REISROUTE

Het onderstaande figuur toont onze reisroute in Nieuw Zeeland. Na 2,5 week op het Noordereiland, vlogen we naar zuidelijke deel van het zuidereiland, waar we 5 weken verbleven. Via Auckland vlogen we in en uit. Zie mymaps.google.com voor de hele route, waarin je ook kunt inzoomen en de (meestal startpunten) van de hieronder beschreven wandelingen kunt vinden. Ook de bezochte wineries (gele glaasjes, zie mijn wijnweblog) staan op deze kaart trouwens :).

Onze keuze vooraf was al om niet alles te willen zien en juist enkele dagen op 1 plek door te brengen. Hierbij is vooral het noordelijke deel van het Zuidereiland ‘gesneuveld’. En van het Noordereiland zijn Northland (boven Auckland), Gibston (noord oostelijk deel) en zuiden gesneuveld, al zijn we nog ‘even’ naar Zuidelijk gelegen Te Horo gereden om een kort familiebezoek af te leggen.

WANDELEN IN NIEUW-ZEELAND

Nieuw Zeeland is natuurlijk het wandelland bij uitstek. Er zijn teveel wandelingen om uit te kiezen. Wandelingen van 10 minuten tot aan die dagen of zelfs weken duren. Op de DOC site kun je ze eigenlijk allemaal wel vinden. Bij het plannen en lopen van de wandelingen heb ik enkele tips:
– Het weer in Nieuw Zeeland is zeer veranderlijk en vaak onvoorspelbaar. Neem dus voldoende bescherming tegen felle zon (zonnebrandcrème en petje) maar ook regen en warme kleding (incl. muts en handschoenen mee). Laatste zeker bij langere wandeling waarbij je niet binnen een uurtje weer terug kunt zijn.
– De door de DOC aangegeven wandeltijden zijn wel erg ruim. Wij deden er meestal 2/3 van die tijd over, en soms zelfs korter. Hierbij gingen we natuurlijk wel uit van de netto looptijd, excl pauzes. Onze snelheid was de zgn. Alpen snelheid van 400m hoogtemeters omhoog en 600m omlaag per uur en 4km/h uur vlak en dan in de som de kleinste halveren. Zie: https://www.gps-wijzer.nl/faq/bereken-wandelduur-bergwandeling/ voor wie deze wandelduurberekening niet kent. Overigens liepen we hiermee wel vaak sneller dan menig andere wandelaar; vooral de Kiwi’s zelfs liepen een stuk langzamer.
– De wandeling zijn vaak met oranje pijlen aangegeven. Ook zul je blauwe, paarse en roze pijlen zien, maar die moet je niet volgen: deze leiden nl. naar vallen. Vallen waarmee possums, ratten en/of marters gevangen worden. TER INFO: dit lokale ongedierte eet of de eieren van lokale vogels of valt de dieren zelf aan. Wrang te bedenken dat de lokale vogels, met name de Kiwi, voorheen geen vijanden kende en zelfs niet kan – hoefde ook niet – vliegen. Maar om grasland te beheren zijn er vroeger konijnen uitgezet, toen deze teveel werden zijn er marters en possums uitgezet. Die laatste vormen dus een serieuze dreiging voor de inheemse vogelsoorten. Overigens komen marters en possum nog niet voor op Stewart Island, en leven daar nog wel kiwi’s in grote getale.
-Wanneer je een meerdaagse wandeling wilt maken, vooral als het een zgn great walk betreft, zul je tijdig de hutten moet reserveren. Lees: midden in de nacht NL-tijd gaan reserveren op moment dat de trek voor het volgende seizoen open gaat. Of je moet gokken op een annulering en een vrijgekomen plek innemen. Dit kan vooral een optie zijn als je hutten overslaat en langere wandeldagen maakt, zie de beschrijving van de door ons gemaakte meerdaagse trekkings wat de opties zouden kunnen zijn (op basis van wat wij ervaren hebben).

WANDELINGEN
Hieronder beschrijf ik de gemaakte korte en dagwandelingen kort. Ik voeg steeds een linkje naar de DOC site in en beschrijf ik wat er van vond en evt. welke mogelijke tips ik over deze wandeling heb.

Wij liepen deze wandeling met de klok mee. Eerst door een slecht onderhouden en met veel varens overgroeid pad. Ook hier en daar omgevallen bomen waar je behoorlijk overheen moest klimmen en dan pad weer zoeken. Laatste 3,3km terug via Lake Waitike Walk; een zeer goed begaanbaar pad.
NB het slechte onderhoud bleek ook op de wandelingen en meerdaagse route rondom Lake Waikaremoana: deze wandelpaden waren allen afgesloten en niet meer heropend na de hoge waterstand en schade t.g.v. cycloon Gabriella begin 2023.

Deze prachtige, beroemde en dus ook drukke wandeling konden we natuurlijk niet overslaan. Via https://tongarirocrossing.com/ boeken we de parkeerplaats bij de finish en transport daarvandaan naar de start. De wandeling is verder gratis, maar registratie op DOC site is – sinds oktober 2023 – wel vereist, dit doe je op deze website. De route gaat na vlak stuk omhoog en is prachtig, Vanaf hoogste punt geweldig uitzicht op de Emerald Lake, als het weer meezit. Wij hadden prachtig weer, ook omdat we onze boeking kort van te voren omgezet hadden naar een dag eerder i.v.m. betere weersvoorspelling (gelukkig kon dat nog cq was er nog beschikbaarheid bij transport).

Een mooie wandeling, al was het stuk omhoog, via Davies Track wel behoorlijk overwoekerd en leek het meer op een jungle tocht (zie foto). De uitzichten op Dunedin het hoogste punt waren daarentegen de klim meer dan waard, we besloten daar om te keren en niet meer de hele Flagstaff ronde erbij te doen, ook omdat de zon behoorlijk brandde en ik mijn benen wel voelde (iets met dat ik in de ochtend ook al 13 km hardgelopen had, ik wordt ook ’n jaartje ouder… 😉 ).

Gezien het mindere weer deze dag kozen we om te gaan hardlopen in de regen. De redelijk vlakke en goed begaanbare paden van de Hooker Valley waren hier ideaal voor. We startte redelijk vroeg (8:30). Op de heenweg haalden we enkele wandelaars in, op de terugweg waren er nog meer wandelaar op de route. Dus mocht je er voor kiezen deze populaire wandeling ook hardlopend te doen, is aan te raden dit vroeg (of laat) op de dag te doen.

Mooie en pittige wandeling vanaf het dorp naar de hut en terug. Of je blijft er slapen (wel reserveren via DOC). Het eerste stuk omhoog, tot Sealy Tarns, gaat met aangelegde trappen omhoog. Dit is dus prima begaanbaar, al was ik in de afdaling de vele traptreden snel zat. Het vervolg gaat steil en door alpien terrein verder, tot op het zadel waarna de laatste 15 minuten naar de hut vlakker lopen.

En na twee regenachtige dagen was het op onze vertrekdag uit Mt Cook Village opeens prachtig weer. Dus hebben we de ochtend besteed aan het maken van een wandeling welke een combinatie was van de Tasman Lake View, en toen terug en de Tasman Lake and River view track ook gedaan. Prachtige uitzichten op Tasman Lake, en ook de top van Mt Cook zelf liet zich eindelijk even zien.

Mooie, niet al te ingewikkelde wandeling bovenlangs de rivier met geregeld mooie uitzichten erop. Aan het einde van heen-en-weer een loop van 2 km met een steile klim erin.

Korte wandeling over breed pad en breede trappen naar uitzichtpunt op 131m hoge waterval. Deze waterval zag je in de afdaling van Scotts Track ook al mooi liggen.

Korte wandeling op weg van of naar Arthurs pass. De track maakt alleen een kort rondje rond de Castle Hill rotsen, en is maar 1 a 2 km. Wij liepen een extra ronde via het topje Castle Hill op 920m (zie kaartje als je de link volgt). Omdat verder bijna niemand dat doet erg rustig en nog steeds een korte wandeling om autoreis te onderbreken.

Eenvoudige wandeling rondom het meer, met diverse uitzichtpunten richting Mt Cook. En bij mooi en windstil weer prachtige spiegelingen in het meer.

TREKKINGS

Aan het einde van onze reis maakten we drie meerdaagse wandelingen. De zgn Great Walks: Kelper Track vanuit Te Anau en de Rakiura Track op Stewart Island. De hutten hiervoor hadden we al in augustus via de DOC site vanuit NL geboekt (zie hierboven). Daarnaast hebben we ter plaatste de Hump Ridge Track geboekt via https://www.humpridgetrack.co.nz/.

Een prachtige meerdaagse trekking door de Kepler Mountains, die vanuit Te Anua makkelijk bereikbaar is. Toen wij de boeking van de hutten, al in augustus ervoor toen de walk ‘online open’ ging deden, was de kleinste hut (Moturua hut) al volgeboekt rond gewenste datum. Wel konden de Iris Burn hut en Luxmore hut nog op twee achtereenvolgende dagen geboekt worden, maar dan wel alleen in die volgorde. Hierdoor liepen wij de trekking in omgekeerde richting (als enige in de hut trouwens), maar gezien dat de steilere klim na Iris Burn nu niet een vervelende afdaling aan het einde van de dag was, was dit eigenlijk zelfs fijner. Maar zo werd het dus een driedaagse trekking, en geen vierdaagse. Om wat tijd te sparen op de lange DOC wandeltijden boekten we een transfer vanuit Te Anau naar Rainbow Reach car park en eindigden we op dag drie op de Kepler Track Car park en liepen we laatste 3km door naar Te Anua.
Maar ja, toe wisten we nog niet – zie ook al de inleiding van deze blog – dat de looptijden van de DOC wel erg riant waren. Dus onze wandeldagen waren niet erg lang, en als ik deze trekking nog eens zou doen zou ik vanaf Kepler Track Carpark ineens naar Iris Burn lopen, en de andere hutten overslaan; of te wel in 2 dagen doen. Mocht je dit overwegen, doe dit alleen zo als je weet dat je de zgn. Alpen wandeltijd en langere wandeldagen echt aankunt.

Wij liepen op dag 1 dus van Rainbow Reach carpark naar Iris Burn hut, 22 km in 4,5 uur, ongeveer 400m per saldo omhoog. Dag 2 door naar Luxmore hut, zo’n 15 km in 5,5 uur, 1.100hm. Dag 3 naar via Kepler Track Carpark naar Te Anau, 18 km in 4 uur, 900m omlaag.
Omdat we (wandel)tijd zat hadden hebben we ook de drie extra side trips die de Track Guide van de DOC aangeeft gedaan: Iris Burn Waterfall op dag 1: een mooi wandeling naar prachtige waterval, ook lekker voor een koude douche en bad; Mt Luxmore op dag 2: een extra topje onderweg; Luxmore Cave vanuit de Luxmore hut: een bezoek aan en in een grot (lampje mee).
En o ja, het gemiste stuk van de Kepler Track, de nagenoeg vlakke 9,5 km tussen de genoemde car parks hebben we overigens daags na de trekking hard lopend heen en terug gedaan, ook leuk!

PS tot slot nog wat eten onderweg insla tips: in Te Anau heb in de supermarkt, vooral bij de Fresh Choice, ruime keuze aan instant (expeditie) eten; je weet wel in die zakje waar je ook uit kunt eten en alleen maar water aan toe hoeft te voegen. Als nagerecht kan ik de 50gr chocoladeblokken van Whittakers aanraden; vooral de met met hokey pokey smaak is verslavend! Voor brood onderweg is – ligt bij houdbaar/toast brood in bijna iedere supermarkt – het Dutch Wholemael brood een aanrader; best lekker en smaak na drie dagen nog net zo goed. Als beleg blokje kaas en/of nutella mee, laatste ook omdat deze sinds kort in Nieuw-Zeeland in plastic potjes zit: dat lijkt minder goed voor milieu maar is wel veel lichter in gewicht! Koffie en chocomelk nam ik 1 portie instant zakje mee, die ik uit de motels meegenomen had (daar had ik een eigen grote zak instant koffie, dus had ik die zakje niet nodig). Theezakjes voor de thee, maar neem ze na gebruik wel mee (what you bring out you carry out); ik heb in hutten gezien dat ze achtergelaten werden, niet heel erg netjes voor de volgende bezoekers…

De Hump Ridge Track kun je alleen boeken via de lokale organisatie in het nabij gelegen Tuatapere (zie bovnestaande link). Deze kun je dan in zeer luxe vorm met HeliPack, 2 persoonskamer en self-cook meals boeken, maar wij kozen voor de ‘minimale’ Freedom Walk met bed op 4p slaapzaal. Daar zit dan wel ontbijt erbij en op de hutten ook servies, potten en bestek aanwezig. Kostte ook best veel, maar de winst komt ten goede aan de gemeenschap die vroeger leefde van de houtkap, dus dan voelt het al minder erg 😉 . Overigens wordt de Hump Ridge Track vanaf oktober 2024 ook een Great Walk, om meer buitenlandse toeristen te trekken. Dan is deze via de DOC te boeken en wordt daarmee (nog) duurder.
Maar weet het is een prachtige wandeling, waar de modderige stukken steeds meer vervangen worden door zgn boardwalks en de hutten echt luxe, het heten dan ook ‘logdes’, genoemd mogen worden. Je kunt er ook fris, bier en wijn kopen!

De route ging op dag 1 van Rarakau naar de Okaka Lodge, 22km (incl de boardwalk naar de top van de Humpridge) in 6,5uur, 1.200m omhoog, 350m omlaag. Onderweg halverwege de klim een prima shelter, waar we even konden lunchen, en schuilen. Toen we bij Okaka Lodge aankwamen trok het open en hadden we prachtige uitzichten, o.a. op het 100 km verderop gelegen Stewart Island waar we nog heen gingen. Dag 2 daalden we, via vele boardwalks en over een pad waar nog spoorbielzen van de vroeger houttransport onder lagen, naar Port Craig Lodge: 19 km in ruim 5 uur en 300m omhoog en 1.200m naar beneden. Bij Port Craig kon je in 10 minuutjes naar lager gelegen strandje lopen om in de Oceaan te zwemmen, en dan komen de dolfijnen – nieuwsgierig als ze zijn – met je meezwemmen: zo gaaf! Dag 3 liep op en af over een pad lang de kust en enkele malen over het strand: prachtig! De laatste 10 km is hetzelfde als eerste dag, dus dat ken je al en brengt je terug naar Rarakau, alwaar ook een Lodge zit, waar ze fris en ijsjes! verkopen :). Deze laatste dag is 20km lang en daar deden wijn 4:45 uur over, 500m op en af.

De Rakiura Track, genoemd naar de Maori naam van Stewart Island, is een driedaagse trek. Behalve de enkeldiepe modderpaden op dag twee, is de trekking niet zwaar en zeker niet lang. Je zou ‘m zelfs in 1 dag kunnen doen als je je in de ochtend naar startpunt Lee Bay laat brengen, en je ’t heen en weerte van 2*2km naar de eerste hut (Port Willian hut) eruit laat. Je bespaart je wat minder goede nachten in toch wat simpelere hutten waar altijd wel iemand ligt te snurken. Maar als je de Kiwi wilt zien, dan moet je er toch wel ’s nachts zijn.

Wij hadden op dag 1 en 3 bus en boottransport vanuit Invercargill via Bluff naar Oban op Stewart Island geboekt. Je kunt je dan nog op de eerste dag de eerste 5km langs de weg uitsparen met een taxi naar Lee Bay. Wij startten na lunch(tijd) uit Oban, liepen dat extra stukje ook, en waren 3 uur later al op de hut bij Port William, 13,5km met 500hm op en af. De volgende dag dus eerst 2 km zelfde weg terug en dan door veelal modderig terrein door naar de North Arm hut. 12 km in een kleine 4 uur. Na een kop thee en de lunch zijn we toen nog een heen en weertje gaan doen richting Freshwater hut (over de zgn North West Circuit Track). Dit ging een duidelijk lastiger begaanbaar – maar prima te doen hoor – pad. Wij liepen in ongeveer 5 kwartier tot aan een mooi waterval, en toe weer terug naar de North Arm hut, waar imiddels ook andere wandelaars aangekomen waren. Op dag drie weer terug naar Oban. In plaats van de laatste 2 km over de weg, liepen wij via de Ryans Creek Track langs de kust terug (aanrader!). Dag 3 waren we zo ruim 4 uur onderweg over 16,5km met 600hm op en af. Na een lunch en welverdiend biertje op het terras in Oban ging onze boot om 15:30h weer terug.