De Chinese overheid heeft een slechte reputatie als het om financiën gaat. De meeste landen, waaronder ontwikkelde landen zoals de Verenigde Staten, geloven dat de Chinese overheid hen regelmatig manipuleert en te slim af is. Stel je nu eens voor dat de machtige Chinese overheid het zou opnemen tegen kleinere landen zoals Sri Lanka, Nepal, Pakistan en Bangladesh! Dan zou er geen partij zijn voor de enorme kracht en intelligentie van de Chinese bedrijven, toch? Dat is precies wat er in deze landen is gebeurd. De Chinezen hebben de economieën van Sri Lanka en Pakistan vrijwel volledig verwoest met hun roofzuchtige leningen. Nepal en Bangladesh zijn ook getroffen, maar niet in dezelfde mate. In dit artikel gaan we dieper in op de motieven achter China's roofzuchtige kredietverlening en de effecten die dit heeft op landen als Sri Lanka en Pakistan.

De bedoelingen van China achter de leningen

De Chinese overheid leent geld aan veel ontwikkelingslanden in de regio. Hoewel China zelf ook nog een ontwikkelingsland is, streeft het naar regionale dominantie. De belangrijkste tegenstander van China in dit opzicht is India. Afgezien van India, komt niemand in de regio ook maar in de buurt van Peking wat betreft rijkdom of invloed. Door leningen te verstrekken aan landen die land- of zeegrenzen delen met India, maakt China vrienden in vijandelijk gebied! Bovendien worden deze leningen verstrekt onder voorwaarden die de kans op wanbetaling vergroten. Dit zorgt ervoor dat China de controle heeft over de land- en zeebronnen op het subcontinent. Die kunnen ze vervolgens gebruiken om strategische militaire bases te bouwen en hun economische macht verder te versterken. Ten slotte wil China een weg aanleggen die het verbindt met het Europese vasteland. Als deze route via China loopt, zullen de exportkosten drastisch dalen. Momenteel moeten schepen over het Indiase subcontinent varen voordat ze verder westwaarts Europa in kunnen. China heeft de medewerking nodig van verschillende landen, zoals Pakistan en Iran, om dit te bereiken. Wat is er een betere manier om samenwerking af te dwingen dan de andere partij diep in de schulden te storten!

Het financiële bloedbad in Sri Lanka

Sri Lanka is de afgelopen twee decennia verwikkeld geweest in een burgeroorlog. Interne conflicten en aanhoudende militaire operaties hebben de infrastructuur van het land verwoest. Om economische groei te bereiken, was de enige uitweg de aanleg van infrastructuur van wereldklasse. Hier zouden de Chinezen een helpende hand bieden. China leende enorme bedragen aan Sri Lanka. Dit geld werd gebruikt voor diverse ambitieuze projecten. Zo werd de haven van Hambantota aangelegd. Een deel van het geld werd ook gebruikt voor de bouw van de luchthaven van Mattala, die tegenwoordig een van de minst gebruikte internationale luchthavens ter wereld is. China investeerde ook miljarden in de bouw van een havenstad, die nu niet meer in gebruik is. Ambitieuze spoorlijnen en wegenbouwprojecten werden eveneens ondernomen. De resultaten waren echter wederom teleurstellend. Het gevolg hiervan is dat Sri Lanka nu in een schuldenval zit. Het land heeft een schuld van 64 miljard dollar aan buitenlandse partijen. Van deze 64 miljard dollar is 8 miljard dollar verschuldigd aan China! De schuldquote is schrikbarend hoog en de krimpende Sri Lankaanse economie maakt het onmogelijk om deze schuld af te lossen. De Sri Lankaanse overheid leent al geruime tijd geld om haar oude schulden af ​​te lossen. Onlangs moest het IMF ingrijpen en een reddingspakket aan Sri Lanka verstrekken. Sri Lanka moet in 2017 nog steeds 4 miljard dollar aan schulden aflossen en heeft daar geen middelen voor. Deze penibele situatie kan worden toegeschreven aan China. Ten eerste heeft China Sri Lanka overgehaald om aan veel van deze projecten deel te nemen, met de bewering dat ze rendabel zouden worden zodra het One Belt One Road-project (OBOR) succesvol zou zijn. Vervolgens bood China Sri Lanka leningen aan tegen dubbele rentes. Sri Lanka leende geld van het IMF en de Wereldbank tegen een rente van 1% tot 3%. China verstrekte leningen aan Sri Lanka tegen een rente van 3% tot 6%. Dit is een van de belangrijkste redenen waarom de Sri Lankaanse schuld zo snel uit de hand is gelopen. Uiteindelijk heeft China de activa overgenomen als een roofzuchtige kredietverstrekker. China heeft nu een leaseovereenkomst van 99 jaar voor de haven van Hambantota, omdat de Sri Lankaanse overheid niet in staat is haar schulden af ​​te lossen. De Sri Lankaanse regering doet haar best om met China te onderhandelen over meer aandelen in plaats van schulden. Dit zou China een zeer aanzienlijke militaire aanwezigheid opleveren aan de voet van het rivaliserende India. Het eindresultaat doet je afvragen of dit wel altijd al het plan van China was.

Het Pakistaanse fiasco

Net als Sri Lanka heeft Pakistan ook zo'n 50 miljard dollar geleend van Chinese banken tegen hoge rentes. De China-Pakistan Economische Corridor (CPEC) is de enige hoop voor Pakistan om een ​​falende natie nieuw leven in te blazen. China gebruikt echter zijn financiële macht om Pakistan te intimideren. De meeste critici van de CPEC stellen vast dat de voordelen scheef verdeeld zijn. Ze komen alleen China ten goede, dat de voorwaarden dicteert. Pakistan doet slechts wat Peking zegt. De kosten van het project zijn met miljarden gestegen. Pakistan zit diep in de schulden bij Peking. Volgens experts die de kwestie nauwlettend volgen, zal Pakistan mogelijk pas 40 jaar na de ingebruikname van de CPEC de vruchten plukken. Dit komt doordat ze in die periode de leningen, inclusief aanzienlijke rente, moeten terugbetalen. Gezien de economische situatie van Pakistan en Sri Lanka zijn Nepal en Bangladesh wijzer geworden. Ze onderzoeken elke deal die China aanbiedt om een ​​toekomst van schuldenslavernij aan China te voorkomen.