ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੀਨ ਲਾਲ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਚੀਨ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਦੀ ਨੀਤੀ ਅਪਣਾਈ। ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਆਮਦਨ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਸੀਮਤ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰੇਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਚੀਨ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੌਲਤ ਅਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਚੀਨ ਦੇ ਸਿਖਰਲੇ 100 ਸਭ ਤੋਂ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਹੇਠਲੇ 40% ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਦੌਲਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਹੈ! ਸਿਖਰਲੇ 100 ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਦੌਲਤ ਲਗਭਗ $650 ਬਿਲੀਅਨ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਹੇਠਲੇ 40% ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲ ਦੌਲਤ ਸਿਰਫ $630 ਬਿਲੀਅਨ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਘਾਤਕ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਚੀਨ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਹੈ।

ਚੀਨ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਦਾ 40% ਹਿੱਸਾ 420 ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ! ਇਸ ਲਈ, 100 ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ 420 ਲੋਕਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੌਲਤ ਪਾੜਾ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਕੁਝ ਚੀਨੀਆਂ ਕੋਲ ਖਰਚਣਯੋਗ ਆਮਦਨ ਹੈ ਜੋ ਅਮਰੀਕਾ ਵਰਗੇ ਵਿਕਸਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੀਨੀ ਤੀਜੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗੁਆਟੇਮਾਲਾ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹਨ।

ਵੈਲਥ ਗੈਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕਾਰਨ

ਚੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪਾੜੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੱਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪਾੜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਵੱਖਰਾ ਵਾਧਾ

ਚੀਨੀ ਵਿਕਾਸ ਚਮਤਕਾਰ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ।

ਇਹ ਇੱਕ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਤੱਥ ਹੈ ਕਿ ਚੀਨ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਹੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਸੀ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਚੀਨ ਗਰੀਬ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ।

ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਹੇਠਲੇ 40% ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਸ ਤੱਥ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉੱਪਰਲੇ 1% ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਮਦਨ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਗੁਣਾ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਦੇ ਇਸ ਅਸਮਾਨ ਫੈਲਾਅ ਨੇ ਚੀਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਮਦਨ ਦੇ ਪਾੜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ

ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੌਲਤ ਪਾੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੀਨੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਤ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਾਰੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਲਈ ਉੱਚ ਤਕਨੀਕੀ ਹੁਨਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਉਹ ਕੰਮ ਵੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਉੱਚ ਤਕਨੀਕੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹਨਾਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰੀ ਚੀਨੀ ਕਾਰਜਬਲ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪੇਂਡੂ ਚੀਨੀ ਕਾਮਿਆਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਉਪਾਅ ਜੋ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਚੀਨੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਪਾੜਾ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਕਿਉਂਕਿ ਚੀਨ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਬਾਕੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਚੀਨ ਇਸ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪਾੜੇ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਉਪਾਅ ਕਰੇ। ਕੁਝ ਬੁਨਿਆਦੀ ਉਪਾਅ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ:

ਪੇਂਡੂ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਸਬਸਿਡੀਆਂ: ਚੀਨੀ ਸਰਕਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪੇਂਡੂ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਚੀਨ ਦੀ ਪੇਂਡੂ ਆਬਾਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਚੀਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਟੈਕਸਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨਾ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਟੈਕਸ ਸਰਕਾਰ ਲਈ ਆਮਦਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਸਰਕਾਰ 'ਤੇ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸਦਾ ਪੇਂਡੂ ਆਬਾਦੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਵੇਗਾ।

ਸਮਾਜਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਾਭ: ਹੁਣ ਤੱਕ, ਚੀਨੀ ਕਾਮੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਾਭਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ, ਚੀਨ ਆਪਣੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਚੀਨੀ ਸਰਕਾਰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਉਜਰਤ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਡਾਕਟਰੀ ਦੇਖਭਾਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਰਗੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਣ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਚੀਨ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਜਿਹੇ ਸਿਸਟਮ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਦੇਸ਼ ਸੀ।

ਵਿਦਿਅਕ ਲਾਭ: ਚੀਨ ਦਾ ਗੁਆਂਢੀ ਭਾਰਤ ਇਸਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੱਕ, ਚੀਨ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਭਾਰਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸੇਵਾ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰੀ ਹੈ।

ਚੀਨ ਹੁਣ ਸੇਵਾ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਂਡੂ ਕਾਰਜਬਲ 'ਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਚੀਨੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਹੁਣ ਹਰ ਚੀਨੀ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ 12 ਸਾਲ ਦੀ ਮੁਫ਼ਤ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ! ਇਸ ਕਦਮ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਾਰਜਬਲ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ। ਚੀਨ ਨੂੰ ਕਈ ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉੱਚ ਆਈਕਿਊ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚ ਮੌਕੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮਾਜਿਕ ਵਰਗ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੋਣ।

ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਦੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਇੱਕ ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਅਮਰੀਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਪਾੜਾ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਹੈ। ਅਸਲੀਅਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੀਨੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਪਾੜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਚੀਨ ਵਿੱਚ ਔਸਤ ਸ਼ਹਿਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਇੱਕ ਔਸਤ ਪੇਂਡੂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ 330% ਵੱਧ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਚੀਨ ਪਿਛਲੀ ਸਦੀ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਦੇਸ਼ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਦੀ ਦੌਲਤ ਅਸਮਾਨਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਲਾਵੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸੁਡਾਨ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਮਾੜੀ ਹੈ।