UWV

‘Na 40 jaar op de heftruck kon ik dat werk ineens niet meer doen’, vertelt Ronald (55). Hij raakte onverwachts verlamd tot zijn navel en belandde in een rolstoel. Toch vond hij, met hulp, aanpassingen en doorzettingsvermogen, een manier om terug te keren in zijn werk. ‘Nu kom ik aan het einde van de dag thuis en voel ik weer dat ik ergens aan heb bijgedragen. Dat gevoel is goud waard.’  ‘Op een zondagochtend ging het plotseling mis tijdens het klussen thuis. Ik kreeg kramp in mijn kuit. Ik dacht dat het wel over zou gaan, maar de pijn trok door naar mijn benen en billen. Toen ik de trap op wilde, zakte ik door mijn knieën. In het ziekenhuis hoorde ik dat ik een ruggenmerginfarct had. Alles veranderde. Wat eerst vanzelf ging, kostte ineens veel tijd en planning. Ik moest om hulp vragen, terwijl ik altijd zo zelfstandig was.’ ‘Voor mijn infarct werkte ik als leidinggevende op de verpakkingsafdeling bij Jongkind Substrates, een producent van potgrond en kleikorrels voor de tuinbouw. Ik zat dagelijks op de heftruck. Mijn werkgever wilde er alles aan doen om me te behouden. Samen met de arbeidsdeskundige van UWV werd niet gekeken naar wat ik niet meer kon, maar juist naar wat nog wél mogelijk was. Al snel werd duidelijk wat ik nodig had: overzicht op de werkvloer, een veilige werkhoogte en de mogelijkheid om me zelfstandig te verplaatsen. Met de juiste aanpassingen kon ik mijn werk blijven doen. Dat gaf vertrouwen.’  ‘We zochten naar een aangepaste heftruck die ik volledig met mijn handen kan bedienen. Dat was niet makkelijk: voor verschillende leveranciers was de aanpassing technisch te complex. Toch gaven we niet op. Met steun van UWV vonden we een heftruck waarbij gas en rem in de joysticks zitten. Met een schaarlift kan ik vanuit mijn rolstoel instappen en zelfstandig rijden. Ook buiten het werk kreeg ik mijn zelfstandigheid terug. UWV hielp me aan een aangepaste bus, zodat ik zelf naar mijn werk kan en mijn kinderen naar school kan brengen. Die vrijheid betekent veel voor me.’ ‘Inmiddels werk ik weer dagelijks bij Jongkind. Ik stuur collega’s aan, houd overzicht en rijd op de heftruck. Daardoor voel ik me weer onderdeel van het proces. Het leven is anders, maar er is nog steeds veel mogelijk. Blijf kijken naar wat wél kan.’

‘Het voelde meteen als meedraaien toen ik hier in 2024 als stagiaire begon. Wat mij meteen opviel, is hoeveel vertrouwen en ruimte ik kreeg om te leren. Bijvoorbeeld hoe je gesprekken met cliënten voert, keuzes uitlegt en rustig blijft in ingewikkelde situaties’, vertelt Melike. ‘Door de begeleiding die ik kreeg, deed ik steeds meer zelfstandig. En gaandeweg groeide ik door naar mijn huidige rol als uitkeringsconsulent. In dit werk heb ik dagelijks te maken met emoties. Ik spreek cliënten die onzeker, gespannen of boos kunnen zijn. Als iemand niet weet waar diegene aan toe is, kan dat veel stress geven. Het is mijn taak om goed te luisteren en duidelijkheid te bieden. Soms zijn dat complexe gesprekken.’ ‘Het motiveert mij als ik iemand kan helpen en diegene gerustgesteld is. Ik zie dat collega’s deze verantwoordelijkheid ook voelen. We zijn echt een team en iedereen is zich bewust van de impact die besluiten hebben. Dat maakt het werk hier niet alleen inhoudelijk, maar vooral menselijk.’ ‘Wat voor mij ook het verschil maakt, is dat leren hier normaal is. Zo kan ik bijvoorbeeld trainingen en opleidingen volgen om mezelf te ontwikkelen. Maar ook vragen stellen als ik iets nog niet weet. Het belangrijkste is dat je openstaat om te leren en bereid bent om hulp te vragen. En er wordt niet alleen gekeken naar wat je nu kunt, maar ook naar waar je naartoe wil groeien. Deze combinatie geeft vertrouwen en maakt dat ik bij UWV echt op mijn plek zit.’ ‘Wat ik aan anderen zou willen meegeven die net als ik aan het begin van een carrière staan: neem de tijd om te groeien en durf vragen te stellen. Zo ontwikkel je je stap voor stap in het werk en word je steeds sterker in je rol.’ #alsjewerktbijuwv #hebjewerkdatdoorwerkt

Welkom bij de eerste editie van Publiek Werk, de UWV-nieuwsbrief over sociale zekerheid én de koers naar betere publieke dienstverlening. In dit nummer: - UWV-voorzitter Maarten Camps pleit in landelijke media voor een ander stelsel. - Onderzoek: grote stijging WIA-instroom verwacht in 2026. - En uit het jaarverslag 2025: aandacht voor de menselijke maat en groei aantal werkcentra.

‘Door een ongeluk verloor ik mijn geheugen, maar niet mijn vertrouwen’, vertelt Fransz (39). Als kind raakte hij betrokken bij een zwaar auto-ongeluk en moest hij alles opnieuw leren. Jaren van tijdelijk werk en werkloosheid volgden. Tot hij met de juiste hulp werk vond als facilitair medewerker bij veiligheidsbedrijf G4S. ‘Ik weet niets meer van mijn leven vóór die klap. Maar ik weet wel dat ik altijd bleef zoeken naar wat wél kan.’  ‘Aan het ongeluk hield ik alleen een hoofdwond over, maar die bleek grote gevolgen te hebben. Door een botsplinter in mijn hersenen liep ik hersenletsel op. Mijn ouders deden er alles aan om mij zo snel mogelijk weer door te laten leren. Ik kwam in het speciaal onderwijs terecht, waar ik intensieve begeleiding kreeg. Soms hoor ik iets 20 keer voordat ik het echt begrijp. Ik leerde dat ik duidelijkheid en structuur nodig heb.’ ‘Uiteindelijk volgde ik de opleiding tot facilitair medewerker. Na het afronden van mijn opleiding ging het lange tijd met vallen en opstaan. Ik had tijdelijke banen en zat soms zonder werk. Ik was jarenlang op zoek naar iets vasts, maar zonder resultaat. Op een gegeven moment dacht ik zelfs: misschien is thuisblijven met een uitkering wel het beste. Maar dan merk je hoe klein je wereld wordt. Mijn moeder zei altijd: “Als er een deur dichtgaat, gaat er een raam open.” Alleen moet je wel ruimte in je hoofd hebben om dat te zien.’ ‘Via UWV kreeg ik verschillende vormen van begeleiding. Ik had meerdere jobcoaches. En volgde trainingen over solliciteren en omgaan met geld. Wat echt het verschil maakte, was het Werkfit-traject en later het Naar Werk-traject. In dat traject werd ik stap voor stap klaargestoomd om weer aan het werk te gaan. Samen met mijn begeleider richtte ik me volledig op vacatures die mogelijk bij mij pasten. Die duidelijkheid hielp enorm. Binnen 1,5 maand vond ik mijn huidige baan als facilitair medewerker bij G4S. Daar heb ik nu een vaste aanstelling.’ ‘Ik zorg ervoor dat alles klaarstaat voor cursussen en dat apparatuur werkt. Ik ben degene met de grote sleutelbos die overal rondloopt. Het geeft me rust dat ik nu een vaste plek heb. Mijn tip voor anderen? Stop niet met willen. Blijf vooruitgaan. En zorg dat je mensen om je heen hebt die je helpen, want je hoeft het niet alleen te doen.’ 

‘Dat ik volledig arbeidsongeschikt ben, houdt mij niet tegen om anderen te begeleiden die te maken hebben met pijn en verlies van gezondheid. Ik ben ervan overtuigd dat ik als ervaringsdeskundige veel kan betekenen’, vertelt Conny Bertrand (63). ‘Ik geef als vrijwilliger cursussen ‘Sterk met pijn’ en ik ben een eigen praktijk gestart. Zo kan ik mijn werk zelf indelen en dat heb ik nodig.’ ‘Al meer dan 30 jaar werkte ik met passie in de ouderenzorg en thuiszorg. Tot ik in 2008 onderuit ging toen ik uit de douche stapte en mijn rug brak. In een seconde veranderde mijn hele leven. Ik kon niets meer, en ik had voortdurend pijn. Wat volgde was een jarenlang medisch traject vol operaties en revalidatie. Ik keek de dood echt een paar keer in de ogen.’ ‘Na een lange strijd was ik volledig arbeidsongeschikt verklaard. Maar een aantal jaren later ging het lichamelijk eindelijk beter met me en voelde ik weer wat ruimte om werkmatig iets te gaan doen. Ik had een wens: anderen helpen die hetzelfde doormaken als ik. Ik aarzelde om contact op te nemen met UWV, maar ik trof een arbeidsdeskundige die me serieus nam en mij koppelde aan een jobcoach. Zo kon ik me op een rustig tempo weer oriënteren op werk.’ ‘Een voorwaarde voor mij om te kunnen werken is dat ik het kan aangeven als iets niet lukt of als ik een slechte dag heb. Daarom wilde ik niet bij een baas in dienst. Een oplossing was om als vrijwilliger aan de slag te gaan. Ik geef nu de cursus ‘Sterk met pijn’ aan anderen die kampen met chronische pijn. Ik wil nu verder met mijn eigen praktijk voor hulp bij rouw en verlies. Ik ben daarom gestart met een opleiding voor rouwzorg.’ ‘Zo zet ik mijn ervaring met arbeidsongeschiktheid om in iets waardevols voor anderen. Dat ik in een Werkfit-traject rustig kon ontdekken wat ik wil en kan, heeft me geholpen. Ik ben blij dat ik de eerste stap heb gezet.’ 

‘Ik hoop dat ik – ondanks dat ik slechtziend ben – een positieve impact kan hebben op zo veel mogelijk kinderen’, vertelt leerkracht Kim (22). Ze geeft les aan groep 7 op een basisschool in Hoogvliet. ‘Ik ben geboren met een genetische aandoening aan mijn netvlies. Toch wilde ik graag voor de klas staan. En dat lukt, met behulp van verschillende voorzieningen.’  ‘LCA (Leber congeniale amaurose) is eigenlijk een genetisch foutje. Hierdoor is mijn zicht beperkt. Dat is natuurlijk een uitdaging als docent. Wat ik wel zie is verschil in licht en donker. Als er genoeg licht is, kan ik ook vormen en bewegingen herkennen. Ik geef les in een klaslokaal met ramen aan 2 kanten. Als een kind achterin de klas een hand opsteekt, zie ik dat, omdat de arm een stuk van het licht blokkeert.’ ‘In m’n werk moet ik consequent zijn en maak ik duidelijke afspraken met mijn leerlingen. Ze moeten het bijvoorbeeld altijd vragen als ze naar het toilet gaan. Dan weet ik wat er aan de hand is als iemand ineens opstaat. Ook bij het maken van toetsen moet ik streng zijn. De leesboeken liggen precies op de hoek van de tafel. Iedereen gebruikt 1 pen, 1 potlood en 1 gummetje. Hoor ik dat je je laatje opendoet tijdens de toets, dan heb je direct een onvoldoende. Dat is niet omdat ik zeker weet dat je spiekt, maar omdat ik het niet uit kan sluiten.’ ‘Toen ik hier begon, schakelde ik de hulp in van UWV met de vraag wat er mogelijk was met voorzieningen. Daar had ik veel baat bij. Ik maak in de ochtend gebruik van een taxivoorziening om naar het werk te gaan. In het donker is het voor mij moeilijk om met het ov te reizen. Daarnaast heb ik een brailleprinter en een typemachine, en gebruik ik speciale software om het digitale schoolbord te bedienen. Ook heb ik sinds 3,5 jaar een hond, Fender. Hij gaat elke dag met me mee en houdt me veilig. Kinderen worden vrolijk als hij er is en zoeken hem op als ze verdrietig zijn.’ ‘Op dit moment werk ik 3 dagen per week, dat is voor mij het maximaal haalbare. Het is misschien cliché, maar in jezelf geloven is het belangrijkste wat ik door mijn aandoening heb geleerd. Ook als iemand je advies geeft. Als iets niet bij je past, mag je het ook naast je neerleggen. Je weet zelf precies wat je wel en niet kan.’ 

‘Solliciteren vond ik lastig, en zonder diploma of ervaring leek een vaste baan ver weg. Waar begin je dan?’ Voor Sem (19) veranderde deze moeilijke situatie toen hij via een Werkcentrum kennismaakte met open hiring. Daarbij kun je direct aan de slag als je de baan kunt en wilt doen, zonder dat je hoeft te solliciteren. Nu werkt hij als grondwerker bij Pol Infratechniek B.V.. ‘Een sollicitatiebrief schrijven was niet nodig; laten zien dat ik graag wilde werken was genoeg.’ ‘Ik stopte zonder diploma met de middelbare school. Daarna begon ik aan een mbo-opleiding, maar ook dat werkte niet voor mij. Daarom vroeg ik vrijstelling aan en besloot ik aan het werk te gaan. Ik ging tijdelijk aan de slag als installateur van zonnepanelen bij het bedrijf van mijn vader. Zo konden we ondertussen samen uitzoeken wat voor werk bij mij zou passen.’  ‘Zelf een vaste baan vinden lukte niet. Uitzendbureaus boden niet wat ik zocht en solliciteren vond ik lastig. Mijn vader stelde voor om hulp te vragen bij UWV, dus liepen we samen een Werkcentrum binnen. Daar werd ik ter plekke geholpen. Ik vertelde wat voor werk ik zocht en waar mijn ambities lagen. UWV-adviseur Marcel Keizer stelde een baan als grondwerker bij Pol voor. Ik had me al in het bedrijf verdiept en wist dat je er zonder diploma kon werken en dat er doorgroeimogelijkheden waren. Nadat ik meer uitleg kreeg, wist ik meteen: dit past goed bij mij.’ ‘Bij Pol kon ik via open hiring langskomen voor een kennismaking zonder sollicitatieprocedure. Dat voelde meteen anders: geen druk, geen voorbereiding, gewoon een leuk en ontspannen gesprek. Dat gaf me vertrouwen. Ik ging netjes gekleed, vertelde over mijn achtergrond en vroeg naar de mogelijkheden binnen het bedrijf.’  ‘Inmiddels werk ik al een paar jaar als grondwerker bij Pol. In het begin was alles nieuw: de mensen, het bedrijf, het werk zelf, en dat was soms lastig. Maar al snel kreeg ik er steeds meer plezier in. Ook kreeg ik de kans om te leren en certificaten te halen. Dat geeft veel motivatie. Ik hoop in de toekomst leiding te mogen geven aan een eigen ploeg. Voor mij was open hiring een echte uitkomst; het is een goede manier om werk te vinden als je moeite hebt met solliciteren.’ 

‘Veel mensen zien een vacature die hen aanspreekt, maar haken meteen af omdat ze niet aan alle eisen voldoen. Zonde, want bijna niemand voldoet volledig aan een functieprofiel’, vertelt Suzanne B., sollicitatie-expert en webinarspecialist bij UWV. ‘Werkgevers zoeken geen perfecte match, maar iemand die het werk snapt, leergierig is en past bij het team. Met de juiste aanpak kun je ook zonder de gevraagde ervaring een sterke indruk maken.’ In de slideshow hieronder deelt Suzanne 4 praktische stappen waarmee je overtuigend kunt solliciteren, ook als je (nog) niet helemaal aan alle eisen voldoet. De tekst uit de slides vind je ook in de comments.

‘Wat ik eerst als vrijwilliger deed, is nu mijn werk’, vertelt Mocco (56). ‘Toen mijn baan in de metaalindustrie stopte zocht ik een nieuw pad. Omdat ik al jaren actief was als sportcoach voor jongeren op buurtpleintjes, hielpen mijn collega’s daar me met een overstap naar die richting. ‘Nu werk ik in het onderwijs. Elke dag merk ik dat wat ik op straat leerde, daar goud waard is!’ ‘Via BuurtLAB, een organisatie voor buurtbewoners in Rotterdam, gaf ik jarenlang voetbaltraining aan kinderen. Als het vakantie was ving ik de kinderen op wiens ouders de contributie van een sportvereniging niet konden betalen. Toen ik in de WW kwam, kreeg ik van BuurtLAB – en met ondersteuning van UWV - de kans om een opleiding tot Leider Sportieve Recreatie te volgen. Om zo mijn talenten ook buiten de stichting te kunnen inzetten.’ ‘Mijn omscholingstraject was niet makkelijk. Vlak voordat ik begon werd ik lange tijd ziek. Maar ik ben een doorzetter, uiteindelijk maakte ik de opleiding die normaal 4 jaar duurt in 2 jaar af. Na de opleiding kon ik aan de slag op het Einstein Lyceum in Hoogvliet. Officieel is mijn functie Ondersteunend facilitair medewerker – een soort conciërge. Als de pauzes beginnen, zorg ik ervoor dat alle kinderen kunnen sporten – van voetbal tot tennis en basketbal, eigenlijk alles. En als er een sportdocent ziek is, neem ik die lessen ook over.’ ‘De vaardigheden die ik verzamelde op de pleintjes, gebruik ik nu elke dag. Alles draait om duidelijkheid. Je moet niet in discussie gaan met kinderen en vanaf het eerste moment duidelijk maken hoe ver ze kunnen gaan. Uit een cursus omgaan met agressie leerde ik dat je goed moet weten wat je doel is. En dat je niet iedereen op dezelfde manier kunt behandelen.’ ‘Mijn tip voor andere zij-instromers in het onderwijs? Zorg dat je weet wat er gebeurt in de wereld, en dat kinderen met vragen over alles bij je terechtkunnen. Dan kun je écht contact met ze maken, en dat is het belangrijkste van alles.’ 

‘Samen met collega’s uit verschillende teams én gebruikers zorgen we ervoor dat onze websites en applicaties zo toegankelijk mogelijk zijn voor iedereen’, vertelt Michiel Wolters. ‘Bij elk nieuw onderdeel controleren we of het aan de toegankelijkheidseisen voldoet. Is het contrast goed, is iets leesbaar en of het voorlezen goed gaat met voorleessoftware. Simpel en duidelijk is het uitgangspunt. Dit zien we ook terug in een recent onderzoek naar digitale toegankelijkheid van onderzoeksbureau Eye-Able Benelux, waarin we worden genoemd.’ ‘Sinds juni 2022 werk ik als product owner bij UWV. Hierbij houd ik mij bezig met het UWV Design System. Met andere woorden: samen met het team zorgen we voor een consistente gebruikersinterface voor de hele organisatie. We ontwikkelen generieke bouwstenen die zowel ontwerpers als ontwikkelaars kunnen hergebruiken. Op deze manier kan er bij een nieuwe of aangepaste applicatie of website sneller ontworpen en ontwikkeld worden door alle teams binnen de organisatie.’   ‘Dit doen we ook op het gebied van merk en stijl. We zorgen in onze look en feel voor een consistent beeld voor gebruikers. Denk daarbij aan het juiste kleurgebruik in componenten, de juiste vorm, het juiste lettertype. Toen we bijvoorbeeld een aanscherping van de huisstijl kregen, konden we eenvoudig elementen toevoegen zoals een nieuwe letter, vorm en kleur. Dit met minimale inspanning voor onze gebruikers.’ ‘Bij alles wat we doen is het vertrekpunt de mobiele gebruiker en digitale toegankelijkheid. Dit doen we volgens de internationale WCAG 2.1-richtlijnen. Onze digitale uitingen worden hierdoor toegankelijk voor iedereen: voor mensen met functiebeperkingen, maar ook voor gebruikers in het algemeen.’  ‘We werken hier elke dag aan in korte en duidelijke werkperiodes, volgens de agile scrum-systematiek. Zo blijven we gefocust en kunnen we tussentijds bijsturen. Als we iets opleveren moet het aan de toegankelijkseisen voldoen. In het onderzoek naar digitale toegankelijkheid van onderzoeksbureau Eye-Able, kwam bijvoorbeeld naar voren dat UWV onder 250 websites het hoogst op dit onderwerp scoort. Het is voor ons goed om te zien dat het werk dat we erin steken, tot deze mooie resultaten leidt.’