Η βασική αρχή πίσω από την παγκοσμιοποίηση είναι ότι η μεταφορά πλούτου από τις ανεπτυγμένες χώρες στις αναπτυσσόμενες χώρες θα οδηγήσει τελικά σε ένα σενάριο όπου όσοι βρίσκονται στο κάτω μέρος της κλίμακας στις αναπτυσσόμενες χώρες θα επωφεληθούν από τον πλούτο που εισρέει στις οικονομίες τους. Η θεωρία πίσω από αυτό είναι ότι εάν ένα δισεκατομμύριο δολάρια επενδυθεί σε μια χώρα Χ, αυτό θα οδηγήσει στην ίδρυση ενός εργοστασίου παραγωγής ή μιας εταιρείας στον τομέα των υπηρεσιών, η οποία με τη σειρά της θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας για τους ντόπιους. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι οι θέσεις εργασίας θα αυξήσουν τις ευκαιρίες για τους ντόπιους, θα υπάρξουν φαινόμενα σταδιακής αύξησης των εισοδημάτων αυτών των μελών του εργατικού δυναμικού, όπου η νέα αύξηση των εισοδημάτων αυτών των μελών του εργατικού δυναμικού θα δαπανηθεί σε διαρκή καταναλωτικά αγαθά, σπίτια, επισκέψεις σε ξενοδοχεία και εμπορικά κέντρα, καθώς και στην απασχόληση όσων δεν αποτελούν μέρος της επίσημης οικονομίας, όπως πλυντήρια, φύλακες ασφαλείας, οικιακές βοηθοί κ.λπ.

Αυτή είναι η η θεωρία της διαρροής προς τα κάτω, η οποία υποστηρίζει την άποψη ότι ο πλούτος που δημιουργείται στην κορυφή διαχέεται προς τα κάτω στην κλίμακαΑυτή είναι η θεωρία που έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και την παγκοσμιοποίηση και αποτελεί την κινητήρια δύναμη για όλες τις επιχειρηματικές δραστηριότητες σε χώρες όπως η Ινδία.

Για παράδειγμα, οι ιδρυτές της εμβληματικής ινδικής εταιρείας πληροφορικής, Infosys, πιστεύουν ότι όταν δημιουργούνται θέσεις εργασίας για τη μεσαία τάξη ή τους μορφωμένους, η διαδικασία θα ωφελήσει επίσης ολόκληρο το οικοσύστημα των υπηρεσιών υποστήριξης για αυτούς τους εργαζομένους, καθώς πρέπει να ξοδεύουν χρήματα για τις βασικές τους ανάγκες και τις καθημερινές τους ανάγκες. Επιπλέον, η δημιουργία πλούτου δεν θα περιοριζόταν μόνο στα κεφαλαιακά κέρδη (κάτι που είναι ούτως ή άλλως ένα καλό σημάδι για μια υγιή οικονομία), αλλά θα ωφελούσε και όσους παράγουν αγαθά και υπηρεσίες για κατανάλωση.

Τα αποτελέσματα αυτής της θεωρίας της διαρροής μπορούν να παρατηρηθούν σε πόλεις όπως η Μπανγκαλόρ, το Γκουργκαόν και η Πούνε, όπου η παρουσία πολυεθνικών και ινδικών εταιρειών του τομέα των υπηρεσιών έχει οδηγήσει σε μια ακμάζουσα οικονομία για τους ντόπιους. Ωστόσο, αυτή η θεωρία αμφισβητείται πλέον, καθώς τα αποτελέσματα της διαρροής θεωρούνται πλέον αμελητέα, με όσους βρίσκονται στην κορυφή να κερδίζουν όλο και περισσότερα και όσους βρίσκονται στη βάση να κερδίζουν όλο και λιγότερα. Ως εκ τούτου, υπάρχει πλέον η τάση να αμφισβητείται η βασική αρχή της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού και μένει να δούμε ποια θεωρία θα κερδίσει τελικά.

Το θέμα εδώ είναι ότι η διευρυνόμενη ανισότητα εισοδήματος έχει οδηγήσει σε διαμαρτυρίες από εκείνους που βρίσκονται στο κάτω μέρος, καθώς δεν βλέπουν καμία αξιοσημείωτη βελτίωση στη ζωή τους, ακόμη και όταν υποστηρίζουν τον στρατό των μορφωμένων και εξειδικευμένων εργαζομένων των εταιρειών του μεταποιητικού τομέα και του τομέα των υπηρεσιών.

Ωστόσο, η μάχη δεν έχει χαθεί, καθώς τα οφέλη για την τοπική οικονομία, εκτός από όσους εργάζονται πραγματικά, είναι τεράστια και είναι κατανοητό ότι η διαδοχική οικονομική πολιτική μπορεί να μην ήταν και πολύ λανθασμένη. Αντίθετα, αυτό που χρειάζεται είναι μια μεγαλύτερη ροή πλούτου προς τα κάτω και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω δίκαιης ανάπτυξης και δημοκρατικών πολιτικών που επιδιώκουν τη βελτίωση όλων. Συμπερασματικά, η πραγματική ανάπτυξη εκδηλώνεται όταν ωφελούνται όλα τα τμήματα της κοινωνίας και όχι μόνο όσοι βρίσκονται στην κορυφή.