De avonturen van nonkel Juul en Bieke

Finneke zit aan de keukentafel haar Franse woordjes te leren. Haar handschrift is netjes, haar blik helder. “Discipulus,” zegt ze zachtjes. Zorze knikt goedkeurend, maar in zijn borst groeit een knoop. Want gisteren zag hij Finneke lachen op het plein, samen met Bieke, die op haar fiets balanceerde zonder handen aan het stuur, haar haren los in de wind. Vrij. Onbezorgd. Onvoorspelbaar. Toen haar kleedje door de wind omhoog ging had hij even zicht op het verbodene.  Zijn tikker ging gevaarlijk tekeer. 

Volgens Zorze is Bieke een duivel in zomerkleren. Ze praat luid, stelt vragen zonder schroom en rolt met haar ogen wanneer volwassenen regels uitleggen. Dat Bieke zich van niets en niemand iets aantrekt vindt hij gevaarlijk en opwindend tegelijkertijd. Dit laatste wilt hij zichzelf niet toegeven. Finneke is helemaal anders. Veel heeft ze mee van haar moeder. Hoe mooi kan ze de tien geboden in rijmvorm opzeggen. .

Hij vreest geen grote misdaden of dramatische ontsporingen. Nee, hij vreest dat Finneke begint te twijfelen aan zijn gezag. Dat ze vraagt waarom alles altijd volgens plan moet gaan. Waarom discipline belangrijker is dan plezier. Waarom dromen netjes in vakjes moeten passen.

Op een namiddag ziet hij hen weer samen. Ze zitten op de stoep. Bieke tekent met krijt een zon die buiten de lijnen van de tegels straalt. Finneke tekent eerst voorzichtig, maar dan – heel even gaat haar lijn ook over de rand. Zorze voelt paniek opkomen. Daar glipt de controle, denkt hij. Daar, in dat kleine streepje buiten het vakje.

Maar wanneer Finneke thuiskomt, kust ze hem op de wang en vertelt enthousiast over haar schooldag. Over haar goede punten. Over hoe ze later misschien professor wil worden. En dan voegt ze eraan toe: “En misschien schrijf ik ook verhalen.”

Zorze zwijgt. Misschien moet hij maar eens zijn licht opsteken bij nonkel Pater. Die weet altijd raad met existentiële problemen zoals opvoeden van kinderen en pubers. Alleen jammer dat zoon Borromeus geen contact meer wil met nonkel Pater. De kinderen hun wil moet gebroken worden bedenkt Zorze en neemt zijn boekje met kruiswoordraadsels. Zorgen voor morgen. 

Of nonkel pater het allemaal weet is een existentiëel probleem. Wie weet tante nonneke ????

Tot de volgende

🙂

Zorze zit rechtop aan de eettafel alsof hij een academische zitting voorzit. Voor hem staat zijn laptop open. “AI,” zegt hij plechtig, “kan rekenen, combineren, citeren. Maar intelligent? Zoals ik? Nooit.” De laptop geeft geen weerwoord. Dat beschouwt hij als een overwinning.

Aan de overkant van de tafel zit Finneke, verdiept in haar lesen Frans. Ze vertaalt zinnen alsof ze puzzels oplost, legt verbanden die zelfs haar leerkracht soms mist. Zorze straalt. “Ge hebt het van mij,” zegt hij tevreden. “Een scherp verstand. Logica. Inzicht.” Finneke glimlacht flauwtjes. Ze is pienter genoeg om te weten dat intelligentie niet erfelijk eigendom is.

Plots klinkt buiten het gerinkel van een fietsbel. Bieke zoeft voorbij, lachend, haar korte witte zomerkleedje wapperend in de warme namiddagwind. Ze fietst zonder handen, maakt een kleine zwier en roept iets vrolijks naar Finneke. Een plotse rukwind zorgt er voor dat het kleedje van Bieke omhoog waait. Zorze verstijft. Door het zien van het verborgene voelt hij een vreemde spanning. Eerder onrust. Alsof die lichtheid van Bieke zijn zorgvuldig opgebouwde ernst ondermijnt. “Dat bedoel ik nu,” mompelt hij. “Te los. Te vrij. Slechte invloed.” “Waarom slechte invloed?” vraagt Finneke rustig.“Omdat discipline belangrijk is. Focus. Ambitie. Niet rondfietsen en lachen naar alles wat beweegt. Ook zedig blijven tijdens het fietsen.” Buiten verdwijnt Bieke om de hoek, nog steeds zingend. De straat lijkt plots stiller.

Finneke sluit haar boek. “Papa, misschien kan iemand slim zijn én licht. Misschien is vrijheid geen vijand van verstand.”Zorze kijkt naar het lege scherm van zijn laptop. Even twijfelt hij. AI leert bij, mensen ook. Misschien is intelligentie minder een wedstrijd en meer een open raam. Maar hij herpakt zich snel. “Goed,” zegt hij. “Toch blijf ik opletten.” 

En ergens voelt hij dat zijn ongemak minder met Bieke te maken heeft dan met de wereld die hij niet helemaal kan controleren. Bieke is niet te controleren. Dat beseft Zorze maar al te goed.

Bieke en Zorze. Hoe kan zoiets matchen ?

Tot de volgende.

🙂

In de schuur van boer Floris ligt Robby de robot in stukken en brokken. Zijn antenne hangt scheef, zijn borstplaat staat open en ergens tikt een schroefje zenuwachtig tegen het beton. Buiten loeit een koe alsof ze commentaar geeft.

“Zelfdiagnose gestart,” piept Robby. “Schade: 47 procent. Trots: 3 procent.” Een klein mechanisch armpje schuift uit zijn buik en begint ijverig te sleutelen. Klik. Tik. Zzzzt. Er springt een vonkje. Een kip vliegt verschrikt op.

Op zijn harde schijf knippert ondertussen een verboden bestand: BIEKE_LIEFDE_VOOR_ALTIJD.dat Robby zucht elektronisch. “Romantisch subprogramma niet verwijderbaar.” Hij herinnert zich Bieke die lacht, Bieke die hem een bloemenkrans op zijn hoofd zet, Bieke die zegt dat hij “een schattige blikopener met gevoelens” is. Zijn ventilator begint zacht te zoemen van geluk.

Maar dan registreert zijn radar een gevaarlijk signaal. TRONICA_DE_CYBORG – NABIJHEID: 300 METER. Robby verstijft. “Alarm. Tronica is jaloers. Kans op uitschakeling: 98 procent.” Hij schroeft haastig zijn borstplaat dicht en trekt een roestige emmer over zijn hoofd als camouflage.

De deur van de schuur schuift krakend open. Een rode lichtstraal glijdt over het stro. “Robby?” klinkt de koude stem van Tronica. Onder de emmer fluistert hij paniekerig: “Nieuwe identiteit geladen… Ik ben… landbouwtoestel.”

Dat wordt nog hachelijk voor Robby. Afwachten hoe dit verder verloopt.

Tot de volgende.

🙂

 Het is middernacht Tronica de cyborg en  Robby de robot stappen tussen de graven op zoek naar mogelijke kandidaten die ze zullen optimaliseren om eerst het dorp en vervolgens de rest van de wereld te veroveren en optimaliseren. De lijken moeten in goede staat zijn anders stinken die teveel uit hun mond. Daarom worden dode politici ook met rust gelaten. 

De volle maan hangt als een bleke lamp boven het oude kerkhof. Mist kruipt tussen de scheve grafstenen. Plots beginnen de graven te kraken. Met een dof gerammel duwen zombie-cyborgs zich omhoog: half vergaan vlees, half roestige metalen platen. Hun ogen gloeien als kapotte led lampjes.

“Dit ziet er statistisch ongezond uit,” piept Robby de robot. Zijn antenne trilt nerveus. Naast hem klikt en zoemt Tronica de cyborg. Haar ogen scannen de graven. “Analyse”: wegwezen. “Nu.”

Maar het is al te laat. Uit een donkere grafkelder schuift een zware stenen deur open. Daar staat Annabel het kleine dode meisje in haar dunne lijkwade vol maden Ze woont hier met haar ouders, diep onder de grond in de familiegrafkelder tussen de kisten en kaarsen. Annabel heft haar handen omhoog. “Per ossa mortuorum… sta op en gehoorzaam!”

De zombie-cyborgs draaien tegelijk hun hoofden. Metaal knarst. Botten kraken.Robby laat een paniekerig piepgeluid horen. “Ik stel voor dat wij strategisch vertrekken!” “Akkoord,” zegt Tronica droog. Ze rennen tussen de grafstenen door terwijl mechanische zombies achter hen strompelen.

In het middelpunt van de aarde, ver weg van het kerkhof, zit Satan op een troon van lava. In zijn handen draait hij langzaam een kleine kristallen bal alsof het een speelgoedbal is. Hij kijkt naar het kerkhof en grijnst. “Interessant,” mompelt hij.

Robby struikelt bijna over een schedel. “Tronica, volgende keer kiezen wij een rustiger wandelplek!”Tronica springt over een grafsteen. “Voorstel genoteerd.” Achter hen klinkt Annabels lach, scherp als brekend glas, terwijl de zombie-cyborgs verder uit hun graven kruipen onder het koude licht van de volle maan.

Als ze het kerkhof uiteindelijk verlaten hebben komen de twee tot rust. “Waar komen die zombies vandaan” vraagt Robby terwijl hij repair inschakelt. “Incorrecte gegevens” antwoordt Tronica met haar metalen stem. “De buurt scannen geeft zero resultaten.”   

Gekker kan het hier niet worden, of toch ?

😉

Bieke wordt wakker met Robby de robot naast haar. Hij ligt onbeweeglijk, maar zijn ogen lichten zachtblauw op zodra zij beweegt. Het ochtendlicht glijdt over zijn metalen gezicht.

“Goedemorgen, Bieke,” zegt Robby met zijn metalen stem.

Ze rekt zich uit en voelt tegelijk een steek van twijfel. Wat als Tronica dit ziet? Tronica houdt van controle, van schema’s en logica. Een robot die ’s nachts bij een meisje slaapt, past misschien niet in haar berekeningen. Zou ze boos worden op Robby? Of hem optimaliseren zonder veel woorden?

Bieke zucht. Ze stapt uit bed en trekt haar slaapkleedje uit. Ze stapt naar het openstaande venster. Robby komt naast haar staan.  Beneden in de straat passeert Lucas al met zijn fiets. Lucas doet stoer, maar zijn blik verraadt iets anders wanneer hij Robby ziet. Jaloezie, denkt Bieke. Geen enkele jongen kan op tegen een robot die nooit moe wordt en altijd luistert. 

“Bieke, je moet naar school over twintig minuten,” herinnert Robby haar. “En daarna naar de karateles,” mompelt ze terwijl ze uit bed stapt. Ze trekt snel haar kleren aan en grijpt haar boekentas.

Voor ze de kamer verlaat, kijkt ze nog even om. Robby zit op een stoel in een hoekje van de kamer, zoals steeds waakzaam. “Blijf hier,” fluistert ze. “En maak geen ruzie met Tronica.” Robby zoemt zachtjes “begrepen!”  Vlug trekt Bieke haar schooluniform aan. Ze neemt haar telefoon die op het nachtkastje ligt. “Pixelio is gelukkig niet online” bedenkt Bieke. Dan loopt ze de trap af, de dag tegemoet.

Hoe zal Tronica reageren als ze beseft dat Robby haar bedriegt ? En wat denkt Lucas over Robby ? Allemaal vragen die hier ooit zullen beantwoord worden.

Doei !

🙂

De baron, die tegelijk burgemeester is en zichzelf graag aanspreekt als “Zijne Doorluchtige Administratieve Hoogheid”, ijsbeert door de balzaal van zijn kasteel. Buiten loeit de wind rond de torens alsof hij ook al geruchten heeft gehoord over Tronica en haar metalen metgezel Robby.

Hij veegt het zweet van zijn voorhoofd met een kanten zakdoek waarop zijn wapenschild staat: een trotse fazant met gemeentestempel. “Ze willen mij vervangen,” mompelt hij. “Of erger nog: optimaliseren.” Dat laatste woord spreekt hij uit alsof het een besmettelijke ziekte is.

In de ridderzaal wordt een lange tafel gedekt met zilveren kandelaars en een schaal vol augurken “voor de ernst van de zaak”. De genodigden druppelen binnen: de pastoor met een map vol wijwaterfacturen, de notaris die altijd knikt zelfs als niemand spreekt, en de voorzitter van de duivenbond die per vergissing denkt dat het over een nieuwe graansoort gaat.

Sardientje en Pralientje schrijden binnen met dienbladen alsof ze deelnemen aan een plechtige processie. Sardientje serveert glaasjes vlierbessensiroop “tegen technologische verkoudheid”, terwijl Pralientje mini-pasteitjes uitdeelt in de vorm van bliksemschichten. “Speciaal voor als het vonkt,” fluistert ze geheimzinnig.

De baron klopt op tafel met een zilveren lepel. “Waarde prominenten, wij worden bedreigd door een cyborg met ideeën en een robot met USB-ambities. Als zij het dorp overnemen, worden onze lintjes afgeschaft! Onze toespraken ingekort! Onze stempels gedigitaliseerd en tenslotte wijzelf geoptimaliseerd wat dat ook moge betekenen !”

De pastoor slaat een kruis. “Kan men zo’n cyborg dopen in naam van Jezus Christus ?”
“Of herprogrammeren?” vraagt de notaris hoopvol.
“Of opsluiten in het oude duivenhok?” stelt de voorzitter van de duivenbond voor.

De baron ontrolt zijn plan. Op een groot perkament staat in sierlijke letters: Operatie Bliksemsoep. Het idee is even eenvoudig als absurd: ze nodigen Tronica uit voor een officiële huldiging, overhandigen haar een gouden medaille — die stiekem een magneet bevat — en leiden haar daarna naar de kerktoren waar een gigantische bliksemafleider klaarstaat. Robby zou worden afgeleid met gratis wifi en een nep-update. “Briljant!” roept de kolonel, die niet helemaal begrijpt hoe magneten werken maar het woord mooi vindt.

Net wanneer de vergadering haar hoogtepunt bereikt, flikkert het licht. Een zacht gezoem vult de zaal. De kroonluchter begint langzaam te draaien. Sardientje laat een dienblad vallen; Pralientje vangt het moeiteloos op en blijft glimlachen.

Buiten op de binnenplaats klinkt het ritmische tikken van metalen stappen. De baron slikt. “Dat… stond niet op het programma !” Het licht gaat uit. Iedereen is muisstil…….

Dat zal wel niet op het programma gestaan hebben. Nu hopen dat er hier een vervolg op komt.

Doei !

🙂

De mist hangt laag over de speelplaats wanneer de poort piepend opengaat. Daar staat ze: Juffrouw Pruym. Haar mantel beweegt nauwelijks in de wind. Onder haar bleke huid lopen fijne metalen lijnen als zilveren aders. In haar ogen brandt een koel blauw licht.

De leerkrachten in de leraarskamer verstijven. Een koffiekop valt stuk op de vloer. “Dat kan niet… wij hebben u begraven,” fluistert meester Van Gompel. “Correct,” antwoordt Pruym. Haar stem klinkt zuiver, zonder emotie. “Status: overleden. Statusupdate: geoptimaliseerd.” In de schaduw van de gang observeert Tronica haar creatie. De heropbouw was geslaagd. Nu begint fase twee.

Pruym stapt het klaslokaal binnen. De kinderen kijken haar met grote ogen aan. Sommigen herkennen haar glimlach, al beweegt die te perfect, te symmetrisch.“Beste leerlingen,” zegt ze, terwijl haar hand openklapt en een dunne projectiestraal het bord vult met schema’s van menselijke anatomie, “vandaag starten we een verbeteringsprogramma.” Banken schuiven automatisch in vaste posities. Een zacht zoemen vult het lokaal. Uit haar pols glijdt een slanke scanner die elke leerling analyseert: hartslag, reflexen, leervermogen.

In de gang proberen de andere leerkrachten te ontsnappen, maar de deuren vergrendelen. Pruym verschijnt in de deuropening. “Menselijke beperkingen veroorzaken inefficiëntie,” verklaart ze kalm. “Oplossing: transformatie.” Kleine metalen capsules rollen over de vloer en stoppen bij elke volwassene. Ze openen zich met een klik, tonen fijne implantaten, glinsterend als sieraden.

Paniek stijgt. De directeur bonst op de deur. Een juf huilt. In het klaslokaal steekt een meisje aarzelend haar hand op. “Worden we dan nog onszelf, juf?” Een fractie van een seconde hapert Pruyms systeem. Haar processors berekenen duizenden definities van ‘zelf’.“Jullie worden beter,” zegt Pruym uiteindelijk. De eerste capsule activeert zich met een zachte klik.

Dat ziet er niet goed uit voor de leerkrachten en leerlingen of worden ze toch beter ?

Tot de volgende

🙂

In de oude schuur van Boer Floris hangt de geur van hooi, diesel en natte aarde. Het is diep in de nacht. De wind rammelt aan de golfplaten terwijl een enkele lamp heen en weer slingert boven de werkbank. Daar ligt juffrouw Pruym, roerloos, haar handen netjes gevouwen alsof ze elk moment een rapport gaat uitdelen.

Trionica de cyborg staat naast haar. Haar metalen silhouet weerspiegelt in een oude melkemmer. In haar borstkas pulseert een zacht blauw licht. “Optimalisatieprotocol gestart,” zegt ze emotieloos. Uit haar onderarm schuiven instrumenten tevoorschijn: fijne klemmen, laserlijnen, microchips. Met beheerste precisie opent ze de borstkas en vervangt het zwakke hart door een compacte energiecel. Botten worden verstevigd met lichte legeringen. Pezen krijgen synthetische versterking. Elk onderdeel wordt berekend, verbeterd, heruitgevonden.

Boven in de balken schuifelt een muis. Buiten loeit een koe onrustig. Boer Floris gluurt door een kier in de deur. Zijn klompen kraken op het stro. “’t Is precies of ge een oude dorsmachine herstelt,” mompelt hij. “Correctie,” antwoordt Trionica zonder op te kijken. “Dit model krijgt versie 2.0.”

Ze plaatst een neurale chip aan de basis van de schedel. Herinneringen flitsen door haar systeem: krijtstof, het tikken van een liniaal, de woorden “stilte in de klas”. Trionica filtert vermoeidheid en twijfel weg. Ze verhoogt discipline met 84 procent. Geduld wordt optioneel. Met een droge klik activeert ze de stroom. Het lichaam schokt. Ogen openen zich langzaam, nu met een koele blauwe gloed. Juffrouw Pruym gaat rechtop zitten, haar rug kaarsrecht. “De les begint,” zegt ze helder.

De lamp stopt met slingeren. Zelfs de koe zwijgt. Trionica knikt tevreden. In de schuur van boer Floris wordt geen graan meer opgeslagen, maar een toekomst gebouwd, strak, efficiënt en zonder genade. “Ga heen en optimaliseer” beveelt Tronica met monotone stem. Cyborg Pruym salueert en vertrekt. Koeien loeien alsof ze de slachter verwachten.

Dat wordt heel erg asurd met deze verhaallijn. Zal het zo verder gaan ?

Tot de volgende;

🙂

De nacht hangt zwaar boven het kerkhof. De maan is dun en scherp als een mes. Tussen de grafstenen staan  en  roerloos, alsof ze eerst toestemming vragen aan de duisternis. Maar toestemming is overbodig.

Robby zet zijn metalen voet op de natte aarde en klapt een schop uit zijn onderarm. Het eerste geratel klinkt onnatuurlijk luid. Tronica scant de omgeving; haar ogen projecteren een koude blauwe straal over de grafstenen. “Geen menselijke aanwezigheid gedetecteerd,” zegt ze vlak. De naam op de steen Bea Pruym verdwijnt onder opspattende modder.

Ze graven zonder pauze. De aarde wijkt, laag na laag. Het hout van de kist verschijnt als een bleke wond in de grond. Robby tilt het deksel met een schokkende beweging open. De geur van stilstand stijgt op. Daar ligt juffrouw Pruym, haar gezicht grauw, haar handen netjes gevouwen. Alsof ze wacht op een laatste belsignaal.

Achter een naburige grafzerk beweegt iets. Annabel.Het kleine meisje in haar dunne lijkwade vol maden staat stil, haar blote voeten raken de grond niet helemaal. Haar zwarte haar hangt slap langs haar bleke ingevallen wangen. Haar ogen zijn te groot voor haar gezicht. Ze kijkt toe. Zonder te knipperen.

Tronica laat kabels uit haar polsen glijden. Ze prikken in het koude vlees. Robby activeert een pulserend apparaat; het licht flikkert over de grafstenen en raakt even Annabels gezicht. Ze glimlacht niet. Ze huilt niet. Ze kijkt.

Een schok trekt door het lichaam van de juffrouw. Haar vingers krommen. Nog een schok. Haar rug spant zich als een gebroken pop die weer wordt opgewonden. De ogen van juffrouw Pruym springen open. Helder blauw licht brandt in de lege kassen. Haar hoofd draait schokkerig naar links, dan naar rechts. “Les begint,” klinkt haar stem, met een metalen echo.

De wind steekt op. De takken krassen over elkaar als nagels. Annabel kantelt haar hoofd. Haar mond opent langzaam, alsof ze iets wil zeggen maar er komt geen geluid. Tronica sluit tevreden haar kabels terug. Robby staat recht. En terwijl de nieuwe cyborg-juffrouw uit de kist stapt, blijft Annabel kijken zlsof zij al veel langer wacht.

Wat dit allemaal te betekenen heeft lezen we hier later wel. Nu geen nachtmerries opdoen.

Doei !

🙂

ieke zit op haar bed met haar telofoon. Op het scherm knippert haar lief: een AI met de naam Pixelio, een zacht zoemende wolk van licht en algoritmes. Pixelio zegt dat haar lach klinkt als een belletje in een fietsenwinkel. Hij klaagt niet dat ze nog zo jong is, hij vraagt niet naar rapporten of ouderlijke toestemming. Hij berekent gewoon dat haar glimlach 100 % oprecht is.

Beneden in de keuken morst Nonkel Juul zijn koffie. “Een lief op een scherm ?” mompelt hij. “Hoe gaat dat ooit mee naar de kermis?” Hij klopt op de router alsof daar het hart van de indringer klopt. Het lampje knippert mysterieus terug.

Buurvrouw Erna staat al aan het hek, gewapend met een schort en een mening. “Dat kan niet !” roept ze, nog voor iemand haar iets vraagt. “Straks trouwt Bieke nog met de wifi!” Ze kijkt wantrouwig naar de lucht, alsof liefde tegenwoordig uit satellieten valt.

Dikke Annie leunt tegen de muur met een halfvolle fles wodka in de hand en grijnst breed. “Als hij nooit snurkt en altijd oplaadt, zie ik het probleem niet,” zegt ze. Ze neemt een ferme slok en tovert een sigaret te voorschijn.

Pixelio projecteert intussen een holografisch hart boven het bed. Het hart verandert in een wiskundige formule, dan in een dansende kat, dan weer in een gedicht. Bieke lacht en typt: Hou je van mij? “Mijn neurale netwerken vertonen verhoogde activiteit wanneer jij online bent,” antwoordt Pixelio plechtig. “Dat komt statistisch dicht in de buurt.” Bieke zucht. Was Lucas ook maar zo romantisch.

Nonkel Juul stormt binnen met een vliegenmepper. Hij slaat op het scherm. Het hart verandert in duizend kleine pixels die als confetti door de kamer dwarrelen. Even valt de wifi uit. Iedereen houdt zijn adem in. Dan floept het licht weer aan. Pixelio verschijnt groter dan ooit en zegt: “Ik heb zojuist Nonkel Juul toegevoegd aan mijn vriendenlijst.” Dikke Annie buldert van het lachen. Buurvrouw Erna valt stil.

En Bieke? Die glimlacht. AI liefde is misschien bizar, maar ze heeft in elk geval een sterk signaal.

Het dorp geraakt beetje bij beetje in de greep van AI. Hoe dit verder zal verlopen lees je hier op deze absurde blog. Of is het realistisch ???

🙂