clubhuis, en hier kwam ik de groep tegen die voor mij gestart was, het gebeurt niet vaak dat je praktisch een volledige route van 30 kilometer alleen loopt. Na ongeveer 2 uur en 40 minuten, was ik terug bij het clubhuis, en na een praatje met Mario was het tijd om weer richting huis te gaan en te herstellen van een mooie lange trail.
Bedankt AV-LGD voor een mooie ochtend, op naar de volgende!