Co to dla nas znaczy

Teoretycznie związki z bliskimi ludźmi, miłosne, przyjacielskie i każde inne, powinny być wolne od polityki. W praktyce zamiast naprawdę kochać często po prostu uprawiamy relacyjną politykę właśnie: prowadzimy kampanie, osiągamy cele, wdrażamy strategie, przegrywamy bitwy i wygrywamy wojny. Drugi człowiek i my sami dla siebie przestajemy być podmiotem, a stajemy się obiektem manipulacji. Intymność zastępuje wówczas satysfakcja z osiągnięcia celu. I tak właśnie można przejść przez życie, mając mnóstwo związków i nigdy nie zaznać prawdziwej miłości. Co zresztą staje się losem zbyt wielu ludzi....

Dziś prowokacyjny odcinek o tym, dlaczego czasem lepiej nie rozmawiać. Rozmowa, wbrew obiegowym opiniom nie rozwiązuje bowiem wszystkiego - ba, czasem pogłębia problemy, zamiast się ich pozbyć. Dlaczego niekiedy lepiej milczeć i pamiętać, że zachowanie mówi dużo więcej niż gadanie - może nawet w większości przypadków.

Za potrzebę prestiżu płacimy słono: wolnością, autentycznością, relacjami i ciężko wypracowanymi pieniędzmi. Co by się stało - jak zmieniłoby się nasze życie - gdybyśmy się jej wyrzekli? Wyobrażacie sobie życie wolne od potrzeby imponowania komukolwiek?

Jedna ze słuchaczek poprosiła mnie o odcinek o tym, jak rozumiem duchowość. Jedną z odpowiedzi jest: jako zdolność do osiągnięcia stanu w którym czuję, że wszystko jest w porządku. Brzmi prosto - ale, jak zapewne wiecie, to jedna z najtrudniejszych rzeczy do osiągnięcia.

A co gdybyś od dziś zaczął robić wszystko odwrotnie? W Kronikach Seinfelda (Netflix) jest odcinek w którym George Costanza mówi: to jak żyję, co robię się nie sprawdza, więc od dziś będę robił wszystko odwrotnie niż dotąd. I kiedy zaczyna tak właśnie postępować wszystko zaczyna się układać :)

Wbrew pozorom nie jest łatwo zdefiniować czy przegrywamy czy wygrywamy - mało tego, bywa że po czasie nasze postrzeganie własnego "zwycięstwa" lub "przegranej" się zmienia. Czy o poczuciu wygranej lub porażki decydują zewnętrzne sukcesy czy raczej to, jak się czujemy w środku?

To prawda co napisał Saint Exupery "Dobrze widzi się tylko sercem, najważniejsze jest niewidoczne dla oczu". Trudność polega na tym, że piękno zewnętrzne jest maską bardzo skutecznie zakrywającą wewnętrzną brzydotę. A czy my sami jesteśmy piękni czy brzydcy - tak naprawdę? Czy niesiemy w sobie światło czy ciemność?

Czy nowe zawsze jest lepsze od starego? Czy wprowadzając zmiany nie wylewamy często dziecka z kąpielą? I czy naprawdę rozumiemy siebie na tyle, żeby mieć pewność, że nowa/nowy ja, nowe mieszkanie, relacja, praca i życie wyjdą nam na dobre? A może pozwolą tylko uciec od siebie jeszcze dalej?

Przeczytałam ostatnio dwie książki: "Bezwzględni" Sarah Wynn- Williams o tym jak chciwość i władza stały się głównym motorem napędowym istnienia Facebboka i "Łowcy skór". Tajemnice zbrodni w łódzkim pogotowiu" Tomasza Patory. W tym odcinku dzielę się przemyśleniami o wspólnych cechach ludzi którzy dla pieniędzy są gotowi nawet zabijać i bez mrugnięcia okiem gotować piekło innym. Czy można ich rozpoznać w tzw. "normalnym" życiu? Zanim - na skutek odpowiednich okoliczności - ujawnią ukryte w nich potwory?

Sposób jest prosty - co nie znaczy, że łatwy. Kluczem nie jest intelekt, a...układ nerwowy :)

To co robimy prywatnie, naprawdę widać publicznie. Mądrość, edukację i inwestowanie w wiedzę widać w rozmowie. To jak jemy widać po ciele i cerze, to, czy się ruszamy - po sprawności i samopoczuciu. Obłudę i niedojrzałość w narzekaniu na innych i obwinianiu wszystkich za nasze błędy.

Czy naprawdę jesteśmy tak różni jak lubimy w to wierzyć? ... a może po prostu mamy inne sposoby na zaspokajanie tych samych potrzeb? W dzisiejszym odcinku przyglądam się temu co kryje się pod powierzchnią oklepanych pojęć "kobiece" i "męskie" i próbuję odpowiedzieć na pytanie, co faktycznie nas dzieli, a co tylko tak wygląda.