E78

Vandaag kreeg ik in een mailwisseling goede inspiratie voor een mooie mantra.

Ik denk dat ik 'm uit ga schrijven en op de wc of koelkast hang :) 

Naar aanleiding van deze ruzie ben ik ook mijn Speld-uit-de-Hooiberg kwijtgeraakt.

Ik denk dat het er al aan zat te komen. Hij zocht alleen een aanleiding om netjes de scene te kunnen verlaten. Het contact was al een tijdje aan het verwateren.
Volgens hem was het leeftijdsverschil te groot. Of voor hem. Weet niet.

Mij maakte het niet zoveel uit. Ik wist heus wel dat we niet gingen trouwen en kinderen krijgen.
Ik vind dat dingen heel goed naast elkaar kunnen lopen zonder dat ze elkaar per definitie in de weg zitten. Waarom óf-óf als én-én ook kan? Vooralsnog ben ik al 13jr alleen, dus van trouwen en kinderen krijgen zal niet heel snel iets terecht komen denk ik.
En dat hij makkelijk mijn vader had kunnen zijn..... waarom doet dat er toe?
"We zijn allebei in een ander stadium van ons leven E. Andere verwachtingen, andere vooruitzichten.."
Ik zie nog steeds het probleem niet. Wil je iemands leraar kúnnen zijn dan moet je haast wel in een ander stadium verkeren.
Nee. Wil je mijn leraar kunnen zijn dan moet je haast wel in een ander stadium verkeren. Ik moet je zien als een authoriteit, anders zal ik nooit klakkeloos iets van je aannemen. (Niet dat ik dat wel doe als je zoveel ouder/wijzer/verder bent, maar dan is mijn weerstand iig minder groot).

Stiekem wacht ik nog steeds... misschien duikt hij wel weer eens op. Maar de aanleiding waardoor hij het contact verbroken heeft en de manier waarop.... Daar is iets gebroken wat niet mooi meer gelijmd kan worden.

Ondertussen ging ik verder. Ik heb dit profiel een paar jaar terug aangemaakt in de hoop iemand te vinden die me kon helpen/leiden mijn leven in de juiste directie te zenden. Ik had helemaal mooi bedacht hoe ik als een ruw bonk hout dankzij zijn inzicht, liefde, toewijding langzaam zou transformeren in een gewelfd, gepoleist pracht van een kunstwerk. Gevormd naar de natuurlijke groei van het materiaal, met grote zorg behandeld. Soms bikken met een bijl, soms kleine randjes bijvijlen met een klein vijltje. Hij zou de Artiest zijn en ik het kunstwerk en de muze in één.
Haha maar ja.
Life goes on.
Ook zonder hem.

Ondertussen ben ik zelf al een heel eind gekomen met het beeldhouwen. Veel verder eigenlijk dan ik mezelf ooit toe in staat achtte. Bij gebrek aan beter, volg ik andere trainingen dan de zijne en ik lijk er wel bij te varen. 2012 brengt allerlei ontwikkelingen met zich mee, waardoor ik op het puntje van mijn stoel blijf... Ik vind het heerlijk. Dat heb ik ook wel eens anders meegemaakt.

Vorig jaar heb ik het allergrootste besluit van mijn leven genomen door een maagverkleining te ondergaan. In de week voor de operatie heb ik thuis gezeten met de gordijnen dicht en de deur op slot. Ik mocht toch niets eten, dus ik hoefde de deur niet meer uit. Starend in het niets of brullend van het janken verscheurd in tweestrijd. Zo tegen mijn allerdiepste principes ingaan om voor elkaar te krijgen waarvan ik wist dat het me in mijn eentje niet zou lukken.. Letterlijk tot dat ik onder narcose ging heb ik gejankt in vertwijfeling of ik het juiste wel deed.
Hoe kun je ooit vrijwillig je vrijheid op zo'n definitieve manier opgeven?

Ik had geen keus. Om te komen waar ik wilde zijn moest ik mijn vrijheid met voorbedachte rade uitschakelen. Ik denk dat ik hier het principe van BDSM (voor mij) op mijzelf heb toegepast.
Voor iemand bij wie eten geen belangrijke rol in zijn leven speelt, zal het onbegrijpelijk zijn hoe zwaar dit besluit voor mij was. Eten is feitelijk gewoon een manier om te kunnen blijven voortbewegen. Ook een tool. Niet een doel. Maar in mijn belevingswereld was dat niet zo. Ik wist dat het niet goed zat bij mij en na zoveel jaar wist ik ook dat ik alleen niet in staat was om dit stuk op een wenselijke manier bij te schaven. Eigenlijk heb ik even mijn hout in handen van de chirurg gelegd. Hij heeft de nodige aanpassingen gemaakt en nu ben ik verder zelf weer aan het schaven. Haha het is een mooie analogie!

43kilo lichter kan ik nu wel concluderen dat ik een jaar geleden het juiste besluit heb genomen. Maar dat kon ik toen werkelijk niet overzien.
Net als dat het, mezelf kennende, ook een wonder mag heten dat ik nu 3 tot 4x per week (met plezier) heel fanatiek op de sportschool bezig ben. Een jaar terug had ik alleen vurig kunnen hopen dat alles zou uitpakken als het nu werkelijk is gegaan. Ik heb erg veel geluk gehad.

Toen ik van de week ontdekte dat ze me heeft 'ontvriend' in de sociale media, kwam pas echt keihard binnen dat het voorbij is. Ik moet alleen verder.
Ik denk dat dit ertoe leidde voor mij om ook mijn profieltekst betreffende Naald-uit-de-Hooiberg aan te passen. Ook al kan ik het blijkbaar alleen ook best aardig.. het is leuker met z'n 2en.
En okee.. grijns..  ik moet eerlijk toegeven dat ik de afgelopen 2 weken deel 1 & 2 gelezen heb van 50 Shades. En hoewel het echt erbarmelijk slecht geschreven is, maakte het toch weer iets los...

Mijn tekst is aangepast. En ik doe mijn best om open te staan.
Kijken waar de flow to leidt :)

Life goes on...

Ik kan me nog sterk herinneren de eerste keer dat mijn hart gebroken was. Wat mij betreft was de wereld tot een einde gekomen en ik kon met geen mogelijkheid begrijpen hoe het nou kon dat al die mensen op straat daar gewoon liepen alsof er niets gebeurd was.

Life goes on...

Zelfs als het ondenkbare gebeurt, gaat het leven gewoon verder.

De zomer nadert rap z'n einde en in een paar maanden tijd ben ik zo'n 10 kilo verloren, een bos sleutels, mijn speld in een hooiberg en mijn beste vriendin.

Als je al zo lang vriendinnen bent met iemand en het lijkt alsof de vriendschap alleen opbouwt in intimiteit, betrouwbaarheid en connectie, is het haast surrealistisch om je te realiseren dat het onder je ogen is gevaporiseerd.
Alles wat er nog over is, zijn herinneringen.

Ik vind het ook te tragisch voor woorden dat een band die ik zo sterk achtte *floep* in rook kan opgaan door zo'n klassieke oorzaak. Nóóit zakendoen met vrienden moest in mijn geval wel als een keiharde les komen.

We waren een team. Op dezelfde frequentie op elkaar ingespeeld.
Toch?

In retrospect betwijfel ik alles. Als het werkelijk zo solide was en onze connectie echt zo diep.. Hoe kon het dan zo afschuwlijk mis gaan? Was het wel echt? Of wilden we gewoon heel graag dat het echt was, en zo diep? Deden we net alsof? Make believe?

Het voelde echt. Juist omdat het zo'n onwaarschijnlijke vriendschap was.. De meesten in mijn omgeving begrepen niet waarom we vriendinnen waren. Voor hun leek het alsof ik degene was die alles gaf en ze begrepen niet wat er terug kwam. Maar in een vriendschap hoef je niet met gelijke munt terug te betalen toch? Zo lang het maar op wat voor manier dan ook, in balans blijft voelen.

Nu heb ik voor het eerst in onze geschiedenis een keiharde grens gesteld. Welliswaar nádat zij deze overschreden had, maar in m'n ergste doemscenario's had ik niet kunnen voorzien wat zij me voor streek zou leveren. Normaal is zij degene die de grenzen stelt. Zij bepaalt en mij maakt het niet zoveel uit. Ik ben flexibel en kan goed relativeren. Linksom of rechtsom, het gaat erom dat je bij het eindpunt komt..

Ik heb haar uitgelegd wat het met me deed toen ze die grens overschreed. Ik heb haar uitgelegd dat ik geen andere keus had dan het stellen van deze grens, omdat ik mezelf anders niet meer recht in de spiegel aan zou kunnen kijken. Het ging om mijn integriteit.
Zij heeft niets uitgelegd. Niet waarom ze zo reageerde, niet waarom ze deed wat ze deed. Niet wat ze voelde, tijdens en achteraf. Helemaal niets.
Ze heeft zelfs nooit meer iets van zich laten horen.

Misschien waren we toch niet zulke beste vriendinnen als we dachten?

Nou.

let's see if this works.. 

This is the sandwich I dreamt up last week.. and now it's on my plate :)

Fijn. 
De Punt is gezet.
Een paar dagen later wegens hevige sneeuwval en hufterig lamzakkengedrag. 

Volgende hoofdstuk.

Het moet mij toch even ernstig van het hart hoe teleurgesteld ik raak van de algehele bekrompenheid die ik soms tegenkom in mijn leven.

Voor mijn bevrediging, plezier en opwinding... afleiding van de sleur en de broodnodige spanning/adrenaline in het leven, heb ik een advertentie op een amateurhoerensite. 

En zo af en toe als de nood hoog is of de geilheid niet meer te houden, dan spreek ik af als een heuse escort in een hotel met een wildvreemde kerel.

Net als in de film.

Wellicht erg kinderachtig, maar ik haal er diep bevredigend plezier uit op verschillende manieren.

Nu komt het vaak voor dat dat soort figuren mij aanspreekt vanwege mijn voluptueuze figuur. Zij zouden het heerlijk vinden eens sexueel door een vrouw als ik gedomineerd te worden (google: Namio Harukawa). 
En als ik enige clou had hoe zo'n soort rol gespeeld moet worden, dan denk ik ook dat ik een droom van een dominatrix zou kunnen zijn. 

Daar wringt echter inderdaad gelijk al de schoen, want het zou voor mij (vooralsnog) echt een spel zijn. Ik heb namelijk geen flauw idee hoe zo'n vrouw zich gedraagt.. wat ze zegt.. hoe ze kijkt of niet kijkt.. etc. En eerlijk gezegd heb ik ook geen enkele affiniteit met onderdanige mannen. Daar krijg ik echt anti-neigingen van. Maar de verzoeken blijven komen. En omdat ik wél geloof in de superioriteit van de vrouw.. en ik de meeste mannen een lachertje vind, moet er toch ergens in mij de juiste modus te vinden zijn om deze rol overtuigend te kunnen brengen.

Aangezien ik er niet van hou om dingen halfbakken aan te pakken (doe het goed of laat het achterwege), heb ik contact gezocht met een vrouw die dat op dagelijkse basis doet. Zij is mij aangeraden via een wederzijdse vriend.. 

Maar goed, deze post ging over de bekrompen reacties op mijn escort hobby.. Vorige week was ik out eten met mijn familie, toen mijn schoonzus op onfortuinlijke wijze het onderwerp prostitutie ter sprake bracht. Zij had die week een discussie met een collega gehad en het kwam erop neer dat volgens haar vrijwel elke prostituee ofwel een nare jeugd heeft gehad of sexueel getraumatiseerd is, waardoor een verknipt zelfbeeld is ontstaan, zodat ze sexuele handelingen kunnen verrichten voor geld. Het komt er volgens haar dus sowieso op neer dat er 'iets' -mis- met je moet zijn, wil je in staat kunnen zijn om sexuele handelingen voor geld te verrichten. 

Ik heb mijn uiterste best gedaan een ander standpunt op tafel te krijgen, maar toen mijn broertje er ook nog een schepje bovenop deed door te zeggen dat het sowieso smérig is en dat die vrouwen zich laten gebruiken en die heren klootzakken zijn (verder is hij soms best okee hoor), heb ik mijn stoel (onbeheersd) naar achter geschoven en ben ik tien minuten op de plee gaan zitten.

Goed. Veel meer verwachten van mijn familie zou denk ik a waste of time zijn. Mijn vader zou zich met een aantal bochten wellicht nog iets bij mijn point of view kunnen voorstellen.. maar als hij erachter kwam dat het niet hypothetisch is, denk ik dat hij minder begripvol zal zijn.

Maar hier?? Of all places. 

Ik was dus in gesprek met een Dom wiens profiel diepe indruk op mij had gemaakt. Hij is jong, net als ik, en hij weet zich feilloos uit te drukken. Hij weet exact wat hij wil en wat hij niet wil, waar hij naar op zoek is en wat hij daar voor nodig heeft. Een match tussen mij en hem was van het begin af aan niet mogelijk, want hij is een sadist op zoek naar een masochist. Toch heb ik niet geschroomd om mijn bewondering te uiten voor de manier waarop hij zich weet uit te drukken en er is (ietwat horkerig) een conversatie op gang gekomen. 

Groot was dan ook mijn teleurstelling volgend op zijn bekrompen reactie toen ik hem bovenstaand verhaal uit de doeken deed...

Mensen................ is het nou wérkelijk zo ingewikkeld? onbegrijpelijk?

En als dat het is.... waarom is het dan nodig om zo ontzettend bekrompen te reageren? Zo laat je je toch enorm kennen als Dom, of ligt dat aan mij?

Sneu.
En Zonde. 

Haren gekruld... bij de kapper nog wel.. 

Zorgvuldig gemakeup't... eyeliner was perfect gelukt :)

Nagels gedaan.. in zn mooiste kleur.. 

ik zag eruit als een filmster-achtig geval.. 

en de enigen die 't gezien hebben zijn de vogels in de tuin.

Nu zit de mascara via wangdruipers op mn kin en mn borsten..

mn krullen zijn uitgezakt

...

geen enkel woord.. 

nog niet eens een Punt.

en die wilde ik het liefste

.

please excuse the layout.. the site bums it up no matter how I enter it.. 

I was going to tell you all about it.. 

But now it does not matter anymore. Bygones. 

This affair is finished. 

This weekend was the climax of the past few months. 

I wonder if my life is the way it is, because I have some deep inner need for drama. 

It has been a long long time, since I have felt this way with someone. I can't begin to count the tears that I have spilt these two days. 
When I started this I realized that it was an opportunity for me to practise in not running away. I felt that he was different.. that it was going to be different. Haha perhaps because it had such a bizarre start. 
Four months........ in retrospect I got mad at him for not having tried harder to meet me sooner. We knew eachother almost two years before I agreed to meet in person. What a  waste of time!

I did not run away. I had to keep myself from running.. several times. One time my heart had already left, but my head decided to drive over one more time, to make sure my heart was right. I'm glad I did. <3 

I have been staring at this page for about two hours now... And my fingers don't work. My tears work. Meanwhile I am listening to India Arie, who sings that she is Ready for Love. For the 1367th time. All the cigarettes in the house are in the ashtray.. and I'm afraid to get the new pack from the car, because I am going to smoke it. All.

You know.. when I am in the middle of an affair like this.. enjoying all the fun.. I feel really great. And I ask myself, why should I be wanting to be with only just one person for the rest of my life? Would there even excist a person able to not-bore me for such a long time?

Maybe I am the sort of person that was just not meant to be for something traditional like that. Maybe it is my destiny to live like this. To love like this. Brief. Intense. Full on. With everything that I have. Until it ends. And then I wander about again.. like a shopper that does not really have anything particular to buy. This window... that window.. sometimes I enter a store to have a closer look.. but I'm just as soon out the door as I got in. 

But every now and then I find a shop.. and it's love at first sight.. The shop is decorated as if I had done it myself. (I actually found a real shop in Amsterdam like this by the way hehe hence the comparison ;p) And there's hardly anything there that I don't like. I could spend my days in there.. trying everything on.. looking in the mirror.. having fun playing dress.I play and spend as much time in there as I can.. until slowly but surely it starts to bore me.. Until I decide I've had enough and then I leave.. wandering about the streets again.. 

Sometimes though. I get thrown out of the shop before I'm done playing. Or the shop closes, or gets a different owner.. It leaves me gutted. Shattered and almost unable to breathe. I get parallized and my brain stops working. I can't do anything anymore but cry and stare and my mind is going crazy trying to figure out what I did wrong.. what I could have done differently.. and what might have happened if I had...

Sigh.

In the beginning, one time, it took me 4 months to recover, from a one-week shopping tour (can you imagine the intensity with which I do what I do? (if I do it)). The more time goes by, the less time I needed to recover. Until there came a time that I just decided to not enter those lovely shops at all anymore, just because of fear of the inevitable aftermath. (This comparison is starting to get rediculous, but it's so accurate and much easier than telling the whole actual story). 

Well now.. this is the first time since 2005 that I dared step foot in one of those magical shops again. I played.. carefully keeping my eye on the emergency exit at all times. And for the first time in years I had some actual true fun again. Now I wonder. All those years that went by.. did I really avoid those shops? Or did I just not meet any magical shop?Because excuse you really. The shops that REALLY tickle my fancy (to the core) are about as rare, special and exceptional as I am myself.

 Anyway.. I got kicked out. Very rudely. And the shop is taken over by some other Lady. Or.. well it turns out she was the owner all along.. I just didn't know. I only found out last night, because at the very  very end he decided it would be the right thing to do. (He's got a conscience after al..)

Goddd.. now I am telling the whole thing after all. I need to sleep. I was up all night smoking and drinking and crying last night. The climax has taken place. I have an ending (not very happy, but better than nothing) for this book. I'll write it down later so I can put it on the shelve and get on writing in my personal diary.. instead of these sidetracks.

Please don't Judge Me. I am very capable of doing that myself. Thank you.

Lots of time has passed.. and I have much to tell.. But I'm not going to tell al that in this post. 

In this post I want to talk about last night. If this post could have a title I would make it:

Survival of the nastiest?

Okay.. So this affair with Dirty Hairy did not end after all. Up until last week I have been doubting his secretagent-007 story, but I don't anymore. 
I know that he's not like a real undercover agent.. but he's working as some sort informant for the government. He's information and communication-technologies expert and in this role he has all sorts of assigments.

A lot has happened in the past couple of weeks/months. And perhaps I'll tell you about it later.
For now it is only important to tell you what he means to me.
In my life.. real intimacy is a very rare thing. Opposite of the first impression (and most of those after that one) most people have of me (open and extremely extravert), I am actually closed inside.
I have been with many men.. but hardly any man has truely been with me. I feel like a clam or an oyster inside. It is a bit spastic how I keep everything shut. Last time I was open was in 2005.... and Dirty Hairy put me ajar (I that correct?). 

He did not use any form of force whatsoever.. 

He's not exceptionally handsome (although cute).. when I have my shoes on, I am taller than he is. His hands are so small they can't even hold half a breast and he was also not in front of the line when God handed out the rods. 

His USP is his more than enchanting, charming, impossible to oversee personality. Charisma, Personality & Humour. 

Like he says himself: He's like a golden retriever. 
I did my best to keep it superficial, because he certainly is not the right man to fall in love with. But time has shown that I can't help myself. Everytime I'm near him I fall in love again. Luckily it simmers down when I drive home.. So I can also lead my life the rest of the week without him. 

But the fact of the matter is that he got to me.
We are so much alike.. and sooo different. He's glass half empty. I'm glass half full. He's scared. And so am I.. but I have more courage than he does. 

Love does not need to be a big huge thing or a terrifying commitment. 

Love is also when you look at eachother.. or you think about him.. and you feel your heart contract and flame at the very same time.. and there's a lump in your throat because you feel something inside you could not even begin to describe. Your smile almost breaks your face in half and sometimes a tear silently rolls out the corner of your eye. 

I love you. These are words.. in my entire life I think I have pronounced these words less than 5 times. Those words scare the living daylights out of me. I can think it. But I would never say it. 
I can feel it.. so deeply feel it. But I would never say it out loud.

Eventhough sometimes love is not scary. It's just there. You can feel it and it makes your heart smile. It does not mean anything really. Nothing other or more than that you found someone your heart really likes. Why should that be scary? 
And what does it have to do with commitment? Or promises? Or demands? 
It is just a certain experience at a specific moment. It is beautiful and moving to the core. Pure. Ecstatic. A moment of happiness. Isn't there only now?

I loved you.. <3 ..(last night)

Last night I felt it.  
Last night was the most wonderful, intense, emotional and deeply moving night, I've had almost ten years. I feel f*cking guilty about it, because we hurt someone in the process. But this is one of those memories that I will cherish for ever.  

Okay.. this is only half the post, because I have yet to tell how we hurt someone during this experience.. But I want to wallow in this melancholy feeling for tonight, before I let my conscience speak. 

Also I still have to make dinner and Top Gear starts in half an hour ;p

Someone once asked if I didn't think I was being too strict for myself. I am very much a perfectionist. Always demanding the most of myself (because I know I can do it or at least should be able to!).  Never time for a real loveable hug. Be proud of who you are and what you have achieved sofar!

The trouble is that I don't think I've achieved very much at all sofar.
Yeah sure. People always tell me I'm so intelligent. Very self-aware and I know what I want. (Yes I know exactly what I want, but I have no clue on how to get it) I'm witty and eloquent, remarquable and flamboyant. Sexually deviant and at the same time so pure and clean. Truely a gem.

Yes. Well I know all that. And I am very happy to be me. I know that I am special and quite wonderful really. But meanwhile... even with all those extra special features I still have not accomplished Anything!!!

Ok. I know myself better than ten years ago (logically). I got a bit more careful, bitter, suspicious and sarcastic. But I am still as fucked up as before. It's annoying the hell outta me. I am ffs 33 years old. I got no man, no job, no kids and no money. 33!!! How sad is that?!

The question whether I'd want all those things (because I'm sure you'd ask that straight away) really is not the issue here. That's details. The point is that I have not done anything worthwhile. Nothing lasting or that was a real tribute to anything. Aside from being the best blowjob many men have ever had, I have nothing to remember me by.. 

And I think that is a damn shame and a huge waste of someone with my potential. 

Knowing what I could be capable of and then knowing that I've not done anything, makes it all the more worse. 

It is a great cause for lack of self esteem. 

Oh by the way. I switched to English, because I received lots of English mail lately. This way everyone can understand what I'm trying to say. If you're dutch and don't understand English, that's alright, you can't read this either and no offense, but then you're no person of interest to me. 

This diary eh.. seems to be starting somewhat out of the blue. I have been writing for years now. If you happen to have a profile on a very prominent sexdatingsite, I can give you my handle if you'd like to read more. 

So it's not really out of the blue. I just switched sites, because that other site.. Hm. Well I got bored I guess. Lost interest. 

Anyway.. I am not going to go through the trouble of explaining my whole past and how I got to be who I am. If you're smart enough you can read between the lines. And the rest will come as I go along.  I am not sure about my motives to publish these musings.. Partly because I like people to read what I am writing, but partly because sometimes it sometimes generates very useful insights from readers. I think it is helpful to learn about other peoples points of view. Sometimes they help me understand things or help me look at something in a different light. 

ps. I'm sorry about ugly paragraphs.. I can't seem to figure out how to not make so much space between them. I know it's a veryyy long post. I am very elaborate. Hopefully along the path I am going, you will notice a change in this. 

not very important

Ha. I was just vacuming my bedroom. Now I'm on the floor with my diary 'cause something kept bothering me. 
Hairy came after all, last friday. He's some sort of 007-secret agent spy and before he had to report for his assignment, he came to see me. 

I was all happy and relieved, because now I could, after all, close this thing with a happy smile instead of a sour face (even though it's not really closed, because prolly this assignment won't last more than two months).

After a couple of sweet and steamy hours, he was getting dressed as the bell rang.  Some cute young sales guy offering alarm-installation "for free" blabla Woman alone bla bla.. I get them all the time and I know how to handle them (Oh it's so fun to flirt ;p).  But then Mr. Hairy thought it necessary to butt in and he took over the conversation! As if he lived here! wtf??  All of a sudden not-so-cute-salesguy-anymore addressed himself to Mister Hairy, while both seemed to not care that it was MY house they were talking about. It wasn't more than a little sting at the time, but pondering about it, it annoyed me more and more how notsocutesalesguy offered his business card. I stuck out my hand and he ignored it and gave it to Hairy. And Hairy accepted it! He didn't even let the guy know in any way that he was not living here. 
Although I can see some twisted logic behind it.. (protective) .. it still bugs me. 

 Alright. To the point. 

I was going to tell you a couple of things, to give you a little more insight (=understanding) of where I'm at right now. This especially concerned a certain someone I met on this site. I was going to try to explain what he means to me, not as much just for your insight, as well as mine. It's all a bit confusing and I'm someone very much in need of clarity and transparence. He's not giving me either. Just a whole bunch of mixed signals. So it's hard for me to figure out what his role is in my life. Just this weekend I wrote him a long mail with all my concerns and questions about this. I am awaiting his reply. So I think it would be best to leave this subject alone until I have more clarity. I can tell that he comes closest to everything I wrote about on my profile, of all the men that I 'met' on here. He truely understands who I am and what I need. I think I have said that before. And just knowing there's another person in this world that understands me is a very soothing comfort. 

I should put something in my profile about this. 

As of today there is a second Person of Interest as well. But this is still very much in a delicate stage as well. All in time... perhaps I'll share more about this later. 

So. The other explanation I 'owe' you, is my surgery. 
Sometimes I read profiles on here about Dom's that want to have such power over their subs/slaves that they can make them undergo (aesthetic) surgery.
Well.
When I came to this site, I was convinced (still am btw) that the person I am looking for can help me reach my true potential.
The way I live my life could be compared to owning a Jaguar E-type and only driving around in it in a small residential area. What a waste of a car with such power and possibilities!!
To a therapist I once explained it like this:
I have an entire room full of Lego, with which I could build Taj Mahals and Towers of Babylon. Instead I scooped out a bowl of stones (occassionaly I can grab something within my reach that fell from the big pile), and for years and years I've been fucking around with those couple of stones. I can't seem to reach the rest of the pile by myself. Meanwhile all this time I just KNOW I could build castles and world wonders, which is all the more frustrating that nothing constructive comes from my hands. I need someone's guidance to help me get to the rest of the pile. 
Someone once told me it is called "co-depenend personality". 

Under the right guidance I could reach the stars. And of course there will be different ways to do this.. but I do believe bdsm would be the right way for me.
As I am yet to begin this journey, I see bdsm as means to an end, rather than a goal on its own. Still I have a quiet suspicion this might change as I go further down that road. 
In this light you can understand why I think that The One I mean, could also help me make my body the way it should be. It's all about guidance, training and discipline. Surrender and obedience.   

I had several encounters with men from this site. Most of which were (very) disappointing (or even horrible). So I stopped meeting people on here. I figured, if I am truely meant to walk this path, it will happen. One way or another. I put the word out there, now let's see what happens. 
Haha.. you could have guessed that I would lose my patience at some point (I am not a very patient person). So after I got my borderline diagnosis I got started on fixing what needed fixing.
And even though I do say so myself.. I did a pretty amazing job without Him. Little miracles and big ones started happening and I had the most amazing year I've had sofar (personal growth-wise.. although atm. I wonder if I really grew at all). And I did that all by myself. I was so proud. 

And because I didn't have the patience to wait for Him anymore I did the next best thing I could think of: Gastric Bypass. This way there would be external discipline/regulation(?) (--> my altered body) instead of his orders to force me to lose weight.  I know myself well enough (by trial and error) to realize that only a drastic measure like this could ever "replace" his guidance into a meaningful weightloss. 

The surgery took place end of august (sofar I lost 13 kilo's) and I am still not fully recovered. I am a vicitim of my body. Surrender is a great challenge for me (understatement) especially when it goes against what I want. This body can do one activity per day and then I am so tired that I can't do anything anymore. Sometimes I try to cheat and do some more, also because I am afraid that I am exaggerating. But last time I did that I fell asleep in a bar with my head on my purse. 

So. That was surgery. Perhaps later on I'll explain why I finally decided it was necessary to loose weight (it took me long enough!). 

My next goal is to make some sort of chart of everything that's fucked up and needs to change. Not just for Him but also I still get "official" help and that guy is too eager to close my file, without having given me any constructive help at all. Prick. So this thing can be useful for several parties. Including myself of course. 

Someone e-mailed me yesterday: "You need training and discipline." And that is exactly what I need. And at the same time I remember that last year, when I really made progress I worked with lists. I wrote everything down and checked things off (even if it was just changing the toilet roll.. you have no idea how screwed up I am). Perhaps I should start doing that again. It just takes so much time to map everything and make insightful just how big the mess is. I'm impatient and I want to start. It's all going as slow as fat poo. Hahahaha that's not very likely to be an English expression as well, but I have no doubt you understand what I mean. 

I need someone who can handle me. Someone wiser, smarter, quicker and more eloquent than I am. Someone who knows I am excellently capable of expressing myself verbally. And even though this might seem something admirable or convenient, at the same time it is my pitfall. Because I have still to experience the first challenge.. or mistake.. or inertia.. that I haven't been able to manoeuvre my way out of with words. 
I need someone, who is still just and reasonable (or else I'll ignore him) to cut through my bullshit and see the essence of what's really going on.  And he will know exactly how to shut me up and let me get a move on. 
So many words and so little meaningful action.  

"Story of my Life..."

That's a sentence that went through my mind more than once per day this week.

Which made me wonder. How can I ever explain what that means to me? 

The story of my life in this context, means shortly that I seem to be perpetually unlucky in love.

This instantly reminds me of my dad, who says that if I am alone, it is because I choose to be. 
I guess that is true. But I think: That I am unloved is not because I chose to be.

You see.. I refuse to settle. Yes and this would be the right time perhaps to tell you I have been diagnosed with Borderline Personality Disorder. If you are an experienced Dom, you'll probably know what that is, because I believe it's a common thing among subs.
If you are inexperienced or don't know what it is, look it up, because you're bound to be confronted with it some time. 

I don't much like to lable myself as a borderliner, because it scares people off. There's different degrees of -intensity-. A friend of mine works as a psychologist at a borderline daycare center. Those people can't live a life by themselves in the big bad world. 

I do try. And sofar I have managed to maintain myself. 
I am mostly a bother to myself. Socially screwed up, problems with intimacy and commitment and a lack of "in between"(haha aside from the inbetween my legs of course ;p). 
You see, because... When it boils down to it, there is no  grey area. It's either Yes. Or No. Even a maybe will ultimately be yes or no. So why bother with the grey? I do not compromise. Give me all or keep your stuff. Ha. And if I like it, I'm gonna want it again. And again. And again. Just as long until I get bored (which mostly doesn't take very long). Then I'll  move on. Some people would call me spoilt perhaps. 
So basically I am looking for someone to not-bore me.

The story of my life is that I have problems with intimacy. I tend to fuck things up every single time something nice is about to happen. Maybe I am a masochist after all. Hahaha but only self inflicted pain. Emotional turmoil.

For two years I've done amateur 'escort' (I suspect this was the main cause of the borderline diagnose. Very unprofessionally the man's eyes looked like they were gonna pop out.) This was a very peaceful and quiet happy time for me. Now I got to completely take my personal feelings and emotions out of the equation and be the true sexual being that I am meant to be. 

Yes I am very lovely. Cute and Lovable. Full of love also. I am smart and sweet and caring. Certainly not ordinary, while at the same time no different from anyone else (don't we all want to love and be loved?). I am everything at the same time. Good and bad. Lazy and determined. (or is that stubborn? haha) Lively and idle. Smart and still sooo stupid. Pure and gullible and at the same time I am a lustful, luscious, gluttonous, wanton slut. Sex on legs. Like some mutant out of Star Wars.
Having sex is what I do best in de world, because it's closest to my true nature. 

It's a pity that I am not much of a business woman or I'd already be filthy rich. 

This time was so precious to me because I was never stronger or more self assured than those two years. Confidence grows when you do what you're meant to do!

They gave me money and power and they did not make me cry. 

And then someone goes and says: "If you shut your feelings out like that, you can't be truely alive."
Asshole. (just kidding dear!)
If there's anything I dread, it's to not be alive. Can he be right? Or could he as well be wrong?
I know I am a coward. I know I tend to put my head in the sand and pretent lots of things aren't really happening. It works fine most of the time. Things come and go and didn't really bother me cuz my had was in the sand.. Happy go lucky ;p
But some things bite me in the ass to get my attention. And then it hurts. Big big hurt. 

So sad. So deeply deeply sad.

Another one of those perks I can be extatically happy (as if I were on drugs).. but when I am sad............. there's very little that can cheer me up.

And that's where I am right now. It's hard for me to get some cohesion into my story, because there's always different things at the same time going on. 
I wrote about my escapades from last week. That guy. I don't very often allow myself to fall in love. I have come to the conclusion that that is a state of being that I do not enjoy. It makes me feel vulnerable, insecure and above all: powerless. Like standing at the very edge of a deeeeep abyss.
But since that borderline diagnose I promised myself I wouldn't stop the process anymore if I felt myself falling. I do not want to be a coward. It makes me want to vomit. 
So then along comes Hairy.. haha well in retrospect it was probably the minute he first climbed on top of me. Dripping his wet hair in my face. His eyes... omg .. and his voice.. <3  sigh....

Yeah and then I'm screwed. I actually thought I'd never see him again after that first night. I like to think I caught him by surprise as well. Because I know I give great head, but 4 times in a week really was a record.
But then the following week... no Hairy at all. But I was fine. Plenty of texts and a very elaborate phonecall can also make me happy. I didn't even have any sex at all with anyone else!
And then came the weekend. This was where I remembered why I always kill this stuff before it starts. 
I come in such fucked up emotional states it's not funny anymore. And being like that makes me think and say things that other person would really not understand. So in reaction I say nothing at all anymore. Too afraid of saying something wrong. God I can't even explain what kind of a freak I turn into.
And after being a freak for a few days I flip and switch off. Like a pinball machine that goes TILT!!!!! Just pull the plug or I can't play anymore. 

I cry. For a couple of days. Lock myself in the house and talk to no one. If I had not had surgery I'd stuff myself with junkfood and cry some more. 
Luckily then my girlfriend in the UK calls me. To remind me what married life is like. I'm almost cured. It goes and comes very quickly. 
He then falls asleep on the last possibility for us to meet before his top secret job makes him disappear for an unknown period of time (during which he cannot keep in touch). 
I try to keep a calm demeanor. And while choking on stuff I keep smiling. My being a freak is not his problem. Certainly it would be best for him to meet as less freak of me as possible, because for sure he wouldn't come back. 

Which immediately raises the question: (Why) Do (or would?) I want him to come back?




To Be Continued...

Ps. I did not yet spellcheck this.. I'll do that later.. have to go now. 

Nay!!

Sorry voor de teleurstelling.. maar geen sexual encounters this weekend.. 

Ik was op het Damrak bij de hippies Occupy Amsterdam aan het supporten :)

Bellen blazen.. free hugs..  Hippiemuziek en gratis stoned worden van al de wietluchten hahaha 

Zonder grappen was het echt heeeeel mooi om te zien. Mensen samen.. eindelijk samen de stem laten schallen.. <3

Ik ben sceptisch over het resultaat.. maar ik vond dit al erg fijn om met mijn eigen ogen te mogen aanschouwen :)
Ik hoop dat het een tsunami wordt! 

DEEL II (lees eerst het voorgaande stuk!)

Afgezien van dit speciale profiel hier op deze site, heb ik een uitgebreid scala aan profielen op allerlei andere (dating)sites gehad.
De allerlangste van allemaal, heb ik op een bekende sexdatingsite, waar ik ook heel uitgebreid geblogd heb. In 2005 opende ik daar de jacht en ik heb via die site vele leuke (soms ook minder leuke) avonturen beleefd en allerlei verschillende mannen ontmoet. 
Naar gelang de jaren vorderden, werd de jacht en de 'kill' me steeds minder bevredigend en ik begon mijn interesse te verliezen. Ik onderhield nog wel contacten via die site en ik schreef ook nog in mijn weblog. Maar ik was lang niet zo'n enthousiaste dater als aanvankelijk. 
Gegadigden genoeg. En als ze vasthoudend (en leuk natuurlijk) genoeg waren, dan wilde ik soms uiteindelijk nog wel eens afspreken. Er was er 1tje.. oh damn.. met hem was er één of andere spetterende online chemistry die zich na verloop van tijd uitbreidde via de telefoon. Maar omdat ik gemerkt had, dat hij alleen contact met me zocht als hij met z'n pik in z'n hand naar m'n foto's zat te kijken, ging bij mij langzaam aan de lol er een beetje af. Toch bleef hij aanhoudend aandringen op een date.. Ik zei "Is goed. Als je het echt per sé zo graag wilt.. neem me maar mee uit. Ergens wat drinken.. uit eten. I don't care. Maar ik wil je niet in mijn huis hebben de eerste keer.""Uit eten is voor homo's!" zegtie. hahahahaha "Ik ga toch mijn tijd niet verspillen aan uit eten met iemand, als ik niet weet of ze wel goed is in bed??"
Ik begon keihard te lachen. WTF!? Dat is een beetje omgekeerde wereld meneer!! En ik dacht DOEIII bekijk jij het maar met je pik. Maar ondertussen liep de spanning tussen ons wel hoger en hoger op. Ik wist dat het slechts een kwestie van tijd was, voordat ik zo'n staat van zijn zou verkeren, dat ik hem toch zou laten komen. Haha ik moest ervan gnuiven en gniffelen. Grijns. Ik hou er zo van he. 

En die avond was het raak. Ik had de katten eten gegeven en hij stuurde
"Slaap je?"
"Nee. Kom je me pakken?"
"Nu??"
"Ja. NU!"
"ff serieus. Ik ben in bed. Ik stap eruit. Trek mn broek aan en dan?"
"Kom je hier heen!"
even stilte
"Ok. Ik ben eruit. Heb mijn broek aan. En nu?"
Ik geef hem mijn adres, zet de deur op een kier en ga in bed liggen. Drie kwartier later hoor ik hem struikelend binnenkomen en hij stoot zijn kop tegen de plank boven de trap hahaha 
Grijnzend komt hij de kamer in.. schuift de deken weg.. legt zijn hand op mijn tiet en zegt "Aangenaam. Ik ben M."
We grijnzen naar elkaar en 2 tellen later staat hij onder de douche. 

Nou.
Nou.

Ik ga niet in details treden (want die weet ik niet meer). Het klikte zo ontzettend dat ik die staat van zijn bereikte, waarbij ik zelf niet echt meer besta. Mijn brein gaat dan op non-actief en ik besta alleen nog maar uit een lijf dat sex heeft.
Ik weet nog dat we echt enorm gelachen hebben toen het net begon. Het klikte alsof we elkaar al jaren kende en ik heb me nog nooit eerder lichamelijk zo instantly op mijn gemak gevoeld bij feitelijk een volslagen vreemde. 
Het helpt dat hij me aanbidt en bewondert alsof ik het meest begeeeeerlijke schepsel ben dat de aarde bewandelt. Mijn haar, mijn ogen, (de rimpeltjes op mijn) lippen, mn borsten, mn billen, mijn neus!haha zelfs mijn nagels ..vingers.. oren... wtf ahaha hij heeft alles bewonderd!!
oOoo en hij heeft een haar-fetish!! ahahahaha hij deed zo heerlijk fijn met mijn haar!! Ik was in de zevende hemel.

In het begin dacht ik dat ik langer was dan hij. Hij is namelijk niet erg groot. (Wel heel harig!) Maar hij is ZO buitengewoon leuk en vrolijk, dat ik me er nog geen seconde aan gestoord heb. Hij heeft een hele (héle) leuke stem en hele stoute ogen. Gelukkig is hij wel sterk en pffffff met zijn handen kan hij me laten brullen als een beest..... (dat gebeurde niet die eerste keer hoor).. Gelijk de volgende avond ging ik naar hem voor het vervolg.. en 2 avonden later weer.... en eergister was hij bij mij......
Volgens mij is het voor het eerst in de geschiedenis van mijn hele sexuele revolutie dat ik 4x in 1 week dezelfde kerel gehad heb. 
Hahaha ik ben er zo geil van dat ik 1 nacht in mijn slaap hem begon af te trekken.. 

Nu zie ik hem donderdag weer. Hij werkt bij de overheid en wordt maandelijks getest.. dus we hebben de heeeeeeeeeerlijkheid van condoomloze sex en écht zaad diep in mij...... 
Soms als ik zo bezig ben.. dan voelt het haast alsof het mijn lotsbestemming is om voor altijd sex te hebben. Er is ook niks in mijn leven waar ik beter in ben dan dat. Het is zo diep.. zo oer-achtig.. Ik kan het lastig uitleggen.. Maar er zijn vast mensen die begrijpen wat ik bedoel... 
Het is geen blinde geilheid namelijk.. zoals bij veel het geval is, het is iets wezenlijks. Iets dat een wezenlijk deel uit maakt van de diepste krochten van mijn bestaan. Soms verbaas ik mij over mijn zelfbeheersing, om mij gewoon in het dagelijks leven als een 'normaal' mens staande te houden.. Bij de supermarkt in de rij te staan zonder het uit te schreeuwen... autorijden zonder het gaspedaal door de bodem van die wagen heen te trappen.. Hoe is het mogelijk... ?

Enfin... dat was het verhaal, tot zover.. Dus je ziet............................. Die ene vrijdag was misschien onfortuinlijk. Maar dat is inderdáád ruimschoots goedgemaakt de afgelopen week!!

Mhmmm... Nou op veler verzoek dan de goedmaker van die kloterige vrijdag. 
Die avond eindigde het niet goed... ik was erg chagrijnig en zaterdag werd het er niet beter op. 

Als ik moet.... dan moet ik ook. Dan heeft de drang zich al een tijd opgebouwd.. en ik probeer me te beheersen.. Aangezien ik op een punt ben beland, dat ik de meeste kerels niet meer de moeite waard vind om mijn sex aan te besteden, wordt die beheersing steeds beter. Maar op een gegeven moment bereik ik een beyond-boiling-point, waarin er zomaar ongelukken zouden kunnen gebeuren (wegens gebrek aan concentratie enzo).

Zondag was ik daar.. en hoewel ik nog steeds niet van plan was om lukraak een pik te bellen (zoals ik vroeger dan wel deed), was ik toch opgelucht toen 1 van hen mij vroeg wat mn plannen waren voor vandaag en of ik zin had om 'iets' te gaan doen. Eerlijk gezegd werkt hij me een beetje op de zenuwen. Alles klikt leuk, hij is erg aardig, heeft een geweldig lijf, een pik van formaat en prachtige schouders (!!).. maar  ja. Hij praat heel storend. En hij heeft een tic. En ook de (onbewuste?) neiging om alles tot  in de kleinste details uit te leggen. Maak ik een opmerking over mn good-hairday, gaat het in ene over keratine. 

Maar okee.. de laatste tijd ben ik op zoek gegaan naar lovers met -aandacht-. Mannen die zien wie ik ben en dáár waardering voor laten blijken. Details. Details zijn zo belangrijk. Zoals bijvoorbeeld, dat hij opmerkt dat ik een moedervlekje precies tussen mijn borsten heb. Of (haha ja echt) dat mijn bovenlip 'op een onwijs sexy manier gerimpeld is'.. hahaha
Ik had geen zin meer in nietszeggend oppervlakkig geneuk, alleen om die honger te stillen. Uiteindelijk is dat net zo onbevredigend als McDonalds :(  (afgezien dan dat ik er geen diarree van krijg hahaha).. En ik wou altijd al een man die mijn haar aait. Ik kan me geen fijner, veiliger, meer geborgen gevoel voorstellen, dan iemand die heel lief over je haar aait... En hij doet dat. Dus ik heb hem hier heen laten komen en we zijn ergens in de zon op een kleedje gaan liggen... Haha het was dat er een moeder met kinderen op een paar meter afstand van ons vandaan was, anders............. 

Toen we thuis waren, duurde het niet heel lang voor we boven waren.. en hij is precies wat ik bedoel.. Lang en breed. Hij kan me grijpen. En vooral: ik kan terug neuken, zonder dat ik bang hoef te zijn dat ik 'm omver stoot of dat die pik er steeds uit glijdt! Als hij erin zit, ben ik hélemaal VOL. Het duurt wel even, want hij is erg groot en ik ben daar heel klein.
In het begin is het erg pijnlijk.. maar als ik eenmaal gewend ben........... <3

Het was mijn eerste keer sinds de operatie (vertel ik mss nog wel 's) dat ik sex had.. en ik kon ernstig merken hoe ik uit vorm was. Vooral mijn buikspieren kregen het zwaar te verduren..en op het laatst kon ik het niet meer opbrengen om met hem mee/tegen te bewegen. Helaas, daardoor kreeg ik geen orgasme.. maar hij deste heftiger!!

En toen hij klaar was toen merkte ik het. Ik werd er alléén maar geiler van. Ik lag te kronkelen als een slang en als er nog tien op de gang hadden gestaan, had ik ze alle tien genomen! Het is als een soort van drug ofzo. Eenmaal zaad ontvangen, doet een zeer hevig -- het is niet een verlangen.. in het engels is het "craving".. naar meer opvlammen. Gelukkig duurde het maar een paar minuten voordat ik hem achter me alweer hard voelde groeien :D En toen... ik kan me niet meer precies voor de geest halen, hoe de constructie van onze lichamen nou in elkaar zat, maar het was in elk geh.. snap je?).  
In elk geval was het echt geweeeeeeeeeldig!!! Het gleed en glibberde ontzettend geil.. en hij kwam zooo diep!! Het geilst was, dat ik mijn kont op een gegeven moment zo kon duwen, dat hij echt sUperstrak in me zat.. hierdoor verloor hij alle controle en begon hij als een wilde tekeer te gaan... HA!! Daar hou ik het meest van :) Precies dat klik-moment dat je ziet .. Nu gaat het loos.. en daar gaan ze.. als wilde paarden galopperend naar dat moment... Hij kwam, ik zag en overwon hahahaha
Toen hij klaar was, dacht ik okee, tijd om te gaan. Nu moet ik kijken wie er verder nog beschikbaar is vanavond. Ik was echt nog lang niet klaar!!
Ik keek naar mezelf in de spiegel terwijl hij in de badkamer was.. en ik dacht ja.. Succubus is een mooie nickname voor mij! Ik heb het niet altijd, maar soms zie ik er echt uit.. pffff dat ik het er bijna zélf warm van krijg!! Hahaha
Vooral na sex.. mijn haren wild gekruld.. mijn ogen vurig en mijn lippen donker en gezwollen.. Ik móest naar buiten. Ik wilde per sé dat tenmínste één iemand zou zien hoe prachtig ik eruit zag die avond. Dus toen ik hem op het station had afgezet, belde ik mijn vriendinnetje op of ze zin had om nog de stad in te gaan. Heel onverstandig op zondagavond, maar ik dacht.. áls ze kan, dan ga ik. En anders ga ik braaf naar huis.

Ja helaas pindakaas. Zij moest de volgende dag werken.. dus als een braaf katje reed ik terug naar huis.. een beetje teleurgesteld, maar toch stellig van plan om mijn telefoonlijst nog eens even er op na te slaan. Terwijl ik de katten eten aan het geven was, hoorde ik mn telefoon afgaan.

Grijns!!
Twee verschillende waar ik uit kon kiezen :D
Ik ging voor die ene.  

No I am not on holidays anymore! It's been a year ago since I wrote that message.

My next holidays are coming up already.. 

And Yes.. I am going to Versailles again :) 

I don't get it. Why would anyone go through all the trouble of talking on msn, e-mailing, talking on the phone.. for two whole weeks.. to lure me to their house, just for a quick fuck? I really don't get it. There are so many easier ways to get laid. I can't understand after so much time I am still such an intensely horrible misjudger of character. As far as all this stuff is concerned I seem to be blind as a bat. Once again considering just deleting this profile.. I'm so incredibly fed up with being led on by XXXXX (cursing heavily) a-holes. Enough is enough. And alright, so you both come to the conclusion that it turned out not to be a match. At least have the common decency to discuss this, is what I would reckon.. But don't disappear into nothingness without a word spoken at all.. I think that is plain Rude.