Διαβάζοντας την ποιητική συλλογή του Αντρέα Πολυκάρπου, η οποία τιτλοφορείται «Εις Άδου Κάθοδος», νιώθει κανείς την ματαίωση μιας ολόκληρης εποχής. Σαν να συνοψίζει όλους τους ανθρώπους που βίωσαν την συντριβή μιας πραγματικότητας που διέψευσε κάθε προσδοκία.

Το ποιητικό υποκείμενο, ως αυτοδιηγητικός αφηγητής, πραγματεύεται τα αδιέξοδα μιας κατάστασης που είναι a priori έκπτωτη. Το κάθε ποίημα έρχεται να ερμηνεύσει τους λόγους που συνθέτουν την ολοκληρωτική και απόλυτη παρακμή. Μέσα στην ποιητική εργαλειοθήκη του Πολυκάρπου κυριαρχεί η ιδέα του θανάτου. Ο θάνατος, όμως, λειτουργεί σαν σύμβολο παρά σαν καταλύτης για τις απαραίτητες υποδηλώσεις στην εκκλησιαστική γραμματεία, κάτι άλλωστε στο οποίο προδιαθέτει και ο τίτλος της συλλογής.

Η ψυχή του σύγχρονου ανθρώπου είναι «έρμαιο της μοναξιάς». Τα όνειρα έπαψαν να γεννιούνται και η στειρότητα δεν αναιρείται ούτε από την ένωση των σωμάτων «σ’έναν βαθύ τάφο». Το ποιητικό υποκείμενο παραπέμπει σε μεγάλες μορφές του λόγου για να τεκμηριώσει το τοπίο της ψυχικής καταβαράθρωσης. Η γραφίδα του Πολυκάρπου μοιάζει να βρίσκεται σε μια συνεχή διαλεκτική με τα  μεγάλα πνεύματα της διανόησης σε μια ιστορική διαχρονία προκειμένου να κτίσει το ποιητικό οικοδόμημα.

Οι στίχοι «Θυμάσαι την κηδεία;/ Θυμάμαι τα λουλούδια./ Τι όμορφα που ευωδίαζαν θάνατο» έρχονται σε άμεση κειμενική συνάφεια με τις δηλώσεις απόγνωσης της Μπλανς Ντυμπουά προς την αδελφή της Στέλλα στο θεατρικό έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείο ο Πόθος»: «Εσύ ερχόσουν μόνο στις κηδείες, οι κηδείες είναι όμορφες, με ωραία λουλούδια».