Zwijmelen op Zaterdag: Put your Back into the Oar

Deze week was een fijne week. Ik heb iets gedaan wat ik nog nooit eerder in mijn leven heb gedaan, én ik stond twee keer voor het podium bij De Staat. Twee avonden omdat de show zo vet was, én omdat het kon. 
Wat ik voor het eerst in mijn leven deed was roeien in zo'n smal roeibootje. Als sport zegmaar. 
En deze twee dingen ga ik in dit blogje met elkaar verbinden.

Ik ging deze week naar een open dag op een roeivereniging.
Ik roep al maanden dat ik echt weer in beweging moet komen. Als in dat ik intensiever moet gaan bewegen. Maar het lukte me maar niet om de stap te zetten. Het Natasja-volume blijft maar uitdijen, mijn conditie is op een absoluut 0-punt, en ik word stijver en stijver. 
Gelukkig kunnen de boten mijn gewicht dragen, en lukte het ook om de boot in- en weer uit te stappen. Niet heel soepel. De bewegende beelden hiervan zijn onder mijn subtiele dwang gewist...
Maar ik heb, na een proefles,  besloten me aan te melden. Ik hou van buiten sporten, ik hou van water, en ik denk dat de cadans van het roeien mijn drukke hoofd in balans kan brengen. En daarbij: al je spieren krijgen een beurt: benen, buik, armen, rug, borst....
Ik ga zien wat het me brengt. 

En natuurlijk train ik hiermee gelijk voor de rowing pits die ik deze zomer op de festivals ga meemaken.
Het nummer dat ik vandaag deel van Amon Amarth is een ode aan de Viking Row en daarmee aan de fans in de rowing pit. Met zijn allen je schouders eronder zetten om iets te bereiken. 
Heb je geen idee wat je je voor moet stellen bij de rowing pit? Het wordt wel duidelijk als je de clip bekijkt. Mocht het je muziek niet zijn, maar wil je toch een mega rowing pit zien? Na 4 minuten brengt de camera de pit mooi in beeld. 

De rowing pit is een variant op de mosh pit. Een andere variant van de mosh pit is de cirkle pit. Ik heb me laten vertellen dat de circle pit is ontstaan bij het nummer Witch Doctor van de staat. Ik denk zelf dat de cirkle pit al ouder is, maar het nummer heeft zéker bij gedragen aan de populariteit van dit verschijnsel. 

En daar komen deze twee gebeurtenissen van deze week mooi samen: de cirkle pit van De Staat en de rowing pit van Amon Amarth. 
En omdat ik Witch Doctor één van de vetste nummers allertijden vind, plaats ik vandaag gewoon twee liedjes. Ook gewoon omdat het kan. 

Zwijmelen op Zaterdag: Aerials

De 'Vastenavend' is weer voorbij.
Het leven 'beneden de sloot' gaat weer zijn normale gang.
Ik ben dit jaar volledig in de leut gedoken.
Ik had wat ochtenden vrij genomen om mijn roes uit te slapen en gelukkig kreeg ik een bedje aangeboden in Bergen op Zoom, want nu ik verhuisd ben kan ik niet zomaar meer op de fiets naar huis als ik wat drankjes op heb. Er gaat tegenwoordig wat planning aan vooraf. 

Ik ben het feest gaan omarmen. De creativiteit. De geweldige sfeer in de stad. De verhalen, legendes, die bij de Bergse Vastenavend horen. De tradtities. De eigen liedjes, die iedereen in de stad meezingt, maar die je in geen enkele andere stad hoort. 
We kleden ons in beginsel allemaal hetzelfde, met ons gordijntje, hoedje, rode zakdoek, bontjas en de dweil op de kont. Maar toch geeft iedereen er zijn eigen creatieve slinger aan. Rangen en standen verdwijnen. 
Behalve de Prins, Steketee, de Nar en de Grootste Boer zijn we is in de stad een paar dagen allemaal elkaars gelijke. 

En dat brengt me bij een liedje van een hele andere orde. 
Aerials van System Of a Down, van het album Toxicity. 
Het album staat al weken op repeat in mijn auto. 
Ik hou van de afwisseling in de liedjes van SOAD. Soms heel erg staccato, afgewisseld met hele melodieuze stukken. En ik vind de zangkunsten van zanger Serj Tankian geweldig. 
(Mocht er iemand een ticket overhebben voor het optreden in Düsseldorf deze zomer... kies mij!) 

Aerials is een wat melodieuzer nummer. Het gaat erover (zegt men)  dat men vaak denkt dat we individuen zijn, maar dat we onze eigen identiteit kunnen verliezen en precies als alle anderen worden. 
En was dat nou net niet wat er met de Vastenavend gebeurde? Dat we ons allemaal hetzelfde kleedden waardoor we allemaal elkaars gelijke werden?

Mocht je mee willen zwijmelen? Plaats dan je link in de comments. 

Zwijmelen op Zaterdag: Marrakech

Ik heb weer iets impulsiefs gedaan. 

Soms moet je inhaken op dingen die voorbijkomen. Ik doe dat best vaak eigenlijk, denk ik.
Deels omdat ik alleen ben... Niemand vindt er iets van als ik niet thuis ben. Niemand bemoeit zich met wat ik wel of niet doe. Mensen juichen hooguit met me mee, of zijn soms een beetje bezorgd. Of allebei tegelijk. 

Vorige week vertelde een vriendin dat ze een reis naar Marokko had geboekt. Zo'n reis met een vliegtuig en een bus, en allemaal mensen en een gids met een rood parapluutje. Ze vroeg of ik mee wilde. 

Tja, ik heb nog nooit ergens de wens gehad om naar Marokko te gaan. En een reis met een bus? Ik vind het helemaal niet aantrekkelijk, want er zijn mensen in zo'n bus. Mensen waar je een hele week aardig tegen moet doen. En vliegen? Ik kan me de laatste bijna zenuwinzinking van mijn laatste vliegreis nog levendig voor de geest halen. 

Maar... eerlijk is eerlijk: mijn laatste vakanties in mijn uppie waren best pittig. Leuk, maar vol uitdagingen en eerste keertjes alleen. 
Daarbij heb ik op het werk best pittige weken (maanden) gehad. Dus het lijkt me even heel fijn om een poosje in een compleet andere wereld als een schaapje achter een gids aan te lopen. En mijn vriendin is bij me, ze reist veel, dus ze loodst me vast wel het vliegveld over. 

En het leuke is: het is al over een paar weken! Ik moet me nog volledig inlezen en voorbereiden op de reis. Geen idee waar we naartoe gaan. De reis gaat naar 'De koningssteden'. Marrakech in blijven hangen... maar verder? 
Natuurlijk wil ik goed beslagen ten ijs komen. Dus de voorpret kan beginnen!

Wil je mee zwijmelen? Plaats dan je link in de comments. 

Zwijmelen op Zaterdag: Rearview Mirror

Het is alweer bijna een half jaar geleden dat ik mijn laatste zwijmel plaatste.
Er kwam een plotselinge verhuizing tussendoor, daarmee ook de verkoop van een huis. Heel veel opruimen, inpakken, weggooien, en alles een nieuw plekje geven in mijn nieuwe huis.

En daarbij gebrek aan tijd, vermoeidheid en gebrek aan inspiratie om wekelijks een zwijmel te plaatsen.
Maar ik ging het zwijmelen missen. Er kwam weer inspiratie. En ik weet ook niet of ik het wekelijks weer op wil pakken, maar gewoon beginnen met 1 zwijmel kan ook gewoon, dacht ik.
En er nog altijd meer dan genoeg muziek in mijn leven. En het leven is nooit saai dus ik kan nog genoeg verhalen vertellen. 

En ik wil gelijk maar even iets aan de kaak stellen:
Waar komt toch in hemelsnaam ineens die wildgroei aan rare vormen van achterlichten bij auto's vandaan?

Ik ben de afgelopen maanden veel met vriendin Auri op pad geweest, en zij deelt met mij (mijn zoon ook, zou het een autistisch trekje zijn?) de ergernis aan al die rare vormen achterlichten die je tegenwoordig ziet. Vroeger was het simpel: ze waren vierkant, rond, soms wat ovalig of rechthoekig. Maar het was duidelijk: het was een achterlicht. En als je afsloeg, knipperde er naast je rode lampje een oranje, ook een rond- of vierkantachtig  lampje. 
Maar tegenwoordig komt er vanalles voorbij. 
Pistoolvorm, 3 verticale strepen, pijlvormig, horizontale strepen, 

Het ergste is De Streep. De smalle Streep die over de hele achterkant van de auto loopt. En wat ik vandaag zag sloeg alles: boven de streep lichtte het logo (de ringen van de audi, hoe kan het ook anders) ook rood op.  Ik weiger gewoon om achter een auto met een compensatiestreep te rijden.

Wat ik ook irritant vindt: achterlichten die uit gaan als de knipper aangezet wordt. Wat is het nut of voordeel daarvan?

Maar het allerergste: Lampjes die 'heen en weer' bewegen. Je bent verdorie Knightrider niet... Ik hoorde van de week dat het een naam heeft: het cascade-effect. Ik heb het niet kunnen googelen, want google gaf zo gauw hits op de zoekopdracht. Maar het doet er niet toe. Ik hoef het niet, en ik wil het niet, dus ik hoef het ook niet te weten.

Wat ik dan wel weer leuk vind zijn de Engelse vlaggetjes achterop de Mini Cooper. Maar dan zou ik dus weer recalcitrant willen zijn en het linker lampje rechts willen hebben en het rechter lampje links, zodat de lampjes samen geen goede Engelse vlag tonen. 

En het is heus geen kift hoor, omdat mijn oude trouwe Twingootje gewone vierkantachtige verlichting heeft. Sterker  nog: als ik een nieuwe auto koop en hij heeft rare of protserige verlichting? Dan keur ik hem af en dan gaat hij het niet worden. 

Gelukkig is het over een paar weken weer wat langer licht en wordt vanzelf de ergernis over die wildgroei van rare lichtjes weer kleiner. 

Het liedje dat ik hierbij vond passen is Rearview mirror van Pearl Jam. Als ik tijdens het rijden in mijn achteruitkijkspiegel kijk, dan zie ik minder van die gekke achterlampen. Sowieso kijk ik, als ik rijd,  bijna net zoveel in mijn achteruitkijkspiegel als vooruit. Zouden meer mensen moeten doen... 

Ik nodig, zoals ik gewend was, mensen uit om mee te zwijmelen. 

De inlogs van de partylink om je link te delen krijg ik niet meer geactiveerd dus plaats gerust je link in de comments. 

Zwijmelen op Zaterdag: Rime of the ancient Mariner

 

Vorige week zag ik een prachtige docu in de bios: Oceans van David Attenborough.
Op een leeftijd van 99 jaar gaat hij gewoon nog altijd door met wat hij zijn leven lang gedaan heeft: prachtige docu's maken.
Het was een verdrietig en hoopvol verhaal tegelijk. Het ging vooral over overbevissing. Grote zeeschepen ploegen in 1 keer de zeebodem om waardoor alle leven verdwijnt. Gemeenschappen die al eeuwen afhankelijk zijn van kleinschalige visserij hebben ineens geen inkomsten meer. 
De positieve boodschap was dat als we het de kans geven om te herstellen, dat de zeebodem zich heel snel kan herstellen. Met 5 jaar kan er al veel gewonnen worden. Maar dan moet wel heel de wereld zich inzetten om de kusten te beschermen. Er worden stapjes in de goede richting gezet. 

Een dag na deze voorstelling stond ik te genieten van een geweldig optreden van Iron Maiden. Het was hun 50 jarig bestaan, en dat vierden ze met een tour. Zo mooi om op alle socials een soort van ontploffingen te zien van berichten waarin iedereen unaniem was: Het was een geweldig concert!

En daarom de Rime of the ancient Mariner. 
De combi van één van de nummers die ze speelden is een bruggetje naar de film die ging over de zee.
Over dood, schuld, onheil en vergeving.

Ik zet deze link klaar voor over een week. Volgende week hoop ik me onder te dompelen in een zee van muziek met duizenden Metalheads op Wacken. 

Wil je mee zwijmelen? Plaats dan je link in de comments.