Technologia georadarowa

GPR to akronim od Ground Penetrating Radar i jak sama nazwa wskazuje, jest to system radarowy, którego używasz do zobrazowania podpowierzchni. Może być używany na wielu różnych materiałach przenikalnych do wykrywania i mapowania cech lub obiektów w ich obrębie.

Technologia została powszechnie zaakceptowana i jest rutynowo wykorzystywana do różnych zastosowań, takich jak mapowanie narzędzi, skał macierzystych, wnęk/otworów wgłębień, artefaktów archeologicznych i poziomów wód gruntowych.

Niedawno znalazł zastosowanie w zastosowaniach wojskowych/antyterrorystycznych, organach ścigania oraz w zastosowaniach poszukiwawczo-ratowniczych.

Inne popularne nazwy GPR to radar impulsowy, georadar i radar ultraszerokopasmowy.

GPR działa, przesyłając mały impuls energii elektromagnetycznej o ultraszerokim paśmie (UWB) do badanego materiału, a następnie rejestruje czas potrzebny na zwrot części lub całości tej energii wraz z miarą siły sygnału.

Antena GPR, która zawiera zarówno elementy nadawcze, jak i odbiorcze, jest umieszczana na lub bardzo blisko powierzchni gruntu (lub badanego materiału) i przesuwana po niej, aby przeskanować obszar.

Poprzez ciągłe przesyłanie impulsów i rejestrowanie związanych z nimi powrotów, radarogramowy obraz podpowierzchni może być generowany i oglądany w czasie rzeczywistym na odpowiednim ekranie (komputer/tablet).

Zmiany w składzie podpowierzchni można zaobserwować na podstawie zawartości powietrza, minerałów i wody, obecności podłoża skalnego lub innych cech geologicznych oraz obiektów, takich jak zakopane linie energetyczne.

Wszystkie systemy georadarowe muszą próbkować sygnały analogowe z anteny i digitalizować je w celu przetworzenia i wyświetlenia. Metoda pobierania próbek, a także tempo pobierania próbek, mogą znacząco wpłynąć na jakość wyników. Dlatego częstotliwość próbkowania jest ważną specyfikacją, która określa wydajność systemu.

Tradycyjnie systemy georadarowe wykorzystują technikę zwaną „równoważnym próbkowaniem czasu”, która wymaga wysłania nowego impulsu z anteny nadawczej dla każdej próbki zarejestrowanej po stronie odbiornika. Systemy wykorzystujące tę metodę są powszechnie znane jako konwencjonalne GPR.

Jednak nowoczesne komponenty umożliwiają teraz zastosowanie techniki zwanej próbkowaniem w czasie rzeczywistym lub RTS i jest to metoda stosowana w projektach ImpulseRadar. Jak sama nazwa wskazuje, oznacza to, że „prawdziwy” sygnał jest przechwytywany bezpośrednio i w przeciwieństwie do konwencjonalnych systemów nie wymaga powtarzania cyklu transmisji-nagrywania. Rezultatem jest system GPR, który gromadzi dane tysiące razy szybciej niż konwencjonalny.

Powszechnie znane jako przetwarzanie końcowe, w którym surowe dane GPR (zgromadzone i zapisane na miejscu) mogą być zarządzane i przeglądane (poza siedzibą) za pomocą oprogramowania komputerowego. Przetwarzanie danych georadarowych może pomóc w analizie i interpretacji wyników.

Praktyka późniejszego przetwarzania danych GPR może być często bardziej wydajna niż próba oznaczania i podejmowania decyzji bezpośrednio na miejscu. Do takiego podejścia może przyczynić się doświadczenie operatora, złożoność miejsca i/lub ograniczenia czasowe projektu. Zazwyczaj dane poddane obróbce końcowej są bardziej szczegółowe i zawierają więcej informacji, na podstawie których można podejmować krytyczne decyzje.

ImpulseRadar oferuje oprogramowanie do przetwarzania danych 2D i 3D w celu obsługi naszych linii produktów, a kilku dostawców zewnętrznych oferuje oprogramowanie do przetwarzania danych GPR, które obsługuje nasze formaty danych.