Mijn eerste wandeling in 2025 werd een tocht van mijn “eigen” club in Zaandam, waar net als in 2024 gestart werd vanuit pannenkoekenrestaurant De Kraai op de Zaanse Schans. Het had wat gevroren in de nacht en dus bestond er de kans op gladheid. Toen ik even voor half acht richting het station liep, was daar niks van te merken. Ik nam de Sprinter naar station Zaandijk – Zaanse Schans, waar ik om half negen aankwam. Ook op weg naar de start waren de stoepen en straten prima begaanbaar. Zelfs op de brug over de Zaan lag geen ijs. Rond kwart voor negen was ik bij het restaurant waar ik even met de organisatie gepraat heb. Bart zou wat later komen en omdat er enkele geocaches in het begin van het parcours lagen, ben ik rond kwart over negen alvast alleen aan de wandel gegaan.
Inschrijven bij pannenkoekenrestaurant De Kraai
Languit bij de brug Bij het Zaans Museum ging de route de Kalverpolder in. De uitzichttoren heb ik vanwege de verwachte gladheid maar niet beklommen. De zandpaden met gras en hooi waren bevroren en toch prima te bewandelen. Op de bruggen met metalen roosters viel de gladheid ook wel mee. Het stoepje achter de eerste brug was echter zo glad dat ik onderuit ging en languit op mijn rug onder aan de brug lag. Één van mijn ellebogen en de rugzak hadden de ergste klap opgevangen. Er zat een kleine schaafwond op de arm. De rugzak en de inhoud bleken nog heel te zijn. Toen ik weer overeind gekrabbeld was, ging ik op zoek naar de geocache die onder de brug moest liggen. Ik vond hem vrij snel en tijdens het loggen heb ik menige wandelaar gewaarschuwd voor het gladde stoepje en sommigen heb ik even geholpen om veilig beneden te komen. Intussen arriveerde Bart ook en zijn we samen verder gegaan.
Gevaarlijk glad stoepje bij de brug
In de Kalverpolder lagen nog een aantal van deze bruggen, maar nu was ik op mijn hoede. Verderop lag er nog een geocache die op dezelfde wijze verstopt was als de eerste, dus die had ik snel te pakken. Bart was een stukje doorgelopen en wachtte op mij aan het eind van het pad, bij de Kalverringdijk. Die dijk volgden we naar de Engewormer en daarna ging het naar de Bartelsluis. Omdat ik hier eerder de geocache niet heb kunnen vinden, ben ik weer even gaan kijken. Ik heb echter geen flauw idee waar ik precies zoeken moet en met de gladheid was het sowieso te link om ergens op te klimmen. Gauw verder dus. Via de Engewormer kwamen we langs de Zuidoostersluissloot te lopen en nadat we die waren overgestoken volgde een zandpad richting Wormer. Langs het zandpad lag een geocache die ik met veel geluk vond. Hij was vies en modderig en het logrolletje was nat, waardoor ik er niet op kon schrijven. Ik plaatste het geheel zo goed als mogelijk terug en wandelde het dorp in. Na een stukje bebouwde kom kwamen we in een parkachtige omgeving bij ’t Zwet en De Poel uit. In de naastgelegen woonwijk konden we gaan rusten bij korfbalvereniging Groen-Geel. Wij vonden het echter nog te vroeg en hebben dat lusje niet gemaakt.
Langs De Poel in Wormer
We zijn langs De Poel blijven lopen en zo kwamen we in het veenweidepark De Trickel, waar het bezoekerscentrum De Poelboerderij ligt. Volgens de routebeschrijving zou die echter gesloten zijn. Na het verlaten van het park staken we via de N514 de Zaan over en zo kwamen we in Wormerveer. Daar wandelden we richting het Noordsterpark, maar dat lieten we grotendeels rechts van ons liggen. Bij een fietstunneltje volgde een splitsing en nadat we onder de N246 door waren gegaan, kwamen we via de Vaartbrug over de Nauernasche Vaart in Krommenie. Eerst door een wat nieuwer stuk van de bebouwde kom, daarna in het oude centrum, waar we rust hadden bij grand café Atlantic. Inmiddels waren we twee uur en een kwartier onderweg en hadden we er tien kilometer opzitten, dus werd het tijd om even te stoppen en een cappuccino te drinken. Na ruim een half uur zijn we aan de volgende etappe begonnen. Ik zat te azen op een geocache die tegenover het café moest liggen, achter de kerk, maar ik had geen zin om ervoor terug te lopen. We hebben deze dus gelaten voor wat hij is. Er kwamen nog wel meer geocaches…
Rust bij grand café Atlantic in Krommenie
Naar Krommeniedijk Het duurde niet lang voor de volgende geocache zich aandiende. Aan de noordkant van Krommenie, langs de Uitweg, hebben de huizen een slootje tussen de weg en het erf met bruggetjes er overheen. Bij één van de huizen lag er een plastic eend aan een ketting in het slootje. Er bleek zowaar een geocache onder bevestigd te zitten! Erg leuk. Bart was intussen verder gelopen in de richting van Krommeniedijk. Een prachtig stukje lintbebouwing waar het nog redelijk rustig is. Op een grasveld was een hele kolonie meerkoeten (denk ik) neergestreken. De omgeving is erg waterrijk. Net buiten het dorp volgden twee geocaches elkaar snel op. De eerste was makkelijk en snel te loggen. De volgende zat erg hoog in een boom verstopt, maar Bart, die iets langer is dan ik, kon er net bij. Vervolgens wandelden we langs het water van de Noorderham weer richting Krommenie. Daar ging de tocht via verschillende voetpaden door de bebouwde kom naar het station Krommenie – Assendelft. En nadat we onder het spoor door waren gegaan, wandelden we dus Assendelft in. Ook hier gingen we grotendeels over voetpaden (wandelpaden) die langs diverse sloten aangelegd waren. Er moesten drie geocaches liggen, echter was er naast water ook veel gras, struiken en hondenpoep. Dus zijn we telkens na een korte blik doorgelopen zonder ook maar één geocache te hebben gevonden. Een fietser had nog wat te zeiken dat we in de weg liepen, maar het maakt blijkbaar niks uit dat het een voetpad is…
Met een hometrainer mag je wel fietsen op een voetpad!
Pas bij de Noorderveenweg gingen we weer een fietspad op dat verderop met een hoge brug over de Nauernasche Vaart ging. Bij de trap van de brug lag ook weer een geocache. Het zag er link uit en ik had er, gezien de vorige geocaches, weinig zin meer in. Het fietspad maakte een bocht en ging met een tunneltje onder de afrit van de A8 door. Een plek waar we regelmatig met de auto overheen komen, maar ik ben er nog nooit te voet geweest. Via het gehucht Middel kwamen we bij het natuurgebied Guisveld, waar we het fietspad parallel aan de A8 volgden richting Rooswijk. Die omgeving ken ik wel, omdat wandelsportvereniging De Laatste Loodjes hier een startplaats heeft liggen van waaruit meerdere tochten georganiseerd worden. We mochten nog even doorlopen naar het zwembad Zaangolf voor een rust. Gezellig was de kantine niet en ook niet erg schoon. Een simpel biertje en een eenvoudige tosti gingen er wel in, al duurde het lang voor de tosti klaar was. We hebben er bijna veertig minuten gezeten!
Over de Nauernasche Vaart bij Assendelft
Terug naar de Zaanse Schans Na de rust liepen we een stukje terug, om vervolgens bij station Zaandijk – Zaanse Schans onder het spoor door te gaan. Er volgde nog een splitsing en wij mochten een stukje door het Koogerpark wandelen. Vervolgens maakten we een lus richting de A8 en kwamen we langs wat industrieel erfgoed, dat inmiddels helaas bijna helemaal omringd is door het bedrijf Tate & Lyle, dat hier een grote vestiging heeft. Het oude stukje van Koog aan de Zaan is wel leuk, met zijn historie en groene Zaanse huisjes. Via de N515 staken we de Zaan weer over en daarna wandelden we over de Zaanse Schans terug naar pannenkoekenrestaurant De Kraai. Het was zes minuten voor vier toen we aankwamen en de organisatie was al druk aan het inpakken. In het restaurant bleken ze een nieuw biertje van brouwerij HOOP te hebben, het Gladoor, een dubbel witbier dat gebrouwen was ter ere van het vijftigjarig bestaan van de gemeente Zaanstad. Rond twintig voor vijf was het restaurant aardig leeg en zijn ook wij opgestapt. Via de Zaanse Schans en de brug over de Zaan liepen we terug naar station Zaandijk – Zaanse Schans. Volgens mij ben ik met Bart meegereisd naar station Zaandam en heb ik daar de intercity naar Alkmaar genomen, maar helemaal zeker ben ik er niet meer van. Net voor zes uur checkte ik uit op mijn thuisstation, weer net te laat voor de bus… Naar huis lopen dus… Ach ja, dat ging me gelukkig redelijk makkelijk af…
Op deze zaterdag organiseerde wandelsportvereniging Noord-Holland de laatste wandeling van 2024 vanuit Castricum, die voor de leden gratis was. Hoewel ik flink last had van de floaters in mijn linkeroog en niet meer goed tegen het licht kon, had ik toch wel zin om te gaan wandelen. Wat het licht betreft viel het gelukkig mee, want het was een grijze, zonloze dag en het werd ook vroeg donker. Niels ging ook mee. We hebben de trein naar Castricum genomen en ons daar gemeld bij de start, in dorpshuis De Kern. Nadat we een kop koffie gedronken hadden, zijn we tegen twintig over negen aan de wandel gegaan. De route ging eerst door het centrum van Castricum richting het station. Nadat we over het spoor waren gegaan, wandelden we naar de begraafplaats en daarna achter langs sportpark De Puikman. Ook kwamen we langs de duinrand en de Atlantik-wall bij de Papenberg, waar ook een stukje klimduin te zien is. De duinen gingen we niet in, vanwege de verplichte duinkaart. In plaats daarvan liepen we door het buitengebied naar het gehucht Noorddorp en aan de noordzijde van Heemskerk hadden we na vier en een halve kilometer al rust bij een cafetaria, De Patatoloog. We zijn er toch even gestopt om koffie (voor Niels) en cappuccino (voor mij) te drinken. Tijd zat…
Stukje Atlantik-wall bij een klimduin aan de Papenberg
Chateau Marquette Twintig minuten later liepen we verder in de richting van Heemskerk, waar we langs een groot sportcentrum kwamen. Na een ommetje betraden we het landgoed Marquette, met een prachtig kasteel. Het was wel wat lastig om te fotograferen, omdat het net iets te mistig was. Voor het kasteel, bij het informatiebord, lag een geocache waar we toch wel een tijdje naar hebben moeten zoeken voordat we hem vonden. Daarna mochten we om het kasteel heen wandelen. Zo hier en daar waren de paden een beetje modderig. Vlakbij de Mozartvijver kwamen we over een fraaie brug waar ook weer een geocache moest zitten, maar ondanks dat we op veel plaatsen gekeken en gevoeld hebben, lukte het niet om deze te vinden. Via het Steenstrapark liepen we Heemskerk in en bij het kunstwerk De Australische Koe konden we opnieuw gaan zoeken naar een geocache, die in het kunstwerk verstopt bleek te zitten. Het kunstwerk stelde inderdaad een koe voor, maar dan ondersteboven. We wandelden nog een stukje door een woonwijk en passeerden het meertje De Dye. Op de grens van Heemskerk en Uitgeest staken we een brede sloot over en ook bij deze brug zat er ergens weer een geocache. Voor ons gevoel was die niet makkelijk te bereiken en dus hebben we het na een korte blik maar gelaten. We volgden het Tolpad verder richting Uitgeest en daar kwamen we, na een stukje woonwijk, achter het station uit. Via het fietspad zijn we door de spoortunnel naar de andere zijde gelopen. Hier moest ergens een rustmogelijkheid zijn, maar het was wel even zoeken. We passeerden een hertenkamp en nadat we linksaf waren geslagen, kwamen we bij Optisport De Zien, waar we in de kantine een speciaalbiertje genuttigd hebben (welke weet ik niet meer) en we hebben er een tosti gegeten.
Chateau Marquette in de mist
Oud-Uitgeest Na deze uitgebreide rust van zo’n veertig minuten liepen we nog een aardig stuk door Uitgeest. We kwamen langs twee mooie muurschilderingen en een fraaie mini-bibliotheek. Ook passeerden we de Onze Lieve Vrouwe Geboortekerk, het Regthuys, een pomp met, waarschijnlijk, het gemeentewapen en de Dorpskerk. Een mooi oud stukje Uitgeest. Iets verderop troffen we een informatiebord aan waarop uitleg gegeven werd over het Oer-IJ gebied, dat hier zo’n 10.000 jaar voor Christus ontstaan is. Niet veel verder zat er bij het water een geocache verstopt die we moeiteloos gevonden hebben. Vlug loggen en weer door… Ook passeerden we twee windmolens: molen De Kat en Molen De Dog, voordat we de polder Limmerkoog in gingen. Er volgden meteen weer twee geocaches, waarvan de eerste gelukkig erg makkelijk was. Bij de tweede zag ik iets wits in de wei liggen, dus ben ik even over het hek geklommen. Het bleek helaas niet de cache te zijn. Terwijl ik terugklom had Niels ineens de cache in handen. Vervolgens zijn we via het fietspad over de Nesdijk terug naar Castricum gelopen. Daar kregen we bij één van de bestuursleden van de wandelsportvereniging een oliebol en een kop chocolademelk aangeboden (als ik mij niet vergis). Het was er best gezellig.
Een oud stukje Uitgeest
Tapperij De Stiefel Het was nog een kleine twee en een halve kilometer naar de finish en dat ging helemaal door de bebouwde kom van Castricum. Woonwijken zijn niet mijn favoriete wandelomgeving, maar het moest wel. Bij een speeltuintje stond een kind met een pijl van de wandeltocht in zijn hand. Gevonden of van de paal gehaald? Geen idee. Het kind was erg verbaasd dat ik vroeg of ik de pijl mee mocht nemen, maar hij gaf hem wel netjes af. Toen we tegen half vier binnenkwamen heb ik de pijl ingeleverd bij de organisatie. Iedereen was al druk aan het opruimen en wij zijn naar tapperij De Stiefel gelopen, die even verderop ligt, in het centrum. Daar hebben we lekker genoten van een paar abdijbiertjes; de Prior 8 en de Abt 12 van brouwerij Sint Bernardus. Geen idee hoe lang we er gezeten hebben, maar we zijn in ieder geval in het donker met de trein terug naar Alkmaar gereisd. En zo hebben we de zaterdag goed om gekregen…
Ook in 2024 heb ik weer gelopen met de dinsdagavond-wandelgroep Loop Mee Alkmaar, De gewandelde kilometers worden door hen bijgehouden en zelf doe ik dat ook. Echter is het niet te doen om deze telkens afzonderlijk in het wandelboekje te noteren. Vandaar dat ik nu, aan het eind van het jaar, de kilometers bij het totaal optel:
Aantal gelopen kilometers tot en met 17-12-2024, zonder deze bijtelling: 55337
Aantal gelopen kilometers met Loop Mee Alkmaar 2024: 233
Aantal gelopen kilometers tot en met 17-12-2024, totaal: 55570
Het overzicht van de gelopen tochten zie je in onderstaande tabel. Voor de liefhebbers hier de link naar de collectie met de wandelingen van 2024 op Komoot. Via deze pagina is het mogelijk om de routes afzonderlijk te bekijken, sommige ook met foto’s.
Voor de voorjaarswandeling van Oosterbaan Sport- en Wandelschoenen moest de 25 kilometer nog op papier gezet worden en ik had Bart gevraagd of hij mee wilde gaan voorlopen. Het beloofde wel een kille, natte dag te worden en dus had ik niks aan mijn schrijfblok. Dan maar alles inspreken op de spraakrecorder van de smartphone en later uitwerken… We zouden deze dag ook niet bij Oosterbaan starten, omdat dit voor Bart slecht bereikbaar is. Rond negen uur heb ik de bus naar station Alkmaar genomen en nadat Bart gearriveerd was, zijn we rond twintig over negen vanaf daar aan de wandel gegaan.
Display met kaasdragers bij het station van Alkmaar
Naar Stompetoren Via de Spoorbuurt liepen we naar het Noord-Hollands kanaal en daar hebben we bij de Ringersbrug de route opgepakt. Tot aan Oosterbaan stond die gelukkig al op papier. In het verslag van 8 december 2024 is meer te lezen over dit stuk van het parcours. Op het Waagplein is Bart nog even op de foto gegaan met de grote verlichte letters “ALKMAAR” en daarna zijn we via de binnenstad en het park Oosterhout naar Oosterbaan gelopen. Hoewel het nu open was, zijn we niet naar binnen gegaan. We liepen meteen door, via de Leeghwaterbrug naar de Omval. Hier splitst de 20 en 25 kilometer zich af van de overige afstanden en dus moest ik nu wel de routeaanwijzingen gaan inspreken op de spraakrecorder. Dat viel nog niet mee, telkens de handschoenen uit en weer aan… Bij de Alkmaarse Poort gingen we onder de N242 door en vanaf daar volgden we de Noordervaart naar Stompetoren. Het is een lang stuk rechtdoor, maar je hebt hier nauwelijks andere wegen in de polder. Aangekomen in Stompetoren zijn we even bij de kerk gaan kijken, die helaas dicht bleek te zijn. Wel lag er een geocache die we na enig zoeken gevonden hadden. Inmiddels begon het te regenen en dat maakte het alleen nog maar frisser.
Herdenkingsmonument slag bij Rustenburg en kerk in Stompetoren
Omdat brasserie Bianca’s in Oterleek dicht is tot maart, zijn we in Stompetoren bij brasserie De Buurt gaan rusten. Ook wilde ik er vragen of de wandelaars er welkom zijn, maar de manager was er niet. Dan moet de vereniging het maar regelen. Het is nog vroeg in de route en waarschijnlijk lopen de meeste wandelaars sowieso door naar Oterleek. Ook wij deden dat na de rust. In de regen vond ik er weinig aan, maar ook hier zijn geen alternatieve wegen te vinden. De route ging na het oversteken van de Ringvaart van de Heerhugowaard dwars door Oterleek en daarna richting Heerhugowaard zelf, waar we na een stukje woonwijk een aardige lus door het Park van Luna maakten. Er zat wel een stukje zand- en grindpad in, maar het overgrote deel liet ik de wandelaars op de fietspaden lopen. Met de voorverkenning op de fiets had ik geprobeerd de blauwe route van het wandelknooppuntennetwerk te volgen. Het pad werd steeds smaller en eindigde op een gegeven moment in een drassig grasveld. Dat wilde ik de wandelaars niet aandoen. Nadat we de Oosttangent waren overgestoken volgde een steile fiets- en wandelbrug over de Nollenweg. Daarna wandelden we door een waterrijk gebied naar Intratuin Heerhugowaard, waar we wilden gaan rusten. Ik heb er een hekel aan als je eerst de hele winkel door moet voordat je bij het restaurant komt, maar gelukkig was er hier een mogelijkheid om een stukje af te snijden. Het tuincentrum was in kerstsfeer en we kwamen zelfs de kerstman tegen, die uiteraard even op de foto moest. In het restaurant heb ik een tosti gegeten en een cappuccino gedronken. Heerlijk even weg uit de kou en nattigheid!
Rust bij Intratuin Heerhugowaard
Terug naar Alkmaar Met een gevulde maag wandelden we verder, onder de Nollenweg door naar de Ringvaart van de Heerhugowaard, die we met een fietsbrug langs de N242 overstaken. Daarna ging het langs het kanaal Omval-Kolhorn naar de kippenbrug bij Oudorp, waar de samenkomst met de 15 kilometer was. Vervolgens wandelden we door Oudorp en over het Schermereiland naar de pont en nadat we het Noord-Hollands kanaal overgestoken waren, zijn we even gaan rusten bij café-restaurant De Eendracht in het IJkgebouw, waar ik een bockbiertje genuttigd heb. Net als een kleine week eerder ging de route via de Friesebrug weer naar Oudorp en vervolgens langs het Zwijnsmeertje naar de Oudorperhout. We hoefden nu niet de extra lus te maken en wandelden dus rechtstreeks via het Zwijnsmeerpad naar de strijkmolens en vanaf daar via de Frieseweg naar de Overstad. Bij de Ringersbrug zat de officiële route er voor ons op. We wilden nog wel iets gaan drinken bij het Alkmaars Koffiehuis en daarvoor moesten we een stukje over de markt die op de Gedempte Nieuwesloot stond. Het leek wel of er druppels van mijn pet vielen, al was die zo nat niet. Binnen in het café zag ik het nog steeds, al leken het meer kleine lichtflitsen. Alsof het bliksemde… Zou het gewoon vermoeidheid zijn of was er iets mis met mijn linkeroog?
Lekker biertje bij het Alkmaars Koffiehuis
Het is toch echt mis… Na een tijdje zijn we richting het station gewandeld en bij de grote rotonde, de Bergerhout, heb ik afscheid genomen van Bart. Ik vertrouwde dat linkeroog niet en ben via de Westerweg meteen naar huis gelopen. Daar aangekomen zag ik, in het felle licht van mijn woonkamer, allemaal zwarte slierten en puntjes door het beeld zweven. Dat kon niet goed zijn dacht ik, dus heb ik gelijk de huisartsenpost gebeld. Ik moest dezelfde avond nog komen. Ik heb vlug iets gegeten, maar voor douchen was er geen tijd meer. Rond acht uur heb ik de bus en daarna de trein naar station Alkmaar-Noord genomen. De huisartsenpost zit naast dat station. Het was er behoorlijk druk op zaterdagavond en ik heb er ongeveer een uur moeten wachten voordat ik aan de beurt was. De dienstdoende huisarts vermoedde een glasvochtloslating en belde meteen naar mijn eigen oogkliniek. Daar kon ik op zondagmiddag terecht en werd het vermoeden van de huisarts bevestigd. En zo kwam er die zaterdagavond tegen elf uur een vervelend eind met een onverwachte wending aan deze dag…
Naschrift 30 november 2025: Inmiddels zijn we bijna een jaar en meerdere controles, afspraken en onderzoeken verder. Ik ben intussen onder behandeling bij een academisch ziekenhuis en er staat binnenkort een operatie gepland. Ik ga dus een spannende tijd tegenmoet…
Nadat ik in 2024 voor de eerste keer het parcours had gemaakt voor de voorjaarswandeling van Oosterbaan Sport- en Wandelschoenen, vroeg wandelsportvereniging Noord-Holland mij om ook voor de editie van 2025 routes te maken. Naast een 5, 10 en 15 kilometer wilde men nu ook tochten van 20 en 25 kilometer hebben. Ik had al snel een idee in mijn hoofd en ben dit met behulp van Komoot gaan uitwerken. Nadat ik op 30 november met de fiets een voorverkenning gedaan heb, was het nu tijd om de routebeschrijvingen op papier te gaan zetten. Tegenwoordig wordt dat wel eens met behulp van Google Maps, satellietbeelden en Streetview gedaan, maar ik vertrouw daar niet volledig op. Sommige situaties moet je gewoon in het echt zien. Door de 15 en 25 kilometer op papier te zetten, kon ik alle routebeschrijvingen maken. Nou ben ik geen ochtendmens, dus reed ik tegen 12:00 uur op de fiets naar Oosterbaan. Omdat het noteren van de routeaanwijzingen veel tijd kost, werd het waarschijnlijk te laat voor de 25 kilometer en besloot ik de 15 kilometer te gaan lopen.
Pontje Om het industrieterrein en de trappen te vermijden liet ik de route via het fietspad langs de N242 en de Leeghwaterbrug het Noord-Hollands kanaal oversteken. Daarna wandelde ik langs het kanaal naar de Omval, waar de afsplitsing van de 20 en 25 kilometer moest komen. Hier begint ook het kanaal Omval-Kolhorn, dat ik nu een stuk volgde. Bij de Nieuwe Schermerweg kwam ook weer een splitsing waarbij de 5 en 10 kilometer linksaf de Kraspolderbrug opgaan en de 15 kilometer rechtsaf naar beneden wandelt. De 15 kilometer volgt het kanaal Omval-Kolhorn verder in noordelijke richting via de Schermerdijk. Daarna ging het over de fraaie kippenbrug het oude deel van Oudorp in. Hier kwam ik een bekende tegen en we hebben even staan kletsen. Vervolgens wandelde ik langs het voormalige gemeentehuis en het witte kerkje. Ook zat er een stukje parkachtige polder in de route voordat ik het nieuwere deel van Oudorp betrad. Aan de overkant van de Nieuwe Schermerweg liep ik over het Schermereiland, waar een fraaie stadspoort met oude familiewapens staat. Zo kwam ik weer bij het Noord-Hollands kanaal uit. Het leek me een leuk idee om de wandelaars met het pontje over te laten varen. Die is sowieso gratis en vaart op zaterdag tussen half tien en vijf uur, voornamelijk om het winkelend publiek naar de binnenstad te brengen. Ik heb de veerman maar gelijk gevraagd of we er met naar schatting zo’n 150 wandelaars gebruik van mochten maken. Hij had er geen bezwaar tegen.
Poort met oude familiewapens op het Schermereiland
Meteen na de pont ging de 5 en de 20 kilometer terug richting Oosterbaan. De 10, 15 en 25 kilometer zouden naar het Victoriepark gaan, waar eventueel gerust kan worden bij café-restaurant De Eendracht in het IJkgebouw. Eigenlijk had ik wel behoefte aan een rust, maar de tijd vloog om en dus besloot ik door te wandelen. Via de Friesebrug stak ik opnieuw het Noord-Hollands kanaal over en daarna wandelde ik door Oudorp naar het Zwijnsmeertje. Hier nam ik het houtsnipperpad en dat betekent dus drie smalle bruggetjes oversteken. Ook zit er een tankversperring in dit stukje van de route. Vervolgens stak ik de Munnikenweg over en ging ik de Oudorperhout in. Omdat de 15 kilometer nog niet voldoende kilometers had, moest ik er nog een lus aanbreien en volgde er dus weer een splitsing. Ik liet de route weer richting Oudorp gaan, maar hoewel ik het een mooi stukje door de Ouderophout vond, kwam ik slechts op 14 kilometer uit en heb ik de lus later nog gewijzigd. Via de Herenweg stak ik de Hoornsevaart over en daarna volgde ik de vaart langs de strijkmolens naar de Arie Berkhoutbrug bij de Zeswielen. Nadat ik de Hoornsevaart opnieuw was overgestoken wandelde ik via de Frieseweg naar de Overstad. Daar stak ik het Noord-Hollands kanaal over via de Ringersbrug, om vervolgens het oude centrum in te gaan.
Pontje Eilandswal – Bierkade
Net op tijd klaar Aangekomen op het Waagplein had ik het best wel koud gekregen. Het was rond acht graden met een frisse, redelijk stevige wind. Omdat ik veel moest opschrijven, kon ik mijn handschoenen niet gebruiken. Ik had ook dorst en wilde wel iets gaan drinken bij de horeca, maar ik moest nog zo’n drie kilometer route op papier zetten en het begon al te schemeren. Dus liep ik verder, over de Balkbrug en daarna het smalle straatje Fnidsen in. Eerst nog in de drukte tussen de winkels en het winkelend publiek, later wat rustiger tussen de woningen. Aan de Bierkade kwam ik weer bij het pontje uit en vanaf daar gingen alle afstanden gezamenlijk terug naar Oosterbaan. Eerst een stuk langs de (Korte) Vondelstraat en daarna door het park Oosterhout. In het park kon ik dankbaar gebruik maken van een nieuwe voetgangersbrug. Tegen tien over half vijf kwam ik aan bij Oosterbaan, waar ik meteen mijn fiets van het slot haalde en daarna naar huis ben gereden. Volgens Komoot had ik twee uur en zeventien minuten gelopen, maar ik ben wel vier en een half uur bezig geweest. Het telkens stoppen, aanwijzingen noteren, foto’s maken en het gesprekje met die kennis hadden bij elkaar dus meer dan twee uur extra gekost. Gelukkig was ik wel net voor de duisternis klaar. Maar goed dat ik deze middag niet aan de 25 kilometer begonnen ben…!
Op de zaterdag voor deze wandeling had ik de griepprik gehaald bij de huisarts en dus was het bij het opstaan op zondag even aankijken hoe dit ging uitpakken. Ik voelde het wel een beetje, maar ik had er weinig last van. Aan de wandel dus! Ik had sowieso met Bart afgesproken dat we pas na elf uur gingen starten, omdat ik een deel van de pijlen op zou halen. Toch ging ik niet al te laat van huis. Rond tien voor acht liep ik naar station Alkmaar, waar ik de intercity naar Amsterdam nam. Daar stapte ik over op een stoptrein die op station Bussum-Zuid zou stoppen. Tegen tien uur was ik bij de PadelClub Bussum, waar gestart werd. Eerst maar een kop koffie, wat bijpraten en de uitleg volgen van de tochtcoördinator, zodat ik wist welke pijlen we op moesten halen en vooral welke moesten blijven hangen. Rond kwart voor elf kwam Bart aan bij de start, waar ik ook nog iemand van de dinsdagavond-wandelgroep trof. Rond tien over elf zijn we aan de wandeling begonnen.
Inschrijftafel bij de PadelClub Bussum
Mediapark Omdat de korte afstanden tot twaalf uur konden starten en het eerste deel met ons opliepen, moesten we daar de pijlen nog laten hangen. We verlieten het parkeerterrein en gingen meteen de bossen van de Fransche Kampheide in. Even later kwamen we ook over het heideveld. Na het oversteken van de N236 wandelden we door de bossen van de Fransche Kamp en later ook door het Spanderswoud, waar het genieten was van de mooie herfstkleuren. De paddenstoelen hadden helaas wel hun beste tijd gehad. Ook passeerden we de Hilversumse tankgracht. Het is dat er een informatiebordje staat, anders was hij mij niet opgevallen. Aan de rand van Hilversum liepen we langs kiosk De Boshut. Het zag er leuk uit, maar het was nog wat vroeg om te rusten en bovendien weet ik niet of het al open was. Via een ommetje kwamen we op het Mediapark uit. Ik ben er nog nooit geweest, dus keek ik mijn ogen uit. We kwamen onder andere langs het gebouw van de NOS, waar buiten een paar grote satellietschotels staan en langs het gebouw van de NPO, met vlaggen van Arjen Lubach (die binnenkort naar RTL zou verhuizen…). Daarna gingen we de traverse van station Hilversum Media Park op. Wij staken het spoor niet over, want in de traverse was een splitsingsbord opgehangen en wij moesten via een steile wenteltrap naar beneden. Vanaf hier zijn we begonnen met pijlen ophalen. De route kwam even later langs het gebouw van RTL en aan de zijkant, langs het water, liepen we op een pad waar regelmatig verslaggevers en meteorologen hun opnames maken. Leuk, want nu ik er geweest ben, herken ik het elke keer meteen op televisie…
Traverse bij station Hilversum Media Park
Nadat we het mediapark verlaten hadden, gingen we door het Goois Natuurreservaat via De Snip naar de natuurbrug Zanderij Crailoo en nu staken we wel het spoor over. Zo kwamen we even op de Bussumerheide en daarna op de Westerheide, waar we een lang, smal pad moesten volgen. Toen dit schuin uitkwam op een veel breder pad had ik een pijl verwacht. Die konden we echter niet vinden en dus ook niet meenemen. Op zo’n groot heideveld is het lastig interpreteren wat er precies bedoeld wordt op de routebeschrijving. Aan het eind van het brede pad raakten we net de rand van Laren en konden we na ruim twaalf kilometer even rusten bij La Place. Bij de horeca is een half uur rusten gauw om en het was al tien over twee toen we verder gingen. En we waren nog niet eens de laatste wandelaars… Wel moesten we weer een deel van de pijlen laten hangen voor de twintig kilometer. Na een stukje Zuiderheide staken we de A1 over en wandelden we via de Laarder Eng het dorp Laren in. Daar kwamen we lang de Larense molen en vervolgens door het centrum, langs de Brink en de Johanneskerk. Na nog een flink stuk bebouwde kom verlieten we Laren via de Noorderheide en nadat we met het ecoduct Laarderhoogt weer over de A1 waren gegaan, kwamen we opnieuw op de Bussumerheide. Daar troffen we nog een paar wandelaars aan die de tocht op de GPS hadden staan, zodat we de pijlen verder konden meenemen. Ook zocht ik even contact met Marian, die vandaag de tocht en vrijwilligers coördineerde. Even later troffen we haar op de heide, vlak voor de rust bij café-restaurant Heidezicht. Het was er vrij druk. Toch konden we even binnen zitten en ik heb er een biertje gedronken. Geen idee meer welke, want ik heb hem blijkbaar niet gelogd in de bier-app Untappd. Het begon al wat te schemeren en we spraken met Marian af dat wij de pijlen van het laatste stuk route zouden meenemen.
Op de Westerheide
Van Kooten en De Bie Nadat ik mijn reflectie-hesje aangetrokken had begonnen we rond twintig over vier aan de laatste etappe, met nog vier kilometer voor de boeg. Het ging eerst door park De Groene Long dat binnen de bebouwde kom van Bussum-Zuid ligt. Daarna wandelden we tussen de huizen door richting het centrum van Bussum. Het werd langzaam aan steeds donkerder en ik begon moeite te krijgen met het vinden van de pijlen. Ik was blij dat Bart ze wel zag. Althans, volgens de nummering van de pijlen hadden we er toch nog eentje gemist… Gelukkig hing die net aan de andere kant van de straat die we zojuist over waren gestoken, dus hoefden we niet ver terug. Het was even voor vijf uur en de meeste winkels stonden op het punt om te gaan sluiten. Iets verderop gingen we de spoorlijn onderdoor via het Wim de Bie-tunneltje. Wim de Bie vormde samen met Kees van Kooten een beroemd cabaretduo en er is zelfs een wandeling naar hen vernoemd. Die route voert langs een aantal plaatsen in Bussum en Naarden waar tv-opnamen zijn gemaakt voor de programma’s van Van Kooten en De Bie. Misschien leuk voor een ander keertje… We wandelden nog wat door de bebouwde kom en daarna kwamen we via een bosgebiedje, waar ik inmiddels de zaklamp nodig had om nog wat te kunnen zien, terug op het parkeerterrein bij de start. Het was tien over vijf en de PadelClub Bussum was net dicht. Voor de deur stonden Thijs, Mirjam en Marian op ons te wachten. Nadat we de pijlen en splitsingsborden ingeleverd hadden, zijn Bart en ik richting station Bussum-Zuid gelopen. Ook Thijs en Mirjam kwamen hier naartoe, want naast het station ligt een Bastion hotel en daar konden we nog wel iets drinken. Nadat ik twee speciaalbiertjes op had namen we afscheid van Bart, die met de trein naar huis ging (en volgens mij ook nog pech had met reizen dankzij een forse vertraging). Ik kon met Thijs en Mirjam meerijden en ze hebben me zelfs helemaal naar huis gebracht, waarvoor dank! Het was een leuke dag en een fijne wandeling. En we hebben ons nuttig kunnen maken voor de vereniging, wat een tevreden gevoel gaf.
Van meerdere wandelaars had ik te horen gekregen hoe mooi en gezellig de Sallandse Wandelvierdaagse in Raalte is, dus dat wilde ik zelf wel eens gaan ervaren. Ik had me ingeschreven voor de dertig kilometer, maar vanwege die blessure aan de rechtervoet leek me dat niet verstandig en dus heb ik het laten wijzigen in 20 kilometer. De omgeving vond ik, achteraf gezien, nog niet eens zo spannend. Weinig bos en veel platteland. Het lijkt redelijk op Noord-Limburg, waar ik vandaan kom en heel wat jaren gewandeld en gefietst heb. De organisatie was prima in orde en onderweg werd er zo hier en daar wat theater gespeeld om de wandelaars op een humoristische manier te verrassen. Dat maakte het meteen een stuk leuker.
Reizen Om vanuit Alkmaar naar Raalte te komen moest ik eerst met de trein richting Amsterdam en van daaruit had ik twee mogelijkheden: doorreizen naar Utrecht en dan rechtstreeks naar Zwolle, of met een overstap in Amersfoort naar Zwolle. Op de heenweg nam ik de eerste optie. Vanuit Zwolle ging het met een trein van Blauwnet naar Raalte, waar het nog zo’n 500 meter lopen was naar het hotel. Rond half twaalf ben ik van huis gegaan en net voor drie uur arriveerde ik bij mijn hotel.
Enkelspoor met in de verte station Raalte
Op zaterdagochtend heb ik eerst even de Basiliek van de Heilige Kruisverheffing bezocht, die naast het hotel staat. Tegen tien uur heb ik uitgecheckt en zag ik Rudolf in de lobby. Hele week niet gezien en gehoord, dus was ik best verbaasd. Bij het station zocht ik vlug nog naar een geocache, maar die kon ik niet vinden en ik wilde de trein niet missen. Ik maakte nog een praatje met Rudolf voordat ik in de trein naar Zwolle stapte. Mijn exacte reisroute weet ik inmiddels niet meer. Om kwart over één was ik in Alkmaar (volgens de site van de OV-chipkaart) en dus moet ik even na half twee thuis zijn aangekomen.
Basiliek van de Heilige Kruisverheffing
Hotel Restaurant De Zwaan Voor deze vierdaagse had ik een arrangement geboekt bij hotel restaurant De Zwaan dat in het centrum van Raalte ligt, op zo’n tien minuten lopen van de startplaats. Ideaal. Omdat ik redelijk laat was met boeken, waren er geen standaardkamers meer beschikbaar en kreeg ik een luxe kamer met bubbelbad. Ik heb een keer in dat bad liggen bubbelen, maar werd er duizelig van. Niet mijn ding dus. Helaas had ik een lekkage boven mijn kamer waardoor het plafond in de badkamer nat werd. De verwarmingsketel bleek een defect te hebben. En onder mij zat de dienstingang van de keuken, waar het personeel buiten ging roken. Ik gun ieder zijn meuk, maar volgend jaar toch liever een andere kamer… Het ontbijt was prima en het driegangenmenu dat bij het arrangement hoorde was heerlijk. Voor mijn doen heb ik alle dagen luxe gegeten. En er waren een drietal speciaalbieren van Populus: blond, tripel en bock. Genieten dus!
Hotel Restaurant De Zwaan
Brasserie De Haenehof en Bierbrasserie Zuiderbuur Als ik uitgekeken was op de speciaalbieren van Populus hoefde ik maar het centrum in te gaan, want daar is genoeg horeca te vinden. Na het wandelen zijn Mirjam, Paul en ik telkens ergens iets gaan drinken. Op dinsdag zaten we bij brasserie De Haenehof, waar ze een beperkte selectie speciaalbieren hadden die ik nog niet kende. Voornamelijk van Brouwhuus ’t Zwarte Schoap, een contractbrouwer uit Olst. Van hen heb ik een Bliejschoap tripel en De Verschoappeling dubbelbock gedronken. Op donderdag hebben we bij dezelfde horecagelegenheid gezeten, toen onder het genot van een Niej Schoap, een IPA van dezelfde brouwer uit Olst en later nog een eigen gebrouwen herfstbok, die volgens de bier-app Untappd van de thuisbrouwerij Rubelijn komt.
Veel meer keus hadden ze bij Bierbrasserie Zuiderbuur, waar we op de woensdag en de vrijdag gezeten hebben. Op woensdag dronk ik er een Ontbijtkoekbock van brouwerij Uiltje uit Haarlem en daarna de Piece of Cake #2, een heerlijk dikke imperial stout van brouwerij Frontaal uit Breda. Na zo’n blikje van dat laatste spul is het ook wel tijd om terug te keren naar het hotel. Op vrijdag ben ik met iets lichts begonnen, een Witkap Pater dubbel van de Belgische brouwerij Slaghmuylder uit Ninove. Daarna hebben Paul en ik een blikje Barrel Friends Forever gedeeld. Dat is een stevige barleywine van brouwerij Frontaal. Tenslotte had ik nog plek voor een quadrupel van brouwerij Sion Kloosterbier uit het Overijsselse Diepenveen (waar ik ooit ook eens gewandeld heb, met de eerste en tevens enigste editie van de Deventer vierdaagse…)
De Barrel Friends Forever barleywine bij bierbrasserie Zuiderbuur
De wandeldagen Het voordeel van de twintig kilometer was dat er pas om half tien gestart werd en dus kon ik wat langer slapen en rustig ontbijten. In de feesttent werd eerst het Sallands wandellied gezongen door een mannenkoor en daarna mochten we aan de wandel. Het koor ging intussen verder met “You’ll never walk alone” terwijl wij de eerste controleknip kregen en de tent verlieten. Dit ritueel herhaalde zich elke wandeldag.
Dag 1, dinsdag 29 oktober 2024, de dag van Broekland De eerste dag ging de route naar het westen. Eerst een stuk door de wijk Langkamp en daarna onder de N348 door, het buitengebied in. Bij het Vital Centre stonden twee dames met hoedjes, pruiken en zonnebrillen een tennisdemonstratie te geven. Het was herfst en dus waren er ook de nodige paddenstoelen te zien in de omgeving. Bij de Rameler Waterleiding, een beek met een meertje, viel er een geocache op te pikken. Ik moest er even voor naar een bankje lopen dat bezet was, maar nadat ik uitgelegd had wat ik kwam doen, was de cache snel gevonden. Op het parcours kwam ik Marian van wandelsportvereniging Noord-Holland tegen en we zijn een flink stuk met elkaar opgelopen. Langs de route zagen we ook heel wat spandoeken met de thema’s van voorgaande edities erop. Na een kleine zeven kilometer kwamen we op een landgoed aan de Neppelenbroekerdijk in Broekland, waar in een schuur gerust kon worden. Buiten, onder een tent, werd er ook voor vertier gezorgd. Omdat ik toch tijd genoeg had, besloot ik er even te stoppen en een beker koffie te drinken. Na de rust liepen we langs een prachtige boerderij en volgde er weer een etappe van een kleine zeven kilometer. Op weg naar het gehucht Middel mochten we zelfs door de koeienstal. Sommige delen van het parcours gaan over het erf of land van een boer, of over privédomeinen, waardoor de route alleen op de wandeldag zelf toegankelijk is. Na een flinke lus door het buitengebied kwamen we in het dorp Broekland, waar aan de meeste huizen een lokale vlag wapperde. Het zag er feestelijk uit. Ook mochten we in de Heilige Marcellinuskerk kijken. Tegenover de kerk was een rust, bij café Van de Vondervoort. Hier had men helaas geen speciaalbier, maar een bekertje Heineken pils ging er ook wel in.
Door de koeienstal
Ik voelde de blessure aan mijn rechtervoet een klein beetje en de rust deed goed. Het ging nog prima. Voor het café stonden een aantal mensen in klederdracht, met fleurige hoedjes op en verrekijkers in de hand. Ernaast stonden felgekleurde schilderijlijsten op stelen in emmers. Ik snapte de bedoeling niet helemaal, maar het was een leuk gezicht. En bij het café hing er een geocache aan de gevel, die ik uiteraard ook even gelogd heb. Rond half twee begon ik aan de laatste etappe van een kleine acht kilometer. Er zat toch hier en daar nog een stukje bos in, maar ook een pad midden door een maïsveld. Gelukkig was de maïs al geoogst en belemmerde dus niet het uitzicht. En er stond ergens in het buitengebied een uit de kluiten gewassen ANWB-paddenstoel. Grappig. Ook fraaie echte paddenstoelen waren er weer genoeg. Nadat we via het tunneltje onder de N348 de bebouwde kom van Raalte binnen waren gelopen, zag ik een wandelaar richting een mobiel toilet (Dixi) lopen en daar bleek iemand met een eng masker in te zitten om de mensen flink te laten schrikken. Wat een humor. Maar goed dat ik niet naar het toilet hoefde… In de wijk Langkamp kwamen we bij de Medine-moskee waar we naar binnen mochten. Een wandelaar was er erg negatief over bezig en ik vond dat best irritant. De mensen van de moskee waren erg gastvrij en als je dat niet waardeert, hou dan lekker je mond en loop vlug door… Ik was nog nooit in een moskee geweest en ben wel binnen gaan kijken. Speciaal voor de wandelaars had men zeil op de vloer gelegd, zodat we de schoenen niet uit hoefden te doen. Ook kregen we een Turkse lekkernij aangeboden. Ik vond het erg leuk om dit mee te maken. Vanaf de moskee was het nog maar een klein stukje naar de finish in het centrum van Raalte, waar ik rond kwart over drie aankwam. De eerste dag zat er alweer snel op…
Uit de kluiten gewassen ANWB-paddenstoel
Dag 2, woensdag 30 oktober 2024, de dag van Heino Op de tweede dag liepen we noordwaarts. Eerst ging de route door het centrum van Raalte en kregen we bij bakkerij Jorink een stuk huisgemaakte speculaas. Erg lekker. Daarna ging de route richting het station om vervolgens de wijk Het Raan in te gaan. Daar werden we door de politie in de gaten gehouden. Volgens mij waren het echter nepagenten die door de organisatie ingehuurd waren! Drie kilometer na de start hadden we al een eerste rustmogelijkheid bij gasterij De Noaber in zorgcentrum Schuilenburg. Nog te vroeg om te stoppen, maar samen met een andere geocacher ben ik wel op zoek geweest naar de cache die er voor de deur moet liggen. Helaas konden we hem niet vinden. We kregen een warm welkom van de bewoners, waarvan er enkele als heks verkleed waren en we mochten dwars door het zorgcentrum lopen. Vervolgens ging het al snel Raalte uit. Via het buitengebied liepen we naar loonbedrijf Heuven, waar op de binnenplaats een koor stond te zingen, tafels en banken stonden en koffie te koop was. Even rusten dan maar. Rondom stonden diverse tractoren en oude landbouwwerktuigen en in een schuur was een behoorlijk museum ingericht. Buiten was er ook nog een fototentoonstelling. Leuk om te zien! Tegen half twaalf ben ik weer aan de wandel gegaan. Na een fraai bosgebiedje volgde een open stuk met een waterspeelplaats, waar wederom een geocache moest liggen. Het was, mede door een greppel waar ik niet doorheen kon en werkzaamheden ter plekke, behoorlijk puzzelen om erbij te komen. Het is uiteindelijk gelukt en ook de cache bleek niet al te moeilijk te zijn. Kort na deze geocache ging de route weer over een stuk privéterrein, een boerenerf en daarna bogen we af richting Heino. Bij het binnengaan van het dorp begon het te regenen en ben ik even gaan schuilen, maar nog voordat ik mijn regenjas te pakken had was het alweer droog. In het dorp had men van plastic en ballonnen poppen gemaakt en bij het dorpshuis stonden mensen als piraten in het rood verkleed, naast een rode Fiat cabriolet. We hebben even gezellig staan kletsen. In het dorpshuis was er muziek en gelukkig viel de drukte mee, waardoor ik even rustig een kop soep kon eten. Ook was er buiten een draaiorgel en een rode loper. Ze deden aardig hun best om er iets leuks van te maken.
We werden scherp in de gaten gehouden…
Na deze rust begon voor mij de terugweg. over landgoed Vlaminckhorstweg met fraaie rechte sloten, bruggetjes en een heleboel paddenstoelen in het bos. Nadat ik onder de N35 door was gegaan, betrad ik het landgoed Reelaer en later kwam ik langs het gelijknamige kasteel. In de bossen was dit lastig te fotograferen helaas. Ook passeerde ik een fraaie boerderij met blauw-gele luiken, die ik wel goed op de foto kreeg. Bij landwinkel De Knapenvelder was er een extra rustmogelijkheid, maar die heb ik overgeslagen. Het was namelijk niet ver meer naar het Hoftheater, aan de rand van Raalte, waar ik een bokbiertje gedronken heb onder het genot van livemuziek verzorgt door Leon Moorman op keyboard en een metgezel met gitaar. Rond een uur of drie kwam ik buiten en begon de lucht aardig donker te worden, maar gelukkig bleef het droog. Na het oversteken van de N35 en het passeren van sportcentrum Tijenraan kwam de route langs hotel Inn Salland, dat er ook erg interessant uitzag. Helaas is dat wel wat verder weg van de start en het centrum, en voor mij dus minder geschikt. De wandeling ging verder door park Drostenkamp en daarna weer een woonwijk in. Vlak voor de finish stonden twee dames letterlijk een eind aan de wandeling te breien. Grappig! Een half uur later dan op de eerste dag, rond kwart voor vier, bereikte ik de feesttent en werd het ook voor mij de hoogste tijd om er een eind aan te breien…
Fraaie boerderij op landgoed Reelaer
Dag 3, donderdag 31 oktober 2024, de dag van Luttenberg En weer een andere richting… Op dag drie ging de route naar het oosten, eerst een flink stuk door het dorp waarbij we het Overijssels kanaal overstaken. Aan de rand van het dorp stonden twee verklede dames te pronken. Je kon er mee op de foto om een zelfportret te maken. In het buitengebied liepen we eerst over een fietspad langs een doorgaande weg, daarna volgde een ietwat modderig pad langs een sloot en de rand van een akker. Het was druk en dus liep ik in de file. Niet prettig. Nadat we al wandelaars op de volgende etappe hadden zien afbuigen kwamen we bij een boerderij waar kinderopvang ’t Schoapie gevestigd is. Intussen had ik Thijs en Mirjam van wandelsportvereniging Noord-Holland getroffen en gingen we samen even rusten. Na de rust bogen we af richting Mariënheem. Daar wandelden we door een kabouterdorp en in één van de kabouters zat zelfs een geocache verstopt die ik vlug gelogd heb. Ook was er een Mariakapel te bewonderen. En we mochten een kijkje nemen in de Onze Lieve Vrouw ten Hemelopneming-kerk, voordat we via een fraai tunneltje met kunstzinnig vormgegeven luiken onder de N35 door gingen, naar de andere kant van het dorp. Op weg naar Luttenberg pikten we al even iets op van het roze spektakel dat ons op de terugweg te wachten stond. In Luttenberg mochten we bij de controlepost kiezen of we een ei of een appel wilden hebben. Ook hadden we er een rust, bij café Spoolder. Daar heb ik een Grimbergen Dubbel gehaald en even op het terras gezeten met Thijs en Mirjam. Rond kwart over één begonnen we aan de terugweg. In een bosgebied bij het vakantiepark was iedereen roze verkleed en was er van alles te zien, door de roze bril die we cadeau kregen. Erg leuk. En verderop stond ook nog een band te spelen en te zingen.
We bekijken alles door een roze bril…
Ook waren er twee dames met poetsspullen om de wandelaars af te stoffen en schoon te maken. Lachen! Voordat we terugkwamen in Mariënheem zaten er nog wat modderige akkerpaden in het parcours. Bij de bakkerij van De Parabool stond een koor te zingen en konden we buiten even rusten. Ook mochten we er hoedjes passen en ermee op de foto. Wat een gekkigheid allemaal…! Samen met Thijs en Mirjam liep ik weer het buitengebied in. Vlak voordat we terugkwamen in Raalte passeerden we het Heemkerkhof. Er moest een geocache liggen, maar de route kwam niet langs de ingang. Dus werd het wel even zoeken hoe ik op het kerkhof kon komen. Veel tijd wilde ik er niet aan besteden en hoewel ik de ingang en de kapel gevonden heb, lukte het niet om de cache te vinden. Dan maar gauw verder. In Raalte was de terugweg gelijk aan de heenweg en exact om vier uur melde ik me af in de feesttent.
Iedereen moet wel schoon over de finish komen…!
Dag 4, vrijdag 1 november 2024, de dag van Heeten West, noord en oost hebben we gehad, dus ging het de laatste dag naar het zuiden. De route volgde eerst het Overijssels kanaal een flink stuk over de westelijke oever. Op een fraaie boerderij na was het wel een beetje saai. De paardenmenner die met een stokpaard en een bordje “Een gekreeng peerd niet in de bek kiek’n” vlakbij de trekpont stond zorgde nog voor wat vertier. Ook lag er een geocache bij de pont en die liet zich snel vinden. Wij staken het kanaal nog niet over, dat deden we pas vlak voor de eerste rust, nabij Heeten. Op die rust was weer van alles te beleven. Een mannenkoor zong ons toe en een waarzegster probeerde de toekomst van de wandelaars te voorspellen. Het was er redelijk druk. Toch stopte ik even voor een beker koffie. Het was droog en buiten zitten was geen straf. Na de rust maakte de route eerst een behoorlijke lus om het dorp Heeten heen. We kwamen maar even in de bebouwde kom. Wel pikten we nog een fraai stukje bos mee. De naam hiervan kan ik helaas nergens vinden. Toen we bijna terug in Heeten waren, mochten we even “brommers kiek’n”. Het is een uitdrukking bedoeld om meisjes mee naar buiten te lokken, maar hier stonden echt een paar fraaie oude brommers en ook een oud volkswagenbusje. Daarna liepen we via een nieuw aangelegd park het dorp in en even later kwam ik op de rust bij brasserie Dertien, waar ik binnen een bockbiertje gedronken heb en ben blijven zitten tot de grootste drukte voorbij was.
“Brommers kiek’n”
Tegen één uur begon ik aan de terugweg, die nog een klein stukje door het dorp ging. Nadat we onder de N332 door waren gegaan, betraden we het natuurgebied Schoonheten. Daar had de organisatie een nepmuurtje neergezet met een deur erin, die door een portier opengedaan werd zodat we er doorheen konden. Leuk weer! Het was een heerlijk stukje door de bossen. Er moet ook een Havezate zijn, maar blijkbaar liepen wij achter het kasteel langs en ik heb het ook niet gezien. De route ging weer naar het Overijssels kanaal en nu volgden we dit over de oostelijke oever, richting Raalte. Een kleine vier kilometer voor de finish was er nog een mobiele rustpost. Hoewel ik redelijk makkelijk door had kunnen lopen, nam ik toch even een beker koffie. Tijd zat en mijn geblesseerde rechtervoet vond het ook niet erg om even te gaan zitten. Vervolgens bleven we langs het kanaal lopen totdat we terug waren in Raalte, waar we met een lus door het gezellige centrum gingen. Er was van alles te zien en op de Grote Markt kregen we een borreltje aangeboden. Op deze laatste dag was ik vroeg terug. Even na drie uur kon ik mijn wandelboekje laten stempelen en de eerste medaille in ontvangst nemen.
Prachtige boerderij langs het Overijssels kanaal
Tot slot… Hoewel het terrein niet zo erg boeiend was, was de aankleding van de vierdaagse erg leuk met de bandjes, koren, toneelstukjes en uitstallingen. Bovendien heeft Raalte een gezellig dorpscentrum en was het hotel op die twee kleine ongemakken na prima. Wat mij betreft is het de moeite waard om in 2025 terug te komen en dan hopelijk de dertig kilometer te lopen…
Zaandam is te ver om op de e-bike naartoe te gaan, zeker als er ook nog gewandeld moet worden. Dus vertrok ik rond twintig over zeven te voet richting station Alkmaar, waar ik de intercity van 7:44 uur richting Amsterdam genomen heb. Rond tien over acht kwam de trein aan op station Zaandam en vanaf daar ben ik met de bus naar Evean Oostergouw gereden. Nadat ik me ingeschreven had ben ik net voor negen uur op pad gegaan. De route ging westwaarts en nadat ik onder de Prins Bernardweg door ben gegaan, stak ik via de Cook Brummerbrug de Gouw over. Ik mocht deze rivier een stukje noordwaarts volgen en ook ging ik onder de spoorlijn richting Hoorn door. Nadat ik onder de A8 door was gegaan, maakte de route een grote boog om de Jagersplas. Door het grijze weer was er weinig te beleven en was het een beetje saai. De wandeling maakte nog een aardige lus langs de Nagouw en om het Jagersveld heen, voordat ik de wijk Het Kalf in mocht lopen. Bij Evean Nieuw Groenland volgde de eerste rust na circa zes kilometer. De straat was opengebroken en het was een beetje puzzelen om te zien hoe ik er kon komen. In de hal van het zorgcentrum kreeg ik een stempeltje op mijn startkaart en werd er koffie geschonken. Ook stond er een ouderwetse radio gedateerde deuntjes te spelen. Wel leuk. Ik heb er zo’n twintig minuten gezeten.
Opengebroken straat voor Evean Nieuw Groenland
Vlak na de rust volgde er een splitsing en stak ik de Braaksloot over via de ophaalbrug. De route ging langs de sportvelden van ZVV Zaandijk waar het druk was, vooral met auto’s! Daarna wandelde ik de Zaanse Schans op. Ook hier was het druk, maar nu met toeristen die behoorlijk in de weg kunnen lopen op het smalle voetpad en vooral met zichzelf bezig zijn. Via de Engewormer ging het naar de Bartelsluis, waar een geocache verstopt moet zitten. Ik had echter geen idee hoe ik erbij moest komen en vond het nog een beetje gevaarlijk ook, dus liep ik al snel weer verder. Nu wandelde ik Wormer in en hoewel ik niet veel op heb met bebouwde kom, zat er wel een leuk laantje in de route verwerkt. Aan de Zaan kwam ik door een saai industriegebied, maar dat werd gelukkig iets aangenamer gemaakt doordat er een geocache verstopt lag die ik makkelijk kon vinden. Via de Zaanbrug, langs de fabriek van Lassie, stak ik de Zaan over en kwam ik in Wormerveer. Het was niet ver meer naar de rust, maar toch moest ik even stoppen en een zakje Breaker yoghurt uit mijn tas halen, omdat ik een suikertekort had. Niet veel later liep ik het zorgcentrum Evean Acht Staten binnen, waar men net de lunchtijd achter de rug had en er nog een restje soep over was. Ik mocht een kop hebben tegen een kleine vergoeding en dat was heerlijk. Inmiddels had ik er zo’n dertien kilometer opzitten. Rond half één ben ik weer aan de wandel gegaan.
Bartelsluis
Al snel kwam de route langs de N203, waar we wel eens met de auto rijden op weg naar het werk. Gek genoeg heet de straat hier “Wandelweg”, terwijl het helemaal niet zo prettig wandelen is langs het drukke verkeer. Van Wormerveer ging het naar Zaandijk waar ik een stuk door Rooswijk liep en daarna liep ik onder de A8 door, weer langs een drukke weg. De route ging verder naar Westerkoog en nadat ik de Mallegatsloot was overgestoken kwam ik in de wijk Westerwatering. Veel bebouwde kom dus. Bij Evean Westerwatering volgde er na negentien kilometer weer een rust en ik ben er even gestopt voor een kop koffie. Een kwartiertje maar. Vervolgens ging de route via de Westerwateringtunnel onder de spoorlijn door, net iets ten noorden van station Zaandam. Via de Prins Bernardbrug mocht ik weer de Zaan oversteken en bij het Zaans Medisch Centrum was ik al bijna terug bij de finish, zij het niet dat de vijfentwintig kilometer nog een splitsing kreeg en een extra lus zuidwaarts moest maken. Door het Burgemeester In ’t Veldpark en langs de Gouw ging het naar het Erasmushuis van Evean in de wijk Poelenburg. Bij dit zorgcentrum heb ik me nooit echt welkom gevoeld en ook nu was de ontvangst weer uiterst kil en het personeel van de horeca kwam niet erg enthousiast over, dus ben ik meteen naar buiten gelopen en verder gegaan met de wandeling.
Fabriek van Lassie (Ebro Foods) aan de Zaan
Het Darwinpark lieten we rechts liggen. Jammer dat de route daarentegen langs een doorgaande weg, De Weer, in noordelijke richting ging. Eigenlijk had ik die weg tot het einde moeten volgen, maar vlak bij de finish is er een nieuw appartementencomplex gebouwd waar je over een aantal fraaie binnenplaatsen kunt lopen. Zo is er een groot dambord, een groot schaakbord en een doolhof. En in dat doolhof zat een geocache verstopt. Gelukkig stond in de hint precies aangegeven waar hij moest liggen, dus was het doolhof een makkie. De cache liet zich ook prima vinden. Rond twintig voor vier was ik terug bij Evean Oostergouw. Helaas hebben ze hier geen speciaalbier, dus werd het een gewoon pilsje. Toen ik dat op had, wilde ik naar de bushalte gaan, maar er bleek een bus uit te vallen. Een andere halte en buslijn opzoeken ging zoveel tijd kosten, dat het ook zinloos was. Dan nog maar een pilsje en een half uur later vertrekken. Pas tegen vijf uur had ik een bus en rond tien voor zes was ik in Alkmaar. Daar dreigde ik de bus naar het Hoefplan te missen doordat de trein een paar minuten vertraging had, dus besloot ik de gok niet te wagen en maar te voet naar huis te gaan. En zo werd het toch nog een lange dag…
Castricum is prima bereikbaar met de trein, maar ja, met zo’n nieuwe e-bike had ik natuurlijk veel meer zin om op de fiets te gaan. De planner gaf aan dat het zo’n twaalf kilometer rijden was en dus zou ik er met ruim een half uur zijn. Tegen half negen ben ik op de fiets gestapt. Ik had geen zin om langs de drukke Kennemerstraatweg te rijden, dus fietste ik via de Westerweg door het Heilooërbos en Heiloo. Vanwege een aangekondigde wegafsluiting moest ik een andere route naar Limmen zoeken en in dat dorp wist ik niet goed de weg, waardoor ik een stukje omgefietst ben. Uiteindelijk was de rit iets meer dan dertien kilometer en kwam ik om tien over negen aan bij dorpshuis De Kern, waar vanaf half tien gestart kon worden. In het weekend voor deze wandeltocht had ik een behoorlijke rit op de e-bike gemaakt en die vijfenveertig kilometer had een flinke pijnlijke rechterknie opgeleverd. Helaas schoot het ritje naar Castricum ook weer in mijn knie. De fietsenmaker had mijn zadel vrij laag afgesteld, zodat ik makkelijk met mijn voeten aan de grond kon komen, maar ik denk toch dat het een stuk prettiger rijdt als ik het zadel een flink stuk omhoog zet.
Onhandig Bart kwam ook naar Castricum en hij arriveerde rond kwart voor tien. Ik had me inmiddels ingeschreven en gekeken of ik de GPS-route kon importeren. Dat bleek alleen met een speciale app te werken die eigenlijk voor fietsers bedoeld is. Het was zelfs niet mogelijk om vanuit die app een GPX-bestand te exporteren en die dan weer in te lezen in Komoot. Waardeloos. Verder zou de route niet gemarkeerd zijn door gebrek aan vrijwilligers. We moesten op routebeschrijving lopen en het lettertype was zo klein dat ik hem nauwelijks kon lezen. Al voordat we rond tien voor tien op pad gingen was ik me flink aan het ergeren aan deze gang van zaken. Vlak na de start zagen we wandelaars al vertwijfeld naar de juiste weg zoeken. Gelukkig wist ik wel dat we richting het station moesten lopen en daarna de spoorbaan zouden oversteken. Ook Bart interpreteerde de route even verkeerd en het werd dus goed opletten. De tocht ging achter het Huis van Hilde langs richting de duinen bij de sportvelden van r.k.s.v. Vitesse ’22. Wel jammer dat we niet de trappen naar de Papenberg opgingen. Iets verderop liepen we langs een stukje Atlantikwall en daarna via een steile helling de duinen in. Ik begon mijn knie weer aardig de voelen. Dat werd voorzichtig aan doen vandaag! Boven stonden opnieuw wandelaars te twijfelen of ze wel op de juiste route liepen.
Atlantikwall bij Castricum
In de duinen kwamen we een flinke kudde Schotse hooglanders tegen die blijkbaar niet bang voor ons waren en midden op het pad bleven staan. Dat werd dus oppassen en rustig passeren, want voldoende afstand houden ging helaas niet. Vlakbij camping Geversduin, waar we omheen liepen, passeerden we een fraai vennetje en verderop stonden een paar mooie paddenstoelen. Na ruim vijf kilometer kwamen we aan bij de eerste rust, gasterij Kruisberg. Er brandde een kampvuurtje, maar wij vonden het te fris om buiten te zitten. Ook was het nog erg vroeg om te rusten, maar omdat we de tijd hadden, zijn we toch even naar binnen gegaan, waar het gezellig druk was. Ik ben er nog nooit geweest en vond het wel een leuke horecagelegenheid. Ik heb er een cappuccino gedronken en me door Bart laten verleiden om toch een stukje appelgebak te nemen. Heerlijk genieten!
Gasterij Kruisberg
Even kneden… Na een half uur rust liepen we weer het Noord-Hollands Duinreservaat in. De duinen werden afgewisseld met stukjes bos en we zagen vennen en paddenstoelen. Ook kwamen we een aantal wilde paarden tegen. Uiteindelijk kwamen we bij de Zeeweg uit en die volgden we naar Castricum aan Zee, waar we het strand opgingen in noordelijke richting. Na twee kilometer verlieten we het strand weer, bij strandslag 36 via de Velowseweg. Deze ging over in de Scheilaan en aan het eind daarvan verliepen we ons toch even. Na circa 150 meter kwam ik hier achter en zijn we omgekeerd. Bij het Doornvlak troffen we een vogelkijkhut aan, waar ik even naar binnen ben gegaan. Bart had er geen interesse in en liep door. De hut bood uitzicht over het water, waar ik met de camera in de verte een paar zwanen kon ontdekken. Vervolgens ging de route langs de Wei van Brasser richting camping Bakkum, waar we met een boog omheen wandelden. Aan de overkant van de weg hadden we na negentien kilometer een rust bij Johanna’s Hof, waar het altijd druk is. Op het terras was nog plek voor ons en ik heb er een La Chouffe bockbier gedronken. Ook begon ik de onderzijde van mijn rechter voet weer behoorlijk te voelen, hoewel er weinig aan te zien was. Ik heb de pijnlijke plek even los gemasseerd. En mijn zere knie kon ook wel een goede kneedbeurt gebruiken. De rust duurde toch wat langer dan gedacht en het viel nog niet mee om na veertig minuten zitten weer op te starten…
Strandslag 36 (Velowseweg)
Gelukkig waren we niet al te ver meer van de finish; nog maar ruim drie kilometer te gaan. Vlakbij Johanna’s Hof passeerden we een vogelkijkwand, De Winterkoning, waar ik ook nog even stil ben blijven staan. Ik zag water en riet, maar kon geen vogels ontdekken. Dan maar verder door de duinen terug naar Castricum. Daar liepen we na het kruisen van de spoorlijn en het passeren van het station door de winkelstraat. Bierwinkel De Bierhut bleek jammer genoeg gesloten te zijn en het pand stond te koop. Even na vier uur kwamen we bij de finish aan en in dorpshuis De Kern heb ik, nadat ik me afgemeld had, even een Slufter Bok van brouwerij Tesselaar gedronken. Daarna werden we ook zowat naar buiten geveegd. Rond twintig voor vijf heb ik afscheid genomen van Bart en ben ik op de fiets gestapt om terug te rijden naar Alkmaar. Ik had wel flink last van mijn rechter knie en moest die dus een beetje ontzien door wat meer kracht met links te zetten. Gelukkig ving de ondersteuning van de e-bike het verschil aardig goed op. Vanuit Castricum reed ik naar Limmen en daarna door naar Heiloo, waar van de wegafzetting die ’s ochtends aangekondigd werd niks te bekennen was. Via de Westerweg en het Heilooërbos ben ik weer naar huis gefietst. Daar kwam ik rond twintig over vijf aan. Tijd om mijn rechter knie rust te gunnen; dat was nu toch echt hard nodig…
Voor het vervoer in mijn directe omgeving stap ik regelmatig op de fiets. De korte ritjes, naar bijvoorbeeld de binnenstad of de sportschool, rij ik meestal op een Batavus Jakima die inmiddels meer dan 25 jaar oud is. Voor langere ritten, bijvoorbeeld naar het strand, of het voorbereiden van wandelroutes, gebruik ik een Sparta sportfiets met eenentwintig versnellingen. Ook deze fiets is al flink op leeftijd en beide fietsen hebben mankementen. Zo hebben ze beiden een nieuw zadel nodig. Bij de stadsfiets zijn de remmen versleten en de sportfiets zou nieuwe tandwielen en een nieuwe ketting moeten hebben.
Het loont zich niet meer om die oude fietsen op te laten knappen en bovendien is het maar de vraag of de onderdelen nog te krijgen zijn. En dus ben ik een paar keer bij Kaandorp Fietsen op bezoek gegaan om me te laten informeren over de ruime keuze die er is in elektrisch ondersteunde fietsen (e-bikes). Eerst leek me een Scott wel geschikt; ik ken enkele mensen die er op rijden en er tevreden over zijn. Het zijn over het algemeen wat sportievere fietsen. Echter zat de accu aan de onderkant van het frame en ik had zo mijn twijfels of de ophanging robuust genoeg is om heel wat jaren mee te kunnen. Sommige andere fietsen hadden vaste schermpjes en dat vond ik ook niet handig. Vaak te klein voor mij en lastig te vervangen als het een keer stuk is.
Batavus Finez E-go
Na wat wikken en wegen kwam ik op de Batavus Finez E-go uit, die hierboven te zien is. Eerst had ik hem in het zwart willen hebben, maar John Kaandorp had een champagne-gouden variant nagenoeg rijklaar staan. En ja, die kleur heeft wel wat… Hij valt goed op tussen andere fietsen en dat is met mijn beperkte zicht wel een voordeel. Ik besloot hem aan de schaffen. Het is een solide fiets met keuze uit diverse opties. Ik koos voor ketting-aandrijving (want een snaar is nog vrij nieuw en vind ik wat riskant) en ik nam er een relatief grote accu bij van 625 Wh, die in het frame gelegd wordt. Ik wil er toch eens mee naar mijn werk in Amsterdam kunnen fietsen… De fiets heeft acht versnellingen en de Active-line motor van Bosch levert fantastische ondersteuning. Hij is zelfs met een app op de smartphone nog enigszins in te stellen. Uiteraard mag de ondersteuning niet meewerken boven 25 kilometer per uur, maar je kunt de acceleratie wel wat milder of feller zetten. En de vier rijstanden zijn aan te passen. Waar de meeste e-bikes een sport-stand hebben zitten, heeft deze daar standaard een auto-stand die zelf bepaald hoeveel ondersteuning er geleverd moet worden aan de hand van de snelheid en de kracht waarmee je trapt. Ideaal voor de langere afstanden. Ik ben wel blij met deze fiets en achteraf gezien, dit had ik al jaren eerder moeten doen…
Dagboek van een wandelaar 