Via Samana kreeg ik deze fotowens toegestuurd. Samana is een samentrekking van samen en mana (kracht). De kracht van samen dus of samen krachtig. Het is een vrijwilligersorganisatie voor chronisch zieken, mensen met nood aan zorg en de mantelzorgers.
Bij Samana schrijf ik eindelevensverhalen voor mensen die graag iets achter laten voor de nakroost en er zelf niet in slagen om dit te verwoorden op papier. Soms vragen mensen ‘is dit niet loodzwaar voor jou?’. Mijn antwoord is néén, meer nog, het is verrijkend en ondanks veel bijhorend verdriet, leerde ik dappere, boeiende, inzicht-rijke mensen kennen. Die mensen verdienen een pluim, niet ik! die maar voor even hun schrijfbuis mág zijn.
Ik deel deze Paaswens graag met jullie omdat ik de tekst mooi en passend vind bij deze nieuwe lente en goudgele Pasen. Ėn omdat hoop ons doet leven in deze wereld.
Restaurant Misverstand is een realityreeks waarin mensen met jongdementie (tussen 50 en 65 jaar) samen een echt restaurant runnen, onder begeleiding van de empathische programmamaker Dieter Coppens en topchef Seppe Nobels. Seppe combineert zijn culinaire kunde met een grote betrokkenheid voor de vluchtelingenproblematiek en ook met dit sociaal engagement.
Het programma wil een belangrijk ‘misverstand’ doorbreken dat mensen met dementie niets meer kunnen.
Ik ben een trouwe kijker. In het begin vaak met gemengde gevoelens, want het is niet altijd evident om die mensen te zien sukkelen. Ik voel me dan een stille voyeur. Maar de focus ligt op wat ze juist wél kunnen, op de samenwerking, op hoe die mensen opleven in het avontuur, hoe ze hun persoonlijk verhaal krachtig delen. Soms met emoties, soms met humor.
Lode (54) is één van de deelnemers. Nog voor de reeks op tv werd uitgezonden, kreeg hij in februari euthanasie. Hij was bang van wat de toekomst met hem zou doen. Hij schreef een brief die een maand later postuum gepubliceerd wordt. Die brief kwam hier hard binnen. Ik kan alleen maar vol begrip instemmen.
In België moet je wilsbekwaam zijn om euthanasie te krijgen. Lode moest die beslissing dus te vroeg nemen terwijl hij nog redelijk goed was, hij had graag nog wat langer geleefd (zijn eigen woorden), maar die optie was dus voor hem niet weggelegd. Hij wilde vermijden dat hij zijn wilsbekwaamheid zou verliezen en geen keuze meer kon maken. “Kiezen is altijd verliezen in dit geval”. Met dit schrijven hoopt hij dat politici hier grondig gaan over nadenken. En ik met hem.
Een open petitie van Lodes vrienden voor een menswaardig levenseinde bij mensen met jong-dementie doet nu digitaal de ronde. Ik heb geen seconde geaarzeld om deze mee te ondertekenen. Er moet toch een andere oplossing zijn?
De gloednieuwe Cocon Circulair in Sint-Niklaas is een immense ruimte waar een oude industriële site een nieuw leven heeft gekregen. Vroeger stonden er machines van Nobels-Peelman, vandaag vind je er de start van een levendige omgeving waar alles draait rond duurzaamheid en hergebruik.
Het idee achter Cocon is mensen samenbrengen die bouwen aan een circulaire toekomst. Ondernemers, creatieve mensen en organisaties krijgen er de ruimte om te experimenteren, samen te werken en ideeën uit te wisselen. In de ateliers zal worden gewerkt met gerecupereerde materialen, in workshops zullen nieuwe inzichten worden gedeeld en tijdens events ontstaan hopelijk nieuwe samenwerkingen.
Het gebouw zelf vertelt eigenlijk al het verhaal. De stad heeft de grote fabrieksruimte bewust heropgebouwd met het oog op hergebruik en zo weinig mogelijke verspilling. De plaats is zelf een voorbeeld van circulair bouwen. Er waren vrij veel spanningen met de ( klassieke) aannemers, die vaak niet begrepen dat vooral niet alles perfect moet zijn.
Cocon is een ontmoetingsplaats, een leeromgeving en een ‘broedplaats voor innovatie’. Het doel is tonen dat anders omgaan met grondstoffen broodnodig is én verbindend kan werken.
De oude houten terrassen van de grote markt, die vorig jaar volledig werd vernieuwd, doen nu dienst als gevel (foto 2) van het gebouw en voor vele nieuwe plantenbakken (foto 4) met kruiden om thee te maken. Wat elders afgedankt wordt, wordt hier opnieuw betekenisvol.
De enorme raampartij is geen strak geheel, maar een speelse verzameling van restmateriaal, waar maten en kleuren geen rol spelen. (Foto 3)
Bij foto 1 denk ik aan de ecokathedraal van Jan. Er wordt een rond werk gebouwd met losse bakstenen, waar wilde planten het ooit mogen overnemen.
Ik denk aan Anuk als ons het knopen van in repen gescheurde kledingsresten tot een mooi kleed wordt getoond.
Ik denk aan Dorothé bij het zien van toffe tassen, gemaakt uit oudere jeansrokjes en overhemden.
Overschotten van raamkozijnen, goed voor maar liefst 54 (!) kilometer, worden samengebracht en omgetoverd tot stevige basis voor de serre. Lampen, afgeschreven omdat ze niet meer perfect zijn, krijgen hier opnieuw een functie en een plek.
Het zet aan tot nadenken. Over hoeveel we weggooien, gewoon omdat het niet meer aan onze drang naar perfectie voldoet. Maar dit nieuwe initiatief, waar creatieve mensen een ruimte huren, workshops geven, met elkaar in verbinding komen, geeft zeker hoop. Hoedje af voor de stad die dit mogelijk maakt. En wie weet volg ik er wel eens een workshop.
Op de eerste lentedag trekt de zon me mee naar de abdij van Drongen, een plek waar de tijd zich over duizend jaar heeft uitgestrekt. Wat ooit begon met Norbertijnen, later werd voortgezet door Jezuïeten, is vandaag nog slechts de thuis van een handvol bewoners.
In de grote tuin staat een Grieks kruisbeeld, ruw opgebouwd uit treinbiels. Geen franjes, geen opsmuk, alleen soberheid die me raakt. Bij de tekst sta ik graag even stil. “Wie omwegen maakt om aan het kruis voorbij te gaan, loopt gevaar ook aan het leven voorbij te gaan. Wie is het leven de werkelijkheid van zijn eigen kruis aanvaardt, geraakt stilaan voorbij het kruis in het leven’.
Afzien hoort bij de levensopdracht van de Jezuïeten. Verwarming is schaars, even opwarmen mag, maar de kou trotseren is essentieel. Wie zich te energiek voelt wordt doelbewust verzwakt via aderlating. Discipline en gehoorzaamheid komen op de eerste plaats. Jezuïeten doorlopen een proefperiode van veertien jaar voor ze echt mogen toetreden. Vriendschappen worden ontmoedigd, wandelen doe je nooit met twee, maar altijd in verplicht wisselende drietallen.
De tuin is immens en grenst aan de Leie. De kapel van de 19e eeuw is overdadig, vooraan lees je de belangrijke godsdienstige taferelen als in een stripverhaal. Niet mooi, maar wel indrukwekkend met veel zorg voor details.
De gids vertelt met veel humor en enthousiasme voor collega-gidsen en ik mag mee als partner. Lucky me.
De namiddag en de zon zijn er voor de verdiende ontspanning. Tijd om de omgeving te verkennen met de fietsen langs de romantisch Leie. Alles ruikt naar vakantie. We eindigen met een laatste drankje op een boot-terras in de zon, goed voor de vitamine D.
Het wordt een fijne zaterdag met cultuur, natuur, boeiende verhalen horen, bewegen en fietsen, ontspannen, zonnen….
Voor het vierde jaar op rij loodst manlief een bende kinderen door Gent op een speelse en boeiende manier. En voor de derde keer staat daar een bijzonder aandachtige kleinzoon op de eerste rij. De juffen hebben ook mij terug mee gevraagd als extra begeleiding. Er is altijd nood aan een extra paar ogen. Het moet gezegd, ze luisteren echt naar de juf. Geen stemverheffing nodig, geen drama. Gewoon… gezag. Het bestaat nog. Verschillende periodes in de geschiedenis van de stad komen aan bod, van de graaf over de arbeider naar de toerist. Spontane reacties én het enthousiasme van de kinderen zijn goud waard. We hebben onze hemel weeral verdiend. Maar waar is de trap?
Het weekend was er één van de feestjes. Met lekker eten, veel babbels, voorzichtige (soms toch) danspasjes, want de leeftijd weegt in de rug. Misschien was de Zorba er net iets teveel aan? Voel ik toch ergens een wankel evenwicht deze dagen? Eigen schuld, dikke bult….
Vandaag schittert de zon. Manlief trekt erop uit met vriend en trein. Hij stuurt me vrolijke lentegroeten.
Voorbeeldige leerling als ik ben, ga ik naar de wekelijkse les. Spijbelen is niet aan mij besteed, zelfs de warme buitenlucht kan me niet overtuigen. Maar het is het waard, wat ik niet van elke les kan zeggen. De leraar durft soms eindeloos afdwalen. Ik ben weer heel wat slimmer….. Iets met Gamma en neen, niet de doe-het-zelfzaak.
Met de terrasdeur wagenwijd open, maak ik wortelpuree en balletjes in tomatensaus. De jongens zullen morgen weer blij zijn met ‘kindereten’ op de menu.
De miniserie Ripley is een stijlvolle psychologische thriller op Netflix, gebaseerd op het boek The Talented Mr. Ripley. Het verhaal volgt Tom Ripley, een oplichter die naar Italië wordt gestuurd om een rijke zoon terug te halen, maar hij geraakt daar geobsedeerd door het luxe leven. Hij wringt zich in dat leven met leugens, manipulatie en uiteindelijk geweld. De serie is volledig in zwart-wit-tinten met sterke contrasten. Elk beeld is een kunstwerk op zichzelf en voor mij belangrijker dan het verhaal. Het gaat om pure kunstfotografie. Visueel héél indrukwekkend.
Mijn e-bike is op leeftijd. Knap dat hij het al meer dan 13 jaar uithoudt. Hij bolt nog steeds erg goed, zit comfortabel, alles doet het. Maar de batterij is op, de winter heeft hem geen deugd gedaan.
Onderweg ben ik vaak bang dat hij het zal begeven. Dus zijn daar de twijfels. Wordt het een nieuwe fiets? Maar ….. we zijn gehecht aan elkaar. We kennen elkaar door en door. Maar ….. hij is oud. Die nieuwe fietsen hebben snufjes die me zeker aanspreken. Ik hak de knoop door. De fiets mag blijven en ik hou het bij een nieuwe batterij. Dom? Gelukkig is die nog online te koop. Het risico dat de fiets het eerder begeeft dan de batterij is reëel, het zij zo.
De nieuwe batterij mag zich vandaag meteen bewijzen. Op deze zonnige dag, met een lente die maar blijft duren, nog even toch, vertrekken we richting Bazel. Ik met mijn oude fiets en zijn gloednieuwe hulp. Wie ziet hem blinken?
Neen, niet de hoofdstad van Zwitserland, ik zou wel willen …., maar gewoon 20 km fietsafstand verderop. Bazel is één van de mooiste dorpen in Vlaanderen. Het is een charmant dorpje, wij komen er graag. Romantisch, poëtisch, gezellig, historisch.
Het kasteel Wissekerke ligt sprookjesachtig middenin het mooie park met grote vijver. We brengen er graag een bezoekje. De museumpas geldt er pas over twee maanden. ‘Het kost maar 8 Euro, mevrouw’. Maar we besluiten te wachten tot het voor ons ‘gratis’ wordt.
De trouwzaal en de kapel mogen we wel binnen en die zijn al de moeite. Info vind je ruimschoots op het net, bij teveel uitleg krijg ik al snel het gevoel dat ik plagiaat pleeg. Liever vertel ik over mijn persoonlijke beleving. In de kapel valt het zonlicht schitterend door het glasraam, ik krijg het niet op foto. Nieuwe koppeltjes worden met elkaar verbonden in de prachtige antieke trouwzaal. De blauwe hangbrug is de eye-catcher voor foto’s vol liefde en geluk.
Aalscholver en zwaan vechten om mijn aandacht.
Een hele familie zwemt voorbij, de lente lijkt definitief in het land is. Ja nu al! De foto’s zijn niet helder, ook mijn smartphone wordt oud. Weer een knoop om door te hakken.
De batterij deed zijn best. Ik kan eindelijk weer zorgeloos kms natuur en cultuur genieten. En de zon maakt het af.
De meteorologische lente slaat op hol. De ochtend vraagt drie lagen kleding, laag per laag verdwijnt, het voelt warm aan in de zon, het lijkt zomer. Niet oké voor deze tijd van het jaar, maar wel voor energie en tegen winterdip. Het land is vrolijk, terrassen zitten overvol en kleinzoon meldt -goed intijds- dat de ijskar nu al aan de schoolpoort staat. Kleine tip, stel je voor dat oma de centen vergeet.
Ik sta stil aan het rood licht. Brave burger. Altijd geweest. Op het voetpad recht voor mij steekt een anderhalf kubieke meter autootje over, met gesloten laadbakje van (ruwe schatting) één kubieke meter inhoud. Twee zijdeurtjes waaien open. Ik denk ‘als die maar niet tegen een paaltje rijdt, want nu is het bakje echt wel breed’. Net gedacht en het gebeurt. Het karretje komt los. De chauffeur is zich van geen kwaad bewust en rijdt door, de verdere straat in. Het karretje bolt rustig achteruit, oei, de straat op. Net voor de drukke straat komt het tot stilstand. Ik roep, niet luid genoeg, een andere chauffeur toetert, maar het autootje bolt rustig verder en verdwijnt uit het zicht. Er wacht de chauffeur nog een verrassing bij thuiskomst.
Ik lees ‘Het lelietheater’ van Lulu Wang. Het is een semi-autobiografie. Het verhaal speelt zich af in China in het begin van de jaren 1970, tijdens de Culturele Revolutie onder leiding van Mao Zedong. Een periode van politieke en sociale omwenteling waarin het communistische regime ‘bourgeois-invloeden’ probeert te verhinderen. Haar moeder hoort tot de eerste kaste, is hoogopgeleid en wordt verplicht tot een heropvoedings(straf)kamp. Dochter Lian (Lulu) heeft een huidziekte en ‘mag’ bij haar moeder blijven. Ze is het enige kind in het kamp. Intellectuelen moeten ‘van de boeren leren’ en vooral zichzelf ideologisch hervormen. Zware arbeid, vele vernederingen en gebrek aan voedsel en medicatie moeten hen zuiveren. Je zal het maar meemaken…..
In het kamp komt Lian in contact met verbannen professoren die haar les geven. Zij verwerkt deze kennis door zelf lezingen te geven aan de natuur rond haar, wat zij het ‘lelietheater’ noemt. Het voelt aan als een poëtische metafoor voor haar denkwereld en verbeelding. In haar eigen wereld voelt ze zich rijk. Ze aanvaardt en maakt er het beste van.
Ook geraakt ze bevriend met een meisje uit de derde kaste. Ondanks communistische idealen van gelijkheid bestaat in de praktijk een sterke sociale hiërarchie. Afkomst bepaalt je kansen en je behandeling. Zo’n vriendschap is niet evident.
Meer wil ik niet verklappen. Het boek leest vlot, geeft een goede inkijk in een wereld die wij hier niet kennen, is gevoelig. Bij veel zinnen sta ik even stil, ze treffen me. De geschiedenis sijpelt er zachtjes doorheen, terwijl vooral het aangrijpende verhaal de hoofdrol speelt. Een dikke (letterlijk én figuurlijk) aanrader.
Er zijn zo van die dagen waarop alles samen komt . Dagen die uitpuilen van bezigheden, afspraken en plannen. Dagen waarop je jezelf verplicht tussendoor even rustig adem te halen. Zaterdag is zo’n leukedruktedag. We voelen ons lentefris.
We vertrekken intijds richting boshuis van onze zoon en schone dochter. De vele regen in februari heeft de straten omgetoverd tot flinke modderpoelen en de putten tot kleine meertjes. Je kan hier best niet arriveren met een auto die net uit de carwash komt. De honden zijn zoals altijd laaiend enthousiast. Een snelle aai hier, een kordate ‘ho’ daar om modderpoten op mijn nieuwe broek te voorkomen. Maar wat zijn ze lief! En braaf.
Schone dochter en ik volgen een workshop kleien. Een verlaat verjaardagscadeau. De start voelt wat onwennig, als enige nieuwkomers. De anderen vinden vlot de weg in huis, tussen het vele materiaal, in hun eigen fantasie en lijken goed voorbereid. Over de vraag ‘wat wil je maken’ heb ik zelfs nog niet concreet nagedacht.
De begeleiding verloopt -aanvankelijk wat te- soepel, want ieder doet zijn ding en wij aarzelen. Waarom heb ik het gevoel dat wij maar wat aan modderen?
Met de cake, de drankjes, wat zoekwerk op de smartphone en tips van de begeleider komt dé inspiratie. Ik ga voor buitenbloemen met fantasietjes op ijzeren stelen. Drie uur later kijk ik tevreden naar mijn creaties. Er wacht hen nog vier weken droogtijd, 34 uren hete oven, een kleurtje en uiteindelijk een vernislaag. Tussendoor nog op zoek gaan naar waterbestendige ‘stelen’. Dan kunnen ze de tuin in.
Schone dochter boetseert een knappe kip met plantenhouder. De sfeer is joviaal en ontspannen, geen druk, geen haast, geen kleibeperking, gezellige babbels en vrolijke muziek. Absoluut voor herhaling vatbaar.
Tijd voor een lekkere hap. Opabaard, zonen en kleinzonen sluiten graag aan. Verhalen worden verteld, ervaringen gedeeld. Altijd leuk, drie generaties samen.
Er volgt nog een optreden van Nicholas Arnst. Zei ik het al dat de dag heerlijk druk is? De Vlaamse illusionist, die psychologie studeerde aan de KU Leuven, weet als geen ander ons gezond verstand voortdurend op het verkeerde been te zetten. Met vingervlugheid, close-up magic en on(be)grijpbare trucs laat hij de hele zaal versteld staan. Het publiek wordt voortdurend betrokken. Wij ontsnappen aan een rol op het podium. Hoewel… eerlijk……ik had het experiment best eens willen aangaan. En ik was zeker niet de enige. Wauw, heel indruk-wekkende creatieve magie en misleiding. We leven in een wereld, die blijft verwonderen.
omabaard 