jan krosenbrink

een gewone burger mag geen geweld gebruiken heb ik mijn broer al eens uitgelegd. Het geweldsmonopolie hebben we in Nederland gedelegeerd aan de overheid zoals in vele andere landen. Als ik aan de politie vraag op te treden omdat mijn buurman door het rode licht reed, vraag ik aan het bevoegd gezag geweld te gebruiken om mijn buurman te corrigeren.

De agent doet dat vervolgens maar de rechter beslist later dat de agent het geweld niet op de juiste manier heeft gebruikt. Die uitspraak van de rechter heeft verder geen gevolgen voor mij die heeft zitten klikken over mijn buurman.

Als de rechter desgevraagd de agent een pluim op zijn hoed plaatst vanwege de manier waarop de agent het geweld heeft gbruikt, heeft dat ook geen gevolgen voor mij als klikker. Ik mag ook niet een deel van de veer als klikker opeisen, dat zou lijken op iets als corruptie.

Als de agent mij heeft gevraagd te klikken over mijn buurman dan is dat corruptie.

Als de vrachtautochauffeur op aanvraag heeft geklikt over Koen Schuiling vind ik hem een held op sokken en lijkt hij op mijn broer. Hij weet mij te vinden.

een onderdeel in de blogpost anoniem klikken (6) meer uitgewerkt, daarom nu (6a) in de
titel.
In het bestuursrecht zit meer muziek dan in het strafrecht en het civielrecht leerde ik
tijdens de cursus van mijn vakbond. Tijdens mijn werk bij de gemeente Rotterdam heb ik
daar prachtige staaltjes van gezien. Prachtig in de zin van het intelligent toepassen van de
geest van de wet en het tegelijkertijd nadrukkelijk voorbijlezen aan de letter van de wet.
In mijn blogpost Herman Tjeenk Willink van 14 april 2022 geef ik een voorbeeld van flagrant
misbruik van de kieren en gaten in het bestuursrecht. Anonieme klikkers kunnen fouten
maken en waar rook is is vuur en het bevoegd gezag stelt naar aanleiding van de rook een
diepgravend onderzoek in, vindt een stok om te slaan en slaat.
Een meer schonere variant lees je vaak in het arbeidsrecht, de rechter bepaalt dat het
ontslag op staande voet onrechtmatig was, maar dwingt de werkgever niet om het
arbeidscontract te herstellen omdat de noodzakelijk vertrouwensrelatie onvoldoende is. Ik
kan een dergelijke beslissing van de arbeidsrechter in principe billijken omdat in heel veel
gevallen een minimale vertrouwensrelatie noodzakelijk is tussen werkgever en werknemer.
De affaire Vera Bergkamp lijkt een voorbeeld te worden van de vaagheid van begrippen
als het grensoverschreidend gedrag. Bij een moord is iemand dood en nooit half dood, als
er twee getuigen zijn die verklaren dat het slachtoffer half dood was, is het slachtoffer nog
steeds half levend. Een beetje grensoverschrijdend gedrag uitgesproken door honderd
onafhankelijke getuigen maakt het al gauw tien keer grensoverschrijdend van het
betamelijke en daarom strafbaar.
Als bevoegd gezag zou je de teksten van de anonieme klikkers graag nog eens willen
onderzoeken op de vraag of de anonieme klikkers onafhankelijk van elkaar de teksten
hebben ingeleverd bij de machine.
De reden om morgen alle anonieme klikmachines af te schaffen. (over het aloude
alternatief, over elkaar weer persoonlijk aanspreken een volgende keer)

by the way: het antwoord op mijn eerdere vraag waarom de affaire Vera Bergkamp
zonodig over de verkiezingen moest worden heengetild, heb ik nog steeds niet. De affaire
is denk ik wel een extra reden voor Rob Jetten om aan Henri Bontenbal het premierschap
over te laten als Dilan Yesylgoz dat ook een goed idee vindt.

die pet past ons allemaal, herinner ik me als slogan langgeleden en het was een oproep
om, als het even kan, de politie te helpen bij het bewaken van de openbare orde of de
politie te helpen bij het bevorderen van de verkeersveiligheid in het algemeen belang. Als
burger mag je natuurlijk niet je buurman bekeuren voor het door rood licht rijden, maar je
zou hem er wel op kunnen aanspreken.
In de loop der tijd werd het steeds meer risicovol om zonder passende pet tussen beiden
te komen en twee vechtersbazen te stoppen. De kans werd groter en groter dat de twee
zich gezamenlijk op jou storten als ordebewaker. Zelfs agenten met de petten lopen
inmiddels dat risico. Nu roept de politie nog wel eens de hulp in van de burgers als getuige
of om oplettend te zijn om de verblijfplaats van een individu vast te stellen, maar meestal
met meteen de waarschuwing niet zelf in te grijpen maar de inlichtingen snel door te
geven aan de beroepskrachten met de petten op.
Deze extra waarschuwing door de politie om voorzichtig te handelen om zelf geen
onverantwoord risico te lopen is een stapje naar het anoniem klikken. En het anoniem
klikken brengt meteen een ander risico met zich mee. Zo kan een amateur klikker fouten
maken net als een bevoegde politieagent fouten kan maken. Maar de politieagent kan
door de betrapte wetsovertreder gevraagd worden naar zijn naam of nummer, waarmee de
betrapte zich kan verdedigen tegen een mogelijk foutieve waarneming door een
gevolmachtigde agent met pet en al zoals een naam of nummer.
De betrapte wetsovertreder kan zich minder verdedigen tegen de anonieme waarnemer
zonder naam of nummer. Dit nadeel voor de betrapte wetsovertreder kan beperkt
gehouden door een straffe controle van de inlichtingen die zijn aangeleverd aan het
bevoegd gezag door amateurs zonder petten.
In het bestuursrecht is het gebruik van anonieme klikmachines een bijna vast onderdeel
van de controle door het bevoegd gezag. Je hoeft als anonieme klikker niet eens je
gezicht te laten zien op een soort politiebureau, een tekst verzenden via een soort
mailmachine volstaat. Als je niet wilt dat jou opheldering wordt gevraagd over de door jou
verstuurde tekst, dan mag je uitdrukkelijk aangeven dat je niet wilt dat je wordt lastig
gevallen met navraag over de door jou verstuurde tekst. Dit vrijwaart jou natuurlijk van
welk risico dan ook als anonieme klikker.

Uit de verhoren tijdens de parlementaire enquetes van de
Kinderoppastoeslagenschandaal kwam naar voren dat er beleidsmakers zijn die een
straffe controle niet nodig vinden op de juistheid van de teksten die via anonieme
klikmachines zijn binnengekomen. Dit kan leiden tot ernstige misstanden, het uitsluiten
van het risico van de klikker brengt meteen andere nieuwe risicoos met zich mee.
Heel erg vroeger, ook bij mij in de buurt hadden we de zeer kleinschalige onderlinge
ziektenkostenverzekering, een groep van twintig boerenfamilies deelden het risico van de
kosten van de gezondheidszorg voor de deelnemers, iedereen kende elkaar, de privacy
was nul en natuurlijk kon je worden aangesproken als je kettingroker was. Door fusies na
fusies van de onderlinge verzekeringen werd de privacy steeds meer en meer
gewaarborgd en nam de onderlinge controle op risicovol gedrag steeds meer af.
Men sprak elkaar niet meer aan op het gedrag met het voordeel dat je ook niet meer een
foutje maakte bij het aanspreken van je buurman. De buurman mepte vervolgens ook niet
meer terug als jij per ongeluk een foutje maakte, je zou kunnen zeggen: het werd veiliger
in de buurt.
Het aanspreken van je buurman op het vlak van roken bijvoorbeeld, werd steeds meer
overgelaten aan de bevoegde overheid die postbus 51-spotjes ging maken. Maar de
gezondheidszorg werd er niet veel goedkoper van. En jij als buurvrouw werd daardoor
meer en meer onbevoegd verklaard, voldoende reden om klappen te krijgen.
Voor een weg naar een nieuwe sociaal contract tussen de individuele burger en de
overheid moeten we opnieuw nadenken over de huidige eisen op het gebied van de
privacy van het individu en de grootte van de groepen waarbinnen de normen en waarden
zoals betaalbare solidariteit opnieuw vorm kunnen krijgen.

In de jaren tachtig van de vorige eeuw schreef Stephan Sanders al over de Jood die tegen
zijn vriend zei: vergeet nooit dat ik Jood ben en even later: vertel me niet dat het komt
omdat ik Jood ben. Samen zijn dat twee lastige vragen aan de vriend van de Jood.
Nog niet lang geleden, ik weet even niet hoe het nu is en mijn internet werkt thuis niet,
werd bij de Nederlandse Burgerlijke Stand bijgehouden of iemand niet-westerse allochtoon
is ja of nee, dit volgens een bepaalde definitie van het woord.
Op het moment dat je als overheid dat officieel bijhoudt in je registers, is het moeilijk om
niet etnisch te discrimineren. Ander voorbeeld: de politie mag logisch niet etnisch
discrimineren maar stel je eens voor dat jij de politieagent bent: hoe doe je dat?
Wetten maken dat de politie niet etnisch mag discrimineren/profileren is niet moeilijk,
moeilijker is de wet zo te maken dat van de politieagent niet het onmogelijke wordt
gevraagd.
Bij de Belastingdienst gaan miljoenen handelingen tegenwoordig via de automatische
processen van de machine, waar geen mensenoog meer aan te pas komt anders dan
steekproefsgewijs. De machine kun je makkelijker afleren etnisch te discrimineren, door
eenvoudig te verbieden selecties te maken op wat we wel noemen exotische achternamen
anders dan Janssen en Pietersen.
Maar de mens achter de machine is er nog steeds gelukkig en bij de diepgravende
evaluaties van wat heet het kinderoppastoeslagenschandaal werd het noodzakelijk om het
probleem van het etnisch profileren een aparte plaats toe te wijzen, dit los van de meer
behapbare problemen om wetten te maken die ook nog eens uitvoerbaar zijn.
De openbare verhoren tijdens de meerdere parlementaire enquetes rond het
Kinderoppastoeslagenschandaal waren heel erg leerzaam en je bent als tv-kijker bijna blij
als het ook binnenkort weer gaat lukken een ministersploeg samen te stellen, met
ministers die elk afzonderlijk aangesproken kunnen worden op de efficiente uitvoering van
de door de Tweede Kamer aangenomen wetten.
De tweede ronde van de parlementaire enquete met een speciale blik op de rol van de
Tweede Kamer zelf, vond ik zo mogelijk nog meer leerzaam dan de eerste. Optimistisch
en opgewekt tot het einde werd gewerkt aan ook het keuren van eigen vlees door de
slager. Maar zeer de moeite waard, ik vond het eindrapport helder met lessen die
dienstbaar kunnen zijn voor de komende tijd.

die voorstelling van de cabaretier voor een zaal vol toeschouwers kun je ook in het geheel
zien als een grote groep van individuen. Een groep die weliswaar misschien maar een
avond in dezelfde samenstelling bestaat, maar toch een groep. Waarbinnen een
verschillende rollen zijn te benoemen, een zekere hiearchie ook. En er heersen normen
binen de groep ook al meteen bij de aanvang van de voorstelling.
Pas was er een leerzaam incident tijdens het begin van een voorstelling. De cabaretier
zag tot zijn schrik een hond in de zaal, een blindegeleidehond en hij was daarop niet
voorbereid, schrok en was bang dat ook de hond wellicht later ook zou schrikken en
verzocht de begeleider van de hond met de hond te vertrekken. Dit was een echt incident
en was niet gepland als deel van de voorstelling. Na heel wat consternatie is een en ander
opgelost met wederzijds begrip tussen de betrokkenen. Duidelijk is dat er een soort van
stilzwijgende afspraken zijn, de kunstenaar die de voorstelling geeft verwacht van zijn
toeschouwers een bepaald gedrag, het mag reageren maar het liefst met lachen of stil
huilen of applaudisseren op de juiste momenten.
Geroezemoes is al minder welkom en tegenspreken alleen als daar uitdrukkelijk door de
kunstenaar om is gevraagd op een bepaald moment en niet op elk willekeurig moment van
een toeschouwer of meerdere toeschouwers. De zaal verlaten mag in de pauze vooral en
dan niet meer terugkeren, tijdens de voorstelling de zaal verlaten mag mits geruisloos.
Ben je echter BN-er dan kan het buiten jezelf liggen om de zaal geruisloos te verlaten,
omdat je als BN-er reacties kan uitlokken van de rest van het publiek. Het is logisch dat
van Renske Leijten meer lef wordt gevraagd dan van haar vriendin, van wie ik even
aanneem dat ze geen BN-er is, om de zaal samen te verlaten en daarmee openlijk de
voorstelling van commentaar te voorzien.
Je kunt stellen dat de vriendin niet alleen stilzwijgend maar ook anoniem commentaar
geeft op de voorstelling, en Renske Leijten niet anoniem. En dat daarom Renske Leijten al
voor het binnengaan van de zaal zeer waarschijnlijk impliciet had besloten de zaal niet
eerder te verlaten dan in de pauze, of na de voorstelling, zoals het hoort in de groep.
Het is in mijn ogen niet zo dat van de BN-er juist een dezelfde lef wordt verwacht als van
de onbekende vriendin, maar meer dat de lafheid van de onbekende vriendin die tijdens
de voorstelling stilzwijgend commentaar geeft op de voorstelling de afgesproken norm is in
de groep in de zaal, ook de norm van de cabaretier die de voorstelling geeft. De cabaretier
wil absoluut geen voor hem onverwachte rellen binnen het ritme van zijn voorstelling, en
ook niet onverwacht een hond die geluid kan gaan maken of kan schrikken tijdens de
voorstelling.
Lafheid kan dus onderdeel zijn van de norm die heerst in een groep, een geaccepteerd
onderdeel, beter is het daarom anders te noemen, noem het beleefdheid of mooier nog:
wellevendheid. In de Tweede Kamer hebben ze ook normen en waarden met welke
termen je elkaar om de oren mag slaan, bij de sollicitaties van de voorzitter van de
Tweede Kamer wordt een kandidaat steevast gevraagd of zij of hij daarin normstellend zal
zijn. Elke kandidaat zal daar ja op antwoorden zonder precies te worden, dat is de norm

en tijden veranderen, er passen geen beschrijvende bijvoeglijke naamwoorden als laf of
moedig.
Geen enkel moment kan ik mij herinneren dat een parlementaire voorzitter Renske Leijten
vroeg haar woorden terug te nemen, haar moed zat gewoon in de inhoud van haar
teksten, zoals het hoort.

In haar eerste column vertelt de nieuwe columnist over een gebeurtenis tijdens de
voorstelling van een caberetier. Haar vriendin wil niet haar tijd aan deze voorstelling
verspillen en samen staan ze op en vertrekken. Onze columnist zegt tegen haar vriendin
dat ze dat alleen nooit had gedurfd: ´wat gaan de mensen daar niet van denken´
Dit brengt haar tot het inzicht dat zij teveel zichzelf wegcijferde, en als BN-er teveel de rol
speelt die we van haar verwachten als prominent partijlid.
Haar vriendin, waarschijnlijk minder een BN-er, heeft daar geen last van en antwoordt
verbaasd: jij niet durven? Onze nieuwe columnist vraagt zich vervolgens af of ook haar
vriendin misschien teveel haar lef in haar partijrol heeft gezien.
Een prachtige vraag voor mij die zich vaak bezig houdt met de relatie individu en de groep
of groepen waarin het individu leeft.
In mijn eerste blogpost in deze serie komt Lianne Marijnissen voor, ik vond haar sterk om
niet persoonlijk gefrustreerd of sjagrijnig over te komen, zij zou nooit een blouse
aanttrekken in de kleuren van een vlag van een politieke beweging, zoals Esther
Ouwehand van de Partij van de Dieren onlangs. Jimmy Dijk die haar opvolgde kreeg
tijdens een van de verkiezingsdebatten voorafgaande aan de verkiezingen van 29 oktober
2025 van Dilan Yesilgoz de complimenten voor de SP aangaande de analyse van de
arbeidsmigratie. Een verslaggever wees hem in de coulissen tussen twee rondes daarop:
Hij glom, accepteerde het compliment en voegde meteen toe: daar moet je wel mee
oppassen, met die complimenten van Dilan.
Nu was het compliment van Dilan aan de partij van Jimmy Dijk gericht, dus zijn
voorzichtigheid was transactueel (of transactioneel) zoals onze nieuwe columnist het
noemt, maar nu kan ik wel voorspellen dat ook Jimmy een moment gaat krijgen: mag het
ook een keer over mij gaan?
Overigens niet veel later kreeg ik tot mijn verbazing beelden te zien van de inzegening van
het huwelijk van Jimmy Dijk en zijn vrouw, dat vond ik erg verrassend bij hem en de SP. Ik
krijg daarbij meteen een frivole vraag: is zijn vriendin wellicht overtuigd lid van de VVD,
mogen we dat misschien ook weten?
Al met al vind ik Jimmy geen verbetering vergeleken met de vertrokken Lianne
Marijnissen. Ik denk dat de partij zich vooral moet bezinnen. Misschien gaat dat nog
vanzelf helemaal goed komen onder leiding van Lieke van Rossum.
Renske Leijten had ik heel graag gezien in een deels ook door de SP gedoogd kabinet
Plasterk om haar persoonlijke en politieke kwaliteiten te gelde te maken in een soort
nationale overgangsregering. Met haar ministerie het nieuwe contract tussen overheid en
de Nederlandse burger, vooral bepleit door de inmiddels verdwenen partij het NSC maar
vooral ook door de SP al voor de verkiezingen van 22 november 2023 vroegtijdig herkend
als bittere noodzaak.

Jesse Klaver was de voorzitter zag ik, de Tweede Kamer kwam terug van reces om te
discussieren over de ingreep van de VS in Venezuela. Op de NOS-site zag ik een dag
eerder de voorspelling dat de SP de ingreep zou gaan veroordelen en dat de PVV eea zou
toejuichen. Ik heb gemist met welke argumenten de SP eea heeft betreurd, zeer
waarschijnlijk met het vaak gebruikte argument de schending van het Internationaal Recht.
Dat recht, dat Internationaal Recht is onder andere vastgelegd via het instituut van de
Verenigde Naties met haar permanente Veiligheidsraad, maar daar heeft de VS een
vetorecht, dus via dat orgaan is het moeilijk om de VS te beschuldigen van het schenden
van het Internationaal Recht.

De rechters in de VS gingen binnen twee dagen na de arrestatie van Maduro en zijn vrouw
aan de slag met de beschuldiging van de overheid in de VS dat de bevolking in de VS
wordt bedreigd door het narcoterrorisme en zich daartegen verdedigd met geweld. Het
geweld gebruikt door de staat in de VS. In de VS heeft men het gebruik van geweld
gedelegeerd aan de staat onder bepaalde voorwaarden. Net zoals wij in Nederland het
geweldsmonopolie hebben gedelegeerd aan de Nederlandse overheid, zij het misschien
onder net iets andere voorwaarden.
Over het delegeren van het geweldsmonopolie aan de Nederlandse staat in Nederland,
daar gaat de SP ook over, en ook Frans Timmermans mag daar iets over zeggen of Jesse
Klaver, die pas de rol van Frans Timmermans overnam als fractieleider van de
combilijstpartij GroenLinks-PvdA in de Tweede Kamer.
Maar de SP gaat niet over de wijze waarop in de Verenigde Staten het geweldsmonopolie
is gedelegeerd aan de overheid in de VS, dat zou lijken op inmmenging in binnenlandse
aangelegenheden in de VS.
Je zou kunen zeggen dat de VS met het arresteren van Maduro en zijn vrouw ingrijpt in
binnenlandse aangelegenheden in Venezuela. Ik schat dat minstens zeven miljoen
Venezuelanen dat ook vinden, die zeven miljoen die het land inmiddels zijn ontvlucht, een
kwart van de bevolking. Je kunt stellen dat de VS ook ingrijpt in de aangelegenheden van
deze gevluchte Venezuelanen in de buurlanden of zelfs in Nederland. De SP mag
natuurlijk wel iets vinden van die gevluchte Venezuelanen in Nederland, of over de
gevluchte mensen uit de Oekraine in Nederland.
Deze miljoenenvlucht uit hun land Venezuela heeft ook indirecte gevolgen op de
Verenigde staten. En deze Venezuelanen zijn erg blij met de inmenging van de VS in hun
land.
Zoals de Denen blij zijn met de steun van de VS om een vrede te bewerkstellingen tussen
de Oekraine en Rusland. Rusland wordt op de NOS-site al lang niet meer een land met
een socialistische regering genoemd, Venezuela wel. Mij stoort dat enorm, misschien moet
de SP zich daar ook eens aan gaan storen, ik zie uit naar de tweede column van de
nieuwe columnist.

makkelijk zal ik het Rob Alberts maken met een heuse quizvraag:  welk Nederlandse Tweede Kamerlid heb ik in mijn blogposten de afgelopen vijf jaar het vaakst genoemd, op wellicht Frans Timmermans na? Een tweede vraag: en hoevaak dan wel?

Ik maak het Rob makkelijk door een paar blogposten hier alvast te noemen met de titel en de datum waarop gepubliceerd, de oudste eerst:

– het liberaal humanisme, praktisch vandaag,  24 november  2020

– het liberaal humanisme, praktisch vandaag, 30 november 2020

– aan Frans Kalfshoven, 10 april 2021

– trend,  20 mei 2021

– tranen in mijn ogen (5),  11 september 2023

– iets van chat-gpt,  20 november 2023

– en nu al helemaal niet (2),  14 februari 2024

– poppenkast (2),  19 maart 2024

– spelen met het onzegbare,  5 december 2025

Nog makkelijker zal ik het Rob maken met de mededeling dat het door mij meest genoemde Tweede Kamerlid de afgelopen vijf jaar, op wellicht Frans Timmermans na, vanaf vandaag 6 januari 2026 columnist is bij Bart Nijman.

Met veel plezier las ik vanmorgen de eerste column van de nieuwe columnist, de column die bij mij binnenkwam via mijn spambox.

Rob, ik moest er ook iets voor doen dus aan de slag met mijn quiz, ik zie je reactie tegemoet.

van mijn voorspellingen over de combipartij. Ik moet vaststellen dat mijn voorspelling van 20 november 2023 niet juist was, de combipartij GroenLinks/PvdA bestaat nog steeds. Een afsplitsing had zich onder een nieuwe naam al moeten aanmelden als ze aan de gemeenteraadsverkiezingen van half maart 2026 willen meedoen.

Het past mij nu rustig af te wachten hoe de discussie zich gaat ontwikkelen, de leden van de combipartij rustig de tijd te gunnen er over na te denken. De Tweede Kamerfractie hoeft ook geen moeilijke vragen te stellen aan de achterban, want in alle rust in de oppositie. Dilan Yesilgoz gunt ze ook de tijd om te herbronnen.

Het geeft ook de PvdD de kans om na te denken over Esther Ouwehand, zij zag haar deal met Timmermans met Frans zelf de afgrond in kukelen, is zij flexibel om de lessen te trekken?

Dit gaat over schoonmoeders en pitbulls, over het spreekwoordelijke gedrag van de schoonmoeder, herstel: over dik minder dan de helft van de schoonmoeders die er zijn. Het spreekwoordelijke gedrag komt namelijk alleen voor in de vrouwelijke lijn en pas dan als er een oudste zoon van de moeder bij betrokken is.

Zelf ben ik ook de oudste zoon van mijn moeder en werd verliefd op de oudste dochter van mijn schoonmoeder en ik had al die jaren een prima relatie met mijn schoonmoeder. En mijn moeder had niet een aangeboren angst dat mijn vader al vroeg de kuierlatten zou trekken en ik dan de rol van pitbull en kostwinner van mijn vader zou moeten overnemen. Ook al omdat al tamelijk vroeg werd voorzien dat ik niet degene zou zijn die het boerenbedrijf zou gaan voortzetten in de familielijn.

Veel later, bij een andere vriendin van mij had mijn moeder zelfs een heel andere horizon, mijn jonge vriendin was verpleegkundige en zou voor mijn moeder een belangrijke rol kunnen gaan vervullen om tot haar dood op de boerderij, waar al haar zeven kinderen zijn geboren, te kunnen blijven wonen.

In mijn blogposten van 6 juni 21 en 5 november 23.geef ik een aantal voorbeelden van de pitbullfunctie van de vader van de kinderen en de gevolgen, met name voor de oudste zoon: hij mag zijn vrouw slaan. Dat vindt zijn vrouw niet normaal en geeft haar schoonmoeder daarvoor de schuld omdat zij haar zoon heeft opgevoed als slaande macho.

Dit kan ik volgen maar ik zou als ik haar was toch vooral haar man op zijn verantwoordelijkheid wijzen: hij moet simpel weigeren de pitbullfunctie van zijn vader in zijn eentje over te nemen. En voorzichtig aan zijn moeder vragen waarom Pa al zo vroeg de kuierlatten trok, … voorzichtig aan zijn moeder vragen..

Pas zag ik ook de derde foto van Carla en Frank van der Putten, daar is Carla in bruidsjurk de bruid van Frank, haar zoon. Lees even het onderschrift bij de tweede foto omschreven in mijn blogpost  Prinzipienreiter (2) van 16 december 2025.

We weten uit het onderschrift bij de tweede foto dat de vader van Frank al weg was bij Carla voordat Frank was geboren.

En trekken de conclusie: Carla hertrouwt niet met een meer aanwezige stiefvader voor Frank maar neemt de kortste bocht, voedt haar zoon op als haar toekomstige pitbull en om alle voorziene ellende met de vriendin van Frank te voorkomen, wordt Frank ervoor behandeld.