Gisteren was er een documentaire over Normaal op de tv en die oude rockers wilde ik voor geen goud missen. Kortom, geen tijd om de commissie BOFS in zijn geheel te beluisteren.
Twee commissieleden hadden (naar aanleiding van de incassoproblemen die ik hier heb besproken) besloten vragen te stellen. Langbroek (HEA) en Westerveld (LQ).
Wethouder Wijnne las de verklaring voor die hij van zijn “uitvoerenden” had gekregen en daaruit bleek, dat het probleem veroorzaakt was door een software upgrade van de firma die de computersoftware leverde.
Van mijn kant kan ik wethouder Wijnne verzekeren dat de problemen die ik heb ervaren niets te maken hebben met een software update, maar dat bespreek ik wel met hem persoonlijk als ik zijn brief met voorstellen heb gekregen.
Op uitnodiging van voorzitter Stolk mocht portefeuillehouder Baas (verantwoordelijk voor de organisatie) ook een duit in het zakje doen.
Hij stelde dat er nu eenmaal fouten worden gemaakt en dat dit ook in de toekomst ook wel zo zou blijven. En dat het hier ging om slechts een betrekkelijk gering aantal mensen dat slachtoffer was geworden.
Daar valt weinig tegen in te brengen. Maar ik raak niet overstuur van het feit dat er van gemeentezijde fouten worden gemaakt. Dan kun je wel aan de gang blijven.
Waar ik lichtelijk ontstemt over raak is dat, als de gemeente een fout maakt men dat niet ruiterlijk erkent, maar de schuld daarvoor bij mij probeert te leggen. Of, als dat dan niet lukt, de schuld legt bij een andere ongrijpbare instantie.
Dat is een subtiel, maar in mijn ogen toch een wezenlijk verschil. Bovendien zie ik een zekere analogie met het Dromdossier.
Daar verwijt ik Olierook ook niet dat de budgetbegroting is overschreden. Dat was (in mijn ogen) onvermijdelijk, maar ik verwijt hem wel dat hij daarover de raad te laat heeft geïnformeerd.
Zijn verweer is dat hem de overschrijding wél valt te verwijten, maar dat die overschrijding weer niet zo ernstig is dat dit gevolgen zou moeten hebben.
In beide gevallen wordt de aard van de klacht op subtiele wijze aangepast en kan men (waar het werkelijk om gaat) buiten beschouwing laten.
In het eerste geval, het afschuiven van schuld naar iemand die daar part noch deel aan heeft. In tweede geval, de verantwoording op je te nemen voor iets waarvoor je eigenlijk geen verantwoording draagt, opdat hetgeen waar je wel verantwoordelijk voor bent, onbesproken kan blijven.
Tot slot nog een een positieve gedachte. Uit het feit dat (naast ikzelf) er nog maar drie andere mensen de moeite hebben genomen om een e-mail te sturen kun je verschillende conclusies trekken.
Eén daarvan is, dat het een groot deel van de bevolking zich al snel schuldig voelt aan iets, ook als ze daar part noch deel aan hebben.
Dat lijkt me dan weer een uiterst geruststellende gedachte voor bestuurlijk Enkhuizen.
Wat afgelopen dinsdag ook behandeld werd waren de jaarstukken. Die staan bol van wetenswaardigheden en vind ik dus leuk om te lezen (Ik weet, ik ben niet goed bij mijn hoofd). Ik heb nog geprobeerd een fysiek exemplaar bij de griffier te scoren, maar dat kost me € 64,10 en dat is me net iets teveel.
Van Oostende kwam met een leuke definitie voor de Algemene Reserve. Dat is het bedrag dat we nog verantwoord kunnen lenen. Daar had ik nog nooit zo bij stilgestaan. Ik gebruik meestal de metafoor “spaarpot”, maar dat kan ik dus beter niet meer doen.
Wijnne zit dicht tegen zijn pensioen aan, heeft in Elburg een nieuw huis laten bouwen en het zou dus zo maar kunnen dat hij halverwege de rit het gevoel krijgt dat hij misschien toch beter van zijn nieuwe huis kan gaan genieten.
Zoals ik in mijn vorige bericht 
Raadslid Quasten stak haar vreugde over de voorgestelde gang van zaken niet onder stoelen of banken en probeerde spontaan een soort steunactie voor de wethouder te organiseren.
Pim's Prietpraat 