การตัดสินใจทางธุรกิจในศตวรรษที่ 21

เราอาศัยอยู่ในโลกที่มีความซับซ้อนและถูกบีบอัดมากขึ้น ซึ่งหมายความว่าระบบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นโครงสร้างทางธุรกิจ สถาบันทางเศรษฐกิจและการเมือง หรือแม้แต่ระบบสังคม จำเป็นต้องคำนึงถึงความซับซ้อนและการเชื่อมโยงที่เพิ่มมากขึ้น พร้อมทั้งลดเวลาในการตอบสนองและเร่งชีวิตให้เร็วขึ้น

ลองนึกภาพว่าชีวิตประจำวันของคุณจะเป็นอย่างไรเมื่อต้องเผชิญกับปัจจัยเหล่านี้ คุณไปทำงานให้กับบริษัทที่น่าจะเกี่ยวข้องกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหลายรายกระจายอยู่ทั่วโลก และมีปฏิสัมพันธ์กันเล็กน้อยระหว่างผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเหล่านี้

ซึ่งหมายความว่ากระบวนการทางธุรกิจ ระบบไอที (เทคโนโลยีสารสนเทศ) และโครงสร้างองค์กรที่เกี่ยวข้องของคุณจะต้องมีความยืดหยุ่นเพื่อรับมือกับแรงกระแทกและความเครียด ตลอดจนแรงกดดันจากการบูรณาการ การเชื่อมโยง การขยายตัวของโลกาภิวัตน์ ความซับซ้อน ความเร่งเวลา และการบีบอัดหน้าต่างการตัดสินใจ

ดังนั้น ผู้มีอำนาจตัดสินใจทางธุรกิจจึงมีงานที่ยากลำบากรออยู่ข้างหน้า เนื่องจากต้องรับมือกับความซับซ้อนและความท้าทายของภูมิทัศน์ทางธุรกิจในศตวรรษที่ 21

การออกแบบระบบป้องกันความล้มเหลว

การออกแบบระบบป้องกันความล้มเหลวใดๆ จะต้องคำนึงถึงข้อเท็จจริงที่ว่าระบบมีความแข็งแกร่งหรืออ่อนแอที่สุดเป็นจุดอ่อน ซึ่งหมายความว่าการหยุดชะงักใดๆ ที่เกิดขึ้นกับห่วงโซ่อุปทานและห่วงโซ่คุณค่าที่ซับซ้อนและสลับซับซ้อนจะขึ้นอยู่กับความยืดหยุ่นของจุดอ่อนแต่ละจุด และที่สำคัญกว่านั้นคือ ความแข็งแกร่งของข้อต่อที่เชื่อมจุดอ่อนเหล่านี้เข้าด้วยกัน

ดังนั้น ผู้มีอำนาจตัดสินใจทางธุรกิจต้องระบุจุดแข็งและจุดอ่อนของแต่ละขั้นตอนก่อน ในห่วงโซ่อุปทานและแต่ละลิงก์ในห่วงโซ่คุณค่า จากนั้นจึงให้แน่ใจว่าภัยคุกคามได้รับการแก้ไขในแง่ของการเสริมสร้างส่วนประกอบแต่ละส่วนและระบบทั้งหมดจะพร้อมเพื่อใช้ประโยชน์จากโอกาสที่ได้รับจากการบูรณาการของเศรษฐกิจโลก

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในขณะที่ธุรกิจได้รับประโยชน์จากการเติบโตอย่างก้าวกระโดดของการค้าและการพาณิชย์โลก ธุรกิจต่างๆ ก็ยังตกอยู่ภายใต้ความเสี่ยงต่อแรงกระแทกและการเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างเศรษฐกิจโลกที่เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน

วิธีการทำงานในโลกแห่งความเป็นจริง

เมื่อไม่นานนี้ เราได้พูดคุยกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัทข้ามชาติแห่งหนึ่งซึ่งมีบทบาทในการตัดสินใจในธุรกิจระดับโลกที่เขาทำงานอยู่

วันปกติของเขาจะเกี่ยวข้องกับการดับเพลิงในด้านต่างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าห่วงโซ่อุปทานทรัพยากร ห่วงโซ่มูลค่าการผลิต กระบวนการด้านลอจิสติกส์ และระบบภายในทั้งหมดมีความสอดคล้องกัน และการรบกวนใดๆ ก็ตามจะไม่ก่อให้เกิดภาระต่อความสามารถในการตัดสินใจทางธุรกิจทั้งหมดมากเกินไป

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความท้าทายของผู้ตัดสินใจทางธุรกิจคือการทำให้แน่ใจว่าชิ้นส่วนที่ซับซ้อนแต่ละชิ้นของระบบธุรกิจทำงานเหมือนชิ้นส่วนที่ได้รับการหล่อลื่นอย่างดีในเครื่องจักร และอุปกรณ์ทั้งหมดจะไม่หยุดลงเนื่องจากแรงเสียดทานระหว่างชิ้นส่วนเหล่านั้น

สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการจัดหาทรัพยากรจากสถานที่ต่างๆ ผลิตในโรงงานที่กระจัดกระจาย จัดส่งไปยังทุกส่วนของโลก และนำไปใช้ในที่ที่มีมูลค่าเพิ่มมากที่สุด โดยทั้งหมดได้รับการสนับสนุนจากโครงกระดูกสันหลังด้านไอทีที่ทำการแมปแต่ละห่วงโซ่เหล่านี้ และมอบภาพรวมของกระบวนการทั้งหมดให้กับผู้ตัดสินใจทางธุรกิจ

การกำหนดลำดับความสำคัญและการทำแผนที่ความเสี่ยง

เมื่อพิจารณาในรายละเอียดเพิ่มเติมในด้านต่างๆ เหล่านี้ เราพบว่าการออกแบบระบบป้องกันความล้มเหลวจะต้องมีการจัดทำแผนความต่อเนื่องทางธุรกิจ เตรียมพนักงานให้สามารถดำเนินธุรกิจต่อไปได้ตามปกติโดยมีเวลาหยุดทำงานน้อยที่สุด ประสานงานและสื่อสารกับผู้ถือผลประโยชน์โดยไม่ปล่อยให้ใครออกไป จากนั้นจึงทำให้แน่ใจว่ากระแสในห่วงโซ่คุณค่าจะไม่มีสิ่งกีดขวาง

ซึ่งหมายความว่า ผู้ตัดสินใจทางธุรกิจจะต้องตัดสินใจว่าส่วนประกอบใดของห่วงโซ่คุณค่ามีความสำคัญที่สุด เพื่อให้พวกเขาไม่ต้องหยุดทำงานเลย โดยจัดลำดับความสำคัญของกิจกรรมต่างๆ เพื่อระบุกิจกรรมที่สำคัญที่สุด ซึ่งจะนำไปสู่การทุ่มทรัพยากรให้กับกิจกรรมเหล่านั้นมากขึ้น ออกแบบโครงกระดูกสันหลังของ IT ในลักษณะที่จะรับประกันได้ว่าความเสี่ยงและโดยเฉพาะอย่างยิ่งเหตุการณ์ที่มีความเสี่ยงสูงจะถูกแจ้งเตือนทันที

อันที่จริงแล้ว หนึ่งในแง่มุมที่สำคัญที่สุดในการเชื่อมโยงกระบวนการที่แตกต่างและแยกจากกันเหล่านี้เข้าเป็นระบบธุรกิจที่มีความสอดคล้องและครอบคลุมก็คือข้อกำหนดหลักในการออกแบบระบบที่ปลอดภัยต่อความล้มเหลว

ความยืดหยุ่นของระบบ

ต่อไปนี้ เนื่องจากเราได้หารือถึงประเด็นต่างๆ ของการออกแบบระบบป้องกันความล้มเหลวแล้ว ตอนนี้เราสามารถหันมาพูดถึงว่าระบบจำเป็นต้องมีความยืดหยุ่นแค่ไหน และมีประสิทธิภาพแค่ไหนในการดูดซับแรงกระแทกและกู้คืนจากความล้มเหลว

ยกตัวอย่างเช่น ผู้มีอำนาจตัดสินใจทางธุรกิจที่เราได้พูดคุยด้วย ได้เน้นย้ำว่าระบบเตือนภัยล่วงหน้าเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งต่อการตัดสินใจ เนื่องจากการได้รับการแจ้งเตือนถึงข้อเสียและความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นโดยเร็วที่สุดนั้นเป็นประโยชน์ต่อทุกคน นี่คือเหตุผลที่บริษัทระดับโลกหลายแห่งจึงยืนกรานให้พนักงานทุกระดับยกระดับสถานการณ์ฉุกเฉิน และแม้กระทั่งป้องกันเหตุการณ์ร้ายแรง (ทั้งในเชิงรูปธรรมและเชิงเปรียบเทียบ) ให้กับผู้บังคับบัญชา ก่อนที่จะหันไปใช้กลยุทธ์ที่สร้างความตื่นตัวให้กับพนักงานอย่างเต็มตัว

การรักษาช่องทางการสื่อสารให้เปิดอยู่

แม้ว่าเหตุผลก็คือเพื่อหลีกเลี่ยงการหยุดทำงานให้ได้มากที่สุด แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือในยุคที่เต็มไปด้วยข่าวสารใหม่ๆ ตลอดเวลาเช่นนี้ ผู้มีอำนาจตัดสินใจควรทราบถึงผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากพนักงานและผู้จัดการของตนเอง แทนที่จะได้รับจากสื่อ

อันที่จริง นี่คือเหตุผลที่บริษัทระดับโลกหลายแห่งจึงได้กำหนดสายการบังคับบัญชาที่ชัดเจน ซึ่งจะเปิดใช้งานในยามฉุกเฉิน เพื่อให้ข้อมูลไหลจากล่างขึ้นบน การตัดสินใจไหลจากบนลงล่าง และข้อเสนอแนะทั้งสองทางจะถูกส่งกลับเข้าสู่วงจรอีกครั้ง

ตามที่กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ หนึ่งใน ข้อกำหนดหลักของการตัดสินใจทางธุรกิจที่ปลอดภัยคือช่องทางการสื่อสารที่ต้องเปิดตลอดเวลา เพื่อไม่ให้เกิดหลุมดำของข้อมูลซึ่งอาจทำให้เกิดการตัดสินใจและวิเคราะห์ที่ล่าช้า ส่งผลให้ธุรกิจสูญเสียมากขึ้น