Stroboskop

<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/"
	
	>

<channel>
	<title>Stroboskop</title>
	<link>https://stroboskopartspace.com</link>
	<description>Stroboskop</description>
	<pubDate>Thu, 26 Mar 2026 16:38:20 +0000</pubDate>
	<generator>https://stroboskopartspace.com</generator>
	<language>en</language>
	
		
	<item>
		<title>Home</title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/Home</link>

		<pubDate>Sat, 30 Jun 2018 13:55:37 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/Home</guid>

		<description>
	STROBOSKOP Art Space&#38;nbsp;
</description>
		
	</item>
		
		
	<item>
		<title>About</title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/About</link>

		<pubDate>Sat, 30 Jun 2018 13:55:37 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/About</guid>

		<description>STROBOSKOP Art Space&#60;img width="2315" height="3308" width_o="2315" height_o="3308" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/8294db64a8c41a5b50480418d212b926ce79f5502a7e872f992fd316c0580219/in-solidarity-with-Ukraine-print-A3.jpg" data-mid="135555712" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/8294db64a8c41a5b50480418d212b926ce79f5502a7e872f992fd316c0580219/in-solidarity-with-Ukraine-print-A3.jpg" /&#62;
We condemn the Russian war in Ukraine, the genocide of Palestinian people, and all acts of war, violence, and colonization of Indigenous peoples around the world.&#38;nbsp;
If you are a member of our international community and either have opportunities for support that you would like to share, or are a member of any community that is in need of support, care, or a platform, we are committed to you.&#38;nbsp;

(image design by @studiolekko)

	
&#60;img width="2378" height="1302" width_o="2378" height_o="1302" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/313ca1e7c90f5049d7d37b6d2df9b4a495f1c3881078d624bfc720ae6e729585/strobo-copy.jpg" data-mid="20243569" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/313ca1e7c90f5049d7d37b6d2df9b4a495f1c3881078d624bfc720ae6e729585/strobo-copy.jpg" /&#62;STROBOSKOP is an independent, artist-run space that was established in a garage beneath a PRL-style bloc building in 2016. Our goal is to platform both Polish and international artists who are working in ways that are underrepresented in the local contemporary art scene; to support artists and cultural workers in creating experimental and challenging projects; and to initiate cooperation with other experimental spaces and projects internationally. We support all kinds of artists, from emerging to established, and aim to nurture a community that is inter-generational, inter-cultural, and inter-dependent.&#38;nbsp;Stroboskop is first and foremost concerned with being an opportunity for all individuals with whom we collaborate.

We welcome proposals! If you’re interested to work with us, send us a message via email! Please share with us what you envision for your project/exhibition, and we’ll talk! And here’s our floor plan ;)


</description>
		
	</item>
		
		
	<item>
		<title>What's next?</title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/What-s-next</link>

		<pubDate>Thu, 26 Mar 2026 16:38:20 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/What-s-next</guid>

		<description>
	What’s next?&#38;nbsp;
	

A new life for Stroboskop...


&#60;img width="5000" height="3333" width_o="5000" height_o="3333" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/92e26d871edf643781a9263c342bcfc9a95dbdc7be7fded17f1aa486b1dcf817/2023_05-Stroboskop-Maryna-Tomaszewska-025.jpg" data-mid="246544425" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/92e26d871edf643781a9263c342bcfc9a95dbdc7be7fded17f1aa486b1dcf817/2023_05-Stroboskop-Maryna-Tomaszewska-025.jpg" /&#62;
&#60;img width="6000" height="4000" width_o="6000" height_o="4000" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/6405d5be70bdb0a88d21945b8f370ec2a39e8891a9ba7f639a80693ca4fbec7f/01_Sobel_LEZBY.jpg" data-mid="246544415" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/6405d5be70bdb0a88d21945b8f370ec2a39e8891a9ba7f639a80693ca4fbec7f/01_Sobel_LEZBY.jpg" /&#62;
&#60;img width="1800" height="1200" width_o="1800" height_o="1200" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/738c5957fc7c676d7cf75ce8477861142961b24418357938c499ca2822932e61/WEB_Stroboskop_003.jpg" data-mid="246544457" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/738c5957fc7c676d7cf75ce8477861142961b24418357938c499ca2822932e61/WEB_Stroboskop_003.jpg" /&#62;


images of works (from left) by Maryna Tomaszewska, Karolina Sobel, Karina Synytsia

In May 2026, Stroboskop will celebrate a decade of existence. Ten years is a long life for an independent, artist-run space in a garage! Over the years, this little space has become an important part of Warsaw’s art scene. I am very proud of the 65+ exhibitions and special projects, and am grateful to the 150+ artists and curators that have been a part of them. The projects, meetings, and conversations that have happened here have led to countless connections and some pretty wild opportunities.It has taken an enormous amount of time, energy, money, and any other resource that one could possibly imagine to sustain. Despite this, what it has given back – both to me and our community – is incalculable.All this being said, I know my time as the director has come to a close. But this is not the end of this consequential space with an internationally recognized legacy: Stroboskop was handed to me, and now I will be handing it off to a new group to lead it into its new epoch.To whatever comes next!
-kx


</description>
		
	</item>
		
		
	<item>
		<title>Monika Gabriela Dorniak</title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/Monika-Gabriela-Dorniak</link>

		<pubDate>Mon, 11 Aug 2025 09:03:40 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/Monika-Gabriela-Dorniak</guid>

		<description>
	Monika Gabriela Dorniak &#124; FRINGE Warszawa 2025
	monikadorniak.com


 u-u-u, i have a request for you!&#38;nbsp;&#124; 24.09 - 24.11.2025
&#60;img width="2063" height="1080" width_o="2063" height_o="1080" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/8a5b303dd3a5cf6c6e630d6edfc520d6c481446463ab7ecc82a2f0d7cd4798d1/MGD-F---FB-2_branching.png" data-mid="237943675" border="0" data-scale="100" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/8a5b303dd3a5cf6c6e630d6edfc520d6c481446463ab7ecc82a2f0d7cd4798d1/MGD-F---FB-2_branching.png" /&#62;
visual identity by Michał Szczelina (@mihauowski)
	

In this site-specific installation by German-Polish artist Monika Gabriela Dorniak, the space of Stroboskop is not
merely a backdrop but an active host. The constellation of works exhibited can be seen as companions living with
and beside us, forming an ecology of remembrance by referring to two distinct sources: the activities of the artist’s
father, who imported objects from Poland to Germany in the 1980s and 90s, and a former German WWII site— the
artist’s birthplace and site of research. By poetically arranging stone, steel, wood, concrete, light, breath, and
pollen in a playful dialogue, the remnants of these two different yet interconnected sites and histories enter a new
conversation, reflecting the fragility, fragmentary nature, and simultaneous weight of memory. Dorniak’s
research-based practice emerges from over a decade of auto-ethnographic work on intergenerational trauma,
migration, and belonging, closely intertwined with her agricultural upbringing.

					
A tailored wool jacket leans over the edge of a mirror; a gardening book acts as protector of what might otherwise
be overlooked; and steady steel drills, resembling armour, rest anxiously against the wall. These exhibited objects,
transported by the artist’s father during the 1980s and 90s from Poland to the small German village where Dorniak
grew up, were once practical tools for survival and adaptation—used to repair cars, build homes, and piece
together a life lived liminally between worlds. Following her father’s early death, these remnants took on new
meaning for Dorniak: they became fragile anchors to a life passed, markers of a Polish identity in the process of
being overwritten.

					
Alongside these pieces, Dorniak’s own collection is embedded, including elements from her ongoing series “The
Aesthetics of Knowledge” (since 2019). For her, this series is a genuine composition in correspondence with
more-than-human agencies collected as part of the artist's field research—most notably stones, wood, and a
mixture of fluids which engage in a crystallising process. This body of work explores humanity’s place in the
Anthropocene, addressing contemporary challenges such as alienation and solastalgia, while highlighting the
dynamic agency of a hybridised natural world through synthetic cycles of growth, dislocation, and
relocation—particularly reflecting the profound impact of wars.

					
Growing up in a small German village and former WWII site, Dorniak recalls discovering bomb splinters when
felling trees and unexploded grenades found while planting vegetables—events that disrupted her family’s daily
agricultural activities. These acted as reminders that the past is always present, inscribed not only in bodies but
also in landscapes, passed down through generations by genetics, rhizomes, and seeds. The constellations
featured in “u-u-u, i have a request for you!”—fragments carried across geographies and generations, salvaged,
repurposed, and remembered—together create a shifting site of memory where the human and non-human, the
personal and historical, intersect. Can a stone remember war? Can a forest mourn? Does a hammer carry the
rhythm of the hands that once cradled it? What does an object hold onto, and what does it release each time it is
seen, moved, re-situated, touched, listened to, or honoured? Within this exhibition site, such questions resurface
within the memories evoked by the objects—yours, mine, and the objects’ own.

					
“u-u-u, i have a request for you!” is more of a murmuring field than an exhibition —an invitation to wander, linger,
and consider these companions not as monuments but as porous vessels of identity bearing the residue of touch
and layers of lived experience that slip between time, utility, remembrance, presence, and absence.

				
W tej site-specific instalacji niemiecko-polskiej artystki Moniki Gabrieli Dorniak przestrzeń Stroboskopu nie jest
jedynie tłem, lecz aktywnym gospodarzem. Konstelacja prezentowanych prac może być postrzegana jako
towarzysze żyjący z nami i obok nas, tworząc ekologię pamięci poprzez odniesienia do dwóch odmiennych źródeł:
działań ojca artystki, który w latach 80. i 90. importował przedmioty z Polski do Niemiec, oraz byłego niemieckiego
miejsca z II wojny światowej—miejsca narodzin artystki i obszaru jej badań. Poetyckie zestawienie kamienia, stali,
drewna, betonu, światła, oddechu i pyłku w swobodnym dialogu wprowadza pozostałości tych dwóch różnych,
lecz powiązanych miejsc i historii w nową rozmowę, odzwierciedlając kruchość, fragmentaryczność i jednoczesną
wagę pamięci. Praktyka badawcza Dorniak wyłania się z ponad dekady autoetnograficznej pracy nad traumą
międzypokoleniową, migracją i przynależnością, ściśle powiązanej z jej rolniczym wychowaniem.

					
Szyta na miarę wełniana kurtka zwisa z krawędzi lustra; książka ogrodnicza pełni rolę ochronną dla tego, co inaczej
mogłoby zostać przeoczone; stalowe wiertła, przypominające zbroję, spoczywają niespokojnie opierając się o
ścianę. Te eksponowane przedmioty, przewożone przez ojca artystki z Polski do małej niemieckiej wsi, gdzie
Dorniak dorastała, były kiedyś praktycznymi narzędziami do przetrwania i adaptacji—używanymi do naprawy
samochodów, budowy domów i składania życia prowadzonego na pograniczu światów. Po przedwczesnej śmierci
ojca pozostałości te zyskały dla Dorniak nowy sens: stały się kruchymi kotwicami przeszłego życia, znakami polskiej
tożsamości w trakcie wymazywania.

					
Obok tych elementów osadzona jest własna kolekcja Dorniak, w tym fragmenty jej trwającego od 2019 roku cyklu
„The Aesthetics of Knowledge”. Dla artystki seria ta jest prawdziwą kompozycją w korespondencji z agenturami
ponad-ludzkimi, zebranymi podczas badań terenowych — przede wszystkim kamieniami, drewnem oraz
mieszanką płynów uczestniczących w procesie krystalizacji. Ten zestaw prac eksploruje miejsce człowieczeństwa w
antropocenie, poruszając współczesne wyzwania, takie jak alienacja i solastalgia, jednocześnie podkreślając
dynamiczną sprawczość zhybrydyzowanego świata przyrody przez syntetyczne cykle wzrostu, przesiedlenia i
relokacji—zwłaszcza ukazując głęboki wpływ wojen.

					
Dorastając w małej niemieckiej wsi i byłym miejscu działań II wojny światowej, Dorniak wspomina odkrywanie
odłamków bomb przy wycince drzew oraz niewybuchów znajdowanych podczas sadzenia warzyw — wydarzenia
te zakłócały codzienne rolnicze obowiązki jej rodziny. Były one przypomnieniem, że przeszłość jest ciągle obecna,
zapisana nie tylko w ciałach, ale także w krajobrazach, przekazywana przez pokolenia za pomocą genetyki, kłączy
i nasion. Konstelacje pokazane w „u-u-u, i have a request for you!” — fragmenty przenoszone przez geografię i
pokolenia, uratowane, przetworzone i pamiętane — tworzą razem zmienne miejsce pamięci, gdzie ludzkie i
nieludzkie, osobiste i historyczne, przecinają się. Czy kamień może pamiętać wojnę? Czy las potrafi żałować? Czy
młotek niesie rytm rąk, które go kiedyś trzymały? Co obiekt zachowuje i co uwalnia za każdym razem, gdy jest
widziany, przesuwany, zmieniany w kontekście, dotykany, słuchany lub czczony? W przestrzeni tej wystawy takie
pytania powracają w pamięci wywoływanej przez obiekty — twojej, mojej i samego obiektu.

„u-u-u, i have a request for you!” to raczej szepczące pole niż wystawa—zaproszenie do wędrówki, zatrzymania się
i rozważenia tych towarzyszy nie jako pomników, lecz jako porowatych naczyń tożsamości, niosących ślady dotyku
i warstwy przeżytego doświadczenia, które przemijają między czasem, użytecznością, pamięcią, obecnością i
nieobecnością.

				
“u-u-u, i have a request for you!”&#38;nbsp;is a part of FRINGE Warszawa 2025, and will be open:25.09 - 12:00 - 20:00 (vernissage 18:00 - 20:00)26.09 - 12:00 - 18:0027.09 - 12:00 - 18:0028.09 - 12:00 - 18:00

The exhibition will be accompanied by an artist talk at the Goethe-Institut in Warsaw and at HfK Bremen, as well as a curated selection of books from the Potato Library at Fundacja “Ziemniaki i” @ziemniaki_i to complement the exhibition.

The titles include:&#38;nbsp;DEBRISPHERE: Landscape as an Extension of the Military Imagination (authors: Noit Banai, Andrew Chubb, Maja &#38;amp; Reuben Fowkes, Hito Steyerl, Raluca Voinea, Eyal Weizman)Mediating the Otherworld in Polish Folklore: A Cognitive Linguistic Perspective (author: Ewa Masłowska)Myth: A Symposium (edited by: Thomas. A Sebeok)The Smell of Deposition (authors: Alejandra Salinas, Aeron German)Approaches to Animal Communication (edited by: Thomas. A Sebeok, Alexandra Ramsay)Compost Reader (published by: cthulhu books)Ghosts of my Life: Writings on Depression, Hautology and Lost Futures (author: Mark Fisher)If a Tree Falls in a Forest (edited by: Katażyna Kankovska)Matter of Lives: Notes and Records on the Pluriverse (editors: Noemi Biasetton, Constanza Sartoris, Matteo Vianello)Material Kinship Reader: Material beyond extraction and kinship beyond the family (contributors: Kris Dittel, Clementine Edwards)kind ground, black butter (contributors: Lucy Hodge-Sellers, Réiltin O'Hagan, Lilou Anglerath)Doorways to Dilema: Bewildering Tales of Dark Fantasy (edited by: Mike Ashley)Zdrój (author: Alicja Wysocka)Słowiańska Wiedżma: Rytuały, przepisy i zaklęcia naszych przodków (author: Dobromiła Agiles)Sekrete Życie Drzew (edited by: Peter Wohllebn)Three Becomes Two Becomes One Becomes None: Cosmopoiesis of Mandragoras (author: Leonie Brandner)Tender and Toxic Tales (author: Juri Velt)Wet Archive (author: Zakole)
This exhibition will take place within the context of the fourth edition of FRINGE Warszawa @fringe_warszawa and is curated by Katie Zazenski @kathryn.zazenski

&#60;img width="4258" height="1465" width_o="4258" height_o="1465" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/aac6be6a70eb72a54b0f36e963cf827c65e177eaac07d48ebc3a378facbffbdf/FRINGE2025_Logo.png" data-mid="238589187" border="0" data-scale="24" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/aac6be6a70eb72a54b0f36e963cf827c65e177eaac07d48ebc3a378facbffbdf/FRINGE2025_Logo.png" /&#62;
Monika Gabriela Dorniak is a German-Polish artist and researcher with an interdisciplinary background in fine arts, choreography, psychology, and design. She often merges media—specifically performance, (textile) sculpture, and multimedia. In her practice-based research, Dorniak explores the structures of the Self through a multifaceted analysis of body, mind, and environment, considering the regressive history of nature’s domination and social power structures. Her auto-ethnographic research on intergenerational trauma, migration, and belonging is advanced through ongoing collaborations with scientists and communities as part of socially engaged commissions, including Counterpoints Arts in London (2021–2022).Dorniak has presented her works at international institutions such as Kesselhaus at Kindl Berlin (48 Stunden Neukölln, 2024), Nationalgalerie Vilnius (2023), Drugo Mare in Rijeka (2022), Uferstudios Berlin (2021), Kommunale Galerie Bärenzwinger in Berlin (2019), Tate Exchange at Tate Modern London (2017 &#38;amp; 2018), Arts Catalyst in London (2016), andForeign Affairs Festival at Berliner Festspiele (2014). She has also been a guest lecturer at SOAS University of London (2022), Garage Museum in Moscow (2019), Al-Quds Bard College in Palestine (2018), and Chelsea College in London (2017).Dorniak holds a Master’s Degree in Art and Science (Department of Fine Art) from Central Saint Martins in London (2017). Since 2024, she has been a Ph.D. candidate in the art- and science-based Ph.D. program between HfK Bremen and HDK Valand in Gothenburg.

Co-financed by the Minister of Culture and National Heritage from the Culture Promotion Fund – a state special-purpose fund.
The project is co-financed by the Capital City of Warsaw and the Old Town Cultural Center.
Dofinansowano ze środków finansowych Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury - państwowego funduszu celowego.
Projekt współfinansuje m.st. Warszawa i Staromiejski Dom Kultury

&#60;img width="970" height="250" width_o="970" height_o="250" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/cc33b31c6fcdaf54b8a427f34b4f02c1b8926f1d708a46ca645552622f0b8470/FRINGE-2025-banner-.jpg" data-mid="238589182" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/970/i/cc33b31c6fcdaf54b8a427f34b4f02c1b8926f1d708a46ca645552622f0b8470/FRINGE-2025-banner-.jpg" /&#62;


</description>
		
	</item>
		
		
	<item>
		<title>FRINGE Warszawa 2025</title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/FRINGE-Warszawa-2025</link>

		<pubDate>Mon, 22 Sep 2025 21:55:07 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/FRINGE-Warszawa-2025</guid>

		<description>FRINGE Warszawa 2025 &#38;nbsp;Featuring 96 exhibition spaces, artist studios, pop-up projects, and performance/happenings&#38;nbsp;
FRINGE Warszawa &#124;&#38;nbsp;24.09 - 28.09.2025&#60;img width="820" height="820" width_o="820" height_o="820" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/39db717c333c5eb4b6dbf3323f76ab48137ababeb1441bc719907db7d6236718/FRINGE2025_1_1_naklejka.jpg" data-mid="238532018" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/820/i/39db717c333c5eb4b6dbf3323f76ab48137ababeb1441bc719907db7d6236718/FRINGE2025_1_1_naklejka.jpg" /&#62;


	This year, once again, FRINGE is bigger than we could have expected. We are featuring 96 exhibitions, projects, pop-up spaces, artist studios, and performances, and have also started working towards strengthening our community through more regular communications. More info coming soon.&#38;nbsp;

Our website has been update to reflect our new identity:&#38;nbsp;https://fringewarszawa.com/
And as always, have Instagram for the more day-to-day announcements: @fringe_warszawa
This year’s key graphics have been designed by Stopka


</description>
		
	</item>
		
		
	<item>
		<title>Izabela Wowczko</title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/Izabela-Wowczko</link>

		<pubDate>Mon, 11 Aug 2025 09:03:33 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/Izabela-Wowczko</guid>

		<description>
	Izabela Wowczko
	www.izabelawowczko.com


 It sits in my skin &#124; 22.08-05.09.2025
&#60;img width="1920" height="1005" width_o="1920" height_o="1005" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/0af6a71c70f4cd8e93feb9f04c33cf7e4f7e2287ec2ada845177378f9dfe49b2/fb_banner1.jpg" data-mid="236990175" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/0af6a71c70f4cd8e93feb9f04c33cf7e4f7e2287ec2ada845177378f9dfe49b2/fb_banner1.jpg" /&#62;

It sits in my skin
Curated by Eleanora Bojanowska and Katie Zazenski&#38;nbsp;


	Izabela Wowczko interrogates gendered power through material, symbolic, and political textures, and their relation to the body. By study and profession, a former economist, Wowczko brings to her artistic work a deep understanding of structural systems—economic, social, and ideological—and how they are played-out on the skins of our bodies. Working primarily with liquid latex, her works become not just representations of or stand-ins for the body, but visceral sites of engagement in and of themselves: porous skins through which power is negotiated and performed, tactically and psychologically. They are acts of dissent against patriarchal perspective, a rebellion against appropriation, imposition, and domination.
Across her works, the recurring motif of skin—as surface, barrier, and contact zone—emerges as both metaphor and site of where the self ends and the world begins; it is a site of vulnerability and resistance, intimacy and introspection. For Wowczko, it is also a conceptual tool that destabilizes binaries between subject and object, domination and submission. 
For the exhibition It sits in my skin at Stroboskop, works from three distinct investigations are on view: Olympia 2024, Integration, and Our Neighborhood.&#38;nbsp; 
In Olympia 2024, a non-figurative surface references both the odalisque and a stretched skin. This piece is a confrontation with and refusal of the long history of how the female body has been represented in art, exposing instead the uncomfortable complexities of its skin - a surface bearing the marks of life: scars, veins, discoloration, and the passage of time. 
Wowczko continues this play through Integration, three photographs of the artist wearing high heels made of latex. As a symbol of power, elegance, and desire, the heel elevates the wearer, even as it disables her, raising questions of adaptation and rebellion. In Wowczko’s performance, the heels, made of this soft material without the integrity to uphold her body, uses this tension not only to explore how gender is performed publicly, but also the codes that are embedded in the mechanisms of domination, and the symbolic violence that appropriates the body, restricts its freedom, and enforces compliance — with rhythm, posture, lifestyle.
The artist also moves beyond the boundaries of the body and its sexualization to show that, at every level of our lives, we are forced to confront domination — with systems that are imposed, invented, and promoted as the best, healthiest, and most appropriate for humans. Our Neighborhood, is a documentary-style reflection on the utopian promises of late socialism, where Wowczko turns her focus to collective bodies—those shaped by architecture, institution, and ideology. Here, power is not erotic but structural: a legacy of imposed order that still lingers in contemporary subjectivities. Wowczko questions how these macro-narratives become internalized, how systems of governance, class, and memory are etched into the domestic and psycho-social space that we then perform externally, in our communities and on the surface of our skins. In the background, we hear an archival audio track from a 1974 propaganda film. There is a promise of a better life, filled with enthusiasm and a belief in the modernist project that was meant to ensure comfort and happiness. The video is void of people not because they have ceased to exist in this place, but because they have been absorbed by a new order: excessive work, consumerism, efficiency, and the pressure to look the part .
Izabela Wowoczko’s work is a subtle yet persistent gesture of resistance against imposed narratives — those that concern the female body, as well as those shaping the spaces we live in. It is a visual manifesto demanding freedom — not only for women, but for all people. Throughout her work, we are confronted with the notion that the body, especially the female body—whether visible or abstracted—is never neutral, and is rather always mediated, contested, and publicized, and is always, profoundly, political.
	Izabela Wowczko bada władzę wpisaną w płeć poprzez materialne, symboliczne i polityczne tekstury oraz ich relacje z ciałem. Z wykształcenia i zawodu ekonomistka, wnosi do swojej twórczości głęboką świadomość systemów strukturalnych – ekonomicznych, społecznych i ideologicznych – oraz tego, jak odciskają się one na powierzchni ludzkiego ciała. Pracując przede wszystkim z ciekłym lateksem, tworzy obiekty, które nie są jedynie przedstawieniami czy substytutami ciała, lecz samodzielnymi, intensywnymi miejscami spotkania – porowatymi skórami, przez które władza przenika, jest negocjowana i odgrywana, taktycznie i psychologicznie zarazem. Jej realizacje to akty sprzeciwu wobec patriarchalnej optyki, bunt przeciwko zawłaszczeniu, narzucaniu i dominacji.

W jej pracach skóra powraca jako motyw przewodni – powierzchnia, bariera i strefa kontaktu – metafora i granica, w której „ja” spotyka się ze światem; przestrzeń kruchości i oporu, intymności i autorefleksji. Dla Wowczko to także narzędzie konceptualne, które podważa sztywne podziały między podmiotem a przedmiotem, dominacją a uległością.

Na wystawie It sits in my skin w Stroboskopie prezentowane są prace z trzech odrębnych obszarów badań: Olympia 2024, Integration oraz Our Neighborhood.

W Olympia 2024 abstrakcyjna powierzchnia odwołuje się zarówno do motywu odaliski, jak i do napiętej, rozciągniętej skóry. To konfrontacja z długą historią przedstawiania kobiecego ciała w sztuce – i jednocześnie odmowa jej powielania. Wowczko odsłania zamiast tego niepokojącą złożoność samej skóry – powierzchni noszącej ślady życia: blizny, żyły, przebarwienia, a przede wszystkimi zapis upływu czasu.

Motyw ten powraca w Integration, serii trzech fotografii, na których artystka ma na sobie wykonane z lateksu buty na wysokim obcasie. Obcas – symbol władzy, elegancji i pożądania – podnosi, ale i unieruchamia ciało, prowokując pytania o adaptację, a jednocześnie bunt. W performansie Wowczko miękkie, nietrzymające formy obcasy stają się pretekstem do badania sposobów publicznego odgrywania płci oraz kodów zakodowanych w mechanizmach dominacji i symbolicznej przemocy – tych, które zawłaszczają ciało, ograniczają jego swobodę i wymuszają posłuszeństwo poprzez rytm, postawę, styl życia.

Artystka wychodzi jednak poza granice cielesności i jej seksualizacji, by pokazać, że na każdym poziomie codzienności stykamy się z dominacją – z systemami narzuconymi, skonstruowanymi i promowanymi jako najlepsze, najzdrowsze i najwłaściwsze dla człowieka. Our Neighborhood to dokumentalna refleksja nad utopijnymi obietnicami późnego socjalizmu, w której Wowczko kieruje uwagę na ciała zbiorowe – kształtowane przez architekturę, instytucje i ideologię. Tu władza nie ma wymiaru erotycznego, lecz strukturalny: jest dziedzictwem narzuconego porządku, który wciąż przenika współczesne tożsamości. Artystka pyta, w jaki sposób te nadrzędne narracje zostają uwewnętrznione – jak systemy władzy, klasy i pamięci zapisują się w przestrzeni domowej i psychospołecznej, którą następnie odgrywamy na zewnątrz, w społecznościach i na powierzchni naszych ciał. W tle słyszymy archiwalne nagranie dźwiękowe z propagandowego filmu z 1974 roku. Rozbrzmiewa w nim obietnica lepszego życia, nasyconego entuzjazmem i wiarą w modernistyczny projekt, który miał zapewnić komfort i szczęście. Obraz jest jednak pusty – nie dlatego, że ludzie zniknęli z tego miejsca, lecz dlatego, że zostali wchłonięci przez nowy porządek: nadmierną pracę, konsumpcjonizm, efektywność i presję, by spełniać oczekiwania.

Twórczość Izabeli Wowczko to subtelny, ale konsekwentny gest oporu wobec narzuconych narracji – zarówno tych dotyczących kobiecego ciała, jak i tych kształtujących przestrzenie, w których funkcjonujemy. To wizualny manifest domagający się wolności – nie tylko dla kobiet, lecz dla wszystkich ludzi. W jej pracach ciało, zwłaszcza ciało kobiece – czy to ukazane wprost, czy w formie abstrakcji – nigdy nie jest neutralne. Zawsze jest zapośredniczone, poddawane dyskusji, wystawiane na pokaz i – w sposób nieunikniony – polityczne.


This solo exhibition is the second of two that are the result of an open call addressed to students of Academies of Fine Arts across Poland.
Poster design by Izabela Wowczko, based on an original design by Michał Szczelina (@mihauowski)


</description>
		
	</item>
		
		
	<item>
		<title>Kamil Kucharzewski</title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/Kamil-Kucharzewski</link>

		<pubDate>Wed, 07 May 2025 18:27:38 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/Kamil-Kucharzewski</guid>

		<description>
	Kamil Kucharzewski&#38;nbsp;
	@dontbankamilkucharzewski


 Gościu, po co mi cukierki w życiu? / Dude, why do I need candy in my life? &#124; 15.05-12.06.2025

&#60;img width="5001" height="2617" width_o="5001" height_o="2617" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/d468cc1651284fb1c744e05376f2908159d8633283a7ccd706d3e03637157312/FB_kamilKucharzewski.jpeg" data-mid="232909054" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/d468cc1651284fb1c744e05376f2908159d8633283a7ccd706d3e03637157312/FB_kamilKucharzewski.jpeg" /&#62;

"Gościu, po co mi cukierki w życiu?" / "Dude, why do I need candy in my life?"Kamil KucharzewskiCurated by: Eleonora Bojanowska and Katie Zazenski
Vernissage 15.05.2025, 18:00-20:00

Open hours:Every Wednesday: 18:00-20:00Every Friday: 16:00-20:00
or by appointment
Growing up in Szczepin, a district in Wrocław, Kucharzweski’s perspective was shaped by his understanding that the primary architectural spaces in his world – underpasses, stairwells, alleys – intersected with the body in ways that were violent yet normalized, the both of which were constant sites of negotiation. Kucharzewski does not romanticize this violence, nor does he glorify the “code of the streets.” Instead, he asks us to consider how proximity to violence—how constant exposure to aggression and brutality—shapes the way we move through the world. The body, as a site of and for both intimacy and aggression, becomes a mirror of the systems in which we are enmeshed. What happens when the body learns to translate gestures into power, control, or submission, in this realm where care is measured by how much pain you can endure and how far you can push someone?

We used to roam together — drinking beers, getting high, hiding out in stairwells, garages, school playgrounds. Days and nights blurred into one endless loop. Always the same crew, the same conversations, the same hopelessness. We believed something would eventually blow up, that some tragedy would happen to change everything. We did stupid shit, knowing exactly what we were doing. I think a lot of us felt disgusted with ourselves and wished we could start over, without all the filth that had stuck to us.


The central work in this exhibition is "Torsje na bloku" ("Retching on the Block"), which shows a group of men trying to vomit by sticking their fingers down their throats. Unsuccessfully. This work is about helplessness, about disgust with oneself — with one’s attitude and decisions. We see a moment where the characters can no longer go on, don’t want to, and don’t know what to do, so they try to “throw it all up,” believing they can symbolically cleanse themselves in this way. But "Torsje na bloku" is also a story about great strength and the will to fight for oneself. We see a turning point — the moment of greatest weakness and fear of the future, but also a moment of reflection.

Francisco Goya's painting "The Third of May 1808" is an important inspiration in Kucharzewski’s work. It is a painting about brutality, about aggression directed at the defenceless — the same group who also happened to have the courage to fight for freedom. Goya depicts the moment that these people realize there is no salvation; they are terrified and powerless. They await the end. Did they truly understand from the beginning that they had no chance against the enemy? Would the insurgents have undertaken this hopeless fight without hope of regaining freedom?

Kamil Kucharzewski creates in order not to stay silent. He doesn’t know whether it will change anything, but feels that not knowing is sometimes okay.


	&#60;img width="2419" height="3024" width_o="2419" height_o="3024" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/690b9d3fb84567d4b1711577e4fd4c5a35e0c62e037a7d263dbf545f369136d2/IMG_2571.jpeg" data-mid="232924200" border="0" data-scale="87" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/690b9d3fb84567d4b1711577e4fd4c5a35e0c62e037a7d263dbf545f369136d2/IMG_2571.jpeg" /&#62;
	Born in Wrocław, Kucharzewski identifies with the conceptual dance community; he is a performer and visual artist. He is a former member of YesYesY’all Crew and is co-founder of PSE (Polska Scena Eksperymentalna), he was a finalist of Open Your Mind B-day in Eindhoven, the 2023 Hip Hop World Championships in Óbidos (Portugal), and the Aura Impro Contest in Katowice (2022). He is a co-organizer of Entropia Experimental Battle—the first event in Poland dedicated to experimental dance—and the recurring movement laboratories LAB JAM, held in Poznań between 2022 and 2024. 
Kamil has trained under teachers such as Moncell III Cosby Durden, Terry Wright, Buddha Stretch, Thierry Verger, Viet Dang, and Filip Wencki. His performances include appearances at the National Opera in Warsaw, Salon Akademii Gallery, Program Gallery, and Ewa Opałka Gallery.The work for this exhibition was created in the Studio of Artistic Concepts led by Professor Sławomir Ratajski and Dr. Maciej Szcześniak, Faculty of Media Art at the Academy of Fine Arts in Warsaw. This solo exhibition is one of two that are the result of an open call addressed to students of Academies of Fine Arts across Poland.


Dorastając na wrocławskim Szczepinie, Kamil Kucharzewski od początku miał świadomość, że główne przestrzenie architektoniczne jego świata — przejścia podziemne, klatki schodowe, bramy, zaułki — w brutalny, ale całkiem „normalny” sposób stykały się z ciałem. I ta brutalność, i to przyzwyczajenie do niej były czymś stałym. Nie były czymś nadzwyczajnym — po prostu były. Kucharzewski nie romantyzuje tej przemocy ani nie gloryfikuje „kodeksu ulicy”. Zamiast tego zadaje pytanie: jak bliskość przemocy — ciągła obecność agresji i brutalności — wpływa na to, jak poruszamy się po świecie? Ciało, jako przestrzeń zarówno bliskości, jak i przemocy, staje się lustrem systemów, w które jesteśmy uwikłani. Co się dzieje, gdy zaczyna tłumaczyć gesty na język władzy, dominacji, podporządkowania? Gdy troska mierzona jest tym, ile jesteś w stanie wytrzymać — i jak mocno potrafisz pchnąć drugiego człowieka? 

Kiedyś włóczyliśmy się razem — piwo, towar, ukryte miejscówki na klatkach,w garażach, na szkolnych boiskach. Dni i noce zlewały się w jedną pętlę. Zawsze ta sama ekipa, te same rozmowy, ta sama beznadzieja. Wydawało nam się, że w końcu coś wybuchnie, że jakaś tragedia wszystko zmieni. Robiliśmy głupoty, dobrze wiedząc, co robimy. Myślę, że wielu z nas czuło do siebie obrzydzenie i miało nadzieję, że można by zacząć wszystko od nowa, bez tego całego brudu, który się do nas przykleił.

Główną pracą pokazywaną na wystawie jest „Torsje na bloku” — kolaż przedstawiający grupę mężczyzn próbujących zwymiotować, wkładając sobie palce do gardła. Bez skutku. To opowieść o bezsilności, o obrzydzeniu samym sobą — swoimi decyzjami, swoją postawą. Widzimy moment, w którym bohaterowie już nie mają siły, nie chcą i nie wiedzą, co dalej. Więc próbują wszystko „wyrzygać”, wierząc, że w ten sposób symbolicznie się oczyszczą. Ale „Torsje na bloku” to także historia o sile — o woli walki o samego siebie. To moment przełomowy: największej słabości, strachu przed przyszłością, ale też chwili zatrzymania i refleksji.

Obraz Francisco Goi „Rozstrzelanie powstańców madryckich 3 maja 1808 roku” to ważna inspiracja w twórczości Kamila. To dzieło o brutalności, o agresji skierowanej w stronę bezbronnych — tych samych, którzy mieli w sobie odwagę, by walczyć o wolność. Goya pokazuje moment, kiedy ci ludzie wiedzą, że nie ma dla nich ratunku — są przerażeni i bezsilni. Czekają na koniec. Czy naprawdę od początku wiedzieli, że nie mają szans w starciu z wrogiem? Czy powstańcy podjęliby tę walkę bez nadziei na odzyskanie wolności? 
Kamil Kucharzewski tworzy, żeby nie milczeć. Nie wie, czy to cokolwiek zmieni, ale czuje, że czasem nie trzeba wiedzieć.


	Kamil Kucharzewski, urodzony we Wrocławiu, utożsamia się ze środowiskiem tańca konceptualnego; jest performerem i artystą wizualnym. Były członek kolektywu YesYesY’all Crew, współzałożyciel PSE (Polska Scena Eksperymentalna), finalista konkursów Open Your Mind B-day w Eindhoven, Mistrzostw Świata w Tańcu Hip Hop w Óbidos (Portugalia, 2023) oraz Aura Impro Contest w Katowicach (2022). Współorganizator pierwszego w Polsce wydarzenia poświęconego tańcowi eksperymentalnemu – Entropia Experimental Battle – oraz cyklicznych laboratoriów ruchowych LAB JAM odbywających się w Poznaniu w latach 2022–2024.
Szlifował swój warsztat u takich pedagogów jak Moncell III Cosby Durden, Terry Wright, Buddha Stretch, Thierry Verger, Viet Dang czy Filip Wencki. Występował m.in. w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie, Galerii Salon Akademii, Galerii Program oraz Galerii Ewy Opałki.


Praca powstała w Pracowni Koncepcji Artystycznych, prowadzonej przez prof. Sławomira&#38;nbsp;Ratajskiego oraz dr. Macieja Szcześniaka, na Wydziale Sztuki Mediów Akademii Sztuk Pięknych&#38;nbsp;w Warszawie. Ten solowa wystawa to jedna z dwóch wystaw zrealizowanych w ramach open calla&#38;nbsp;skierowanego do studentek i studentów Akademii Sztuk Pięknych z całej Polski.


	&#60;img width="1938" height="1369" width_o="1938" height_o="1369" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/288d301399a65de65a196f13abdeb65594f0e41c24e755e207010afd56ba93d8/Screenshot-2025-04-24-at-14.31.18.png" data-mid="233201060" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/288d301399a65de65a196f13abdeb65594f0e41c24e755e207010afd56ba93d8/Screenshot-2025-04-24-at-14.31.18.png" /&#62;

	
</description>
		
	</item>
		
		
	<item>
		<title>Open Call </title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/Open-Call</link>

		<pubDate>Sun, 02 Mar 2025 11:42:11 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/Open-Call</guid>

		<description>
	OPEN CALL&#38;nbsp;
	

Open Call for Solo Exhibitions&#38;nbsp;


	&#60;img width="820" height="360" width_o="820" height_o="360" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/d14243268864ee8b57a41b2211a4eefbb800d4e1f86f74d739f1e08dddaf0d0f/strobo-2025-ASP-open-call.jpg" data-mid="227462715" border="0" data-scale="100" src="https://freight.cargo.site/w/820/i/d14243268864ee8b57a41b2211a4eefbb800d4e1f86f74d739f1e08dddaf0d0f/strobo-2025-ASP-open-call.jpg" /&#62;

Dear Students! 

Stroboskop Art Space is hosting an open call, to host a series of solo exhibitions in May-July 2025. This time can be used to host a thesis exhibition, but it is not obligatory. The only goal is to platform interesting projects happening now at the academy, across all departments. 

Regulations/Expectations:
Any student from any year of study and any department at ASP can apply. There are no fees for hosting the exhibition, but there is also no financial/production support available. Stroboskop will offer curatorial support and our platform/community for visibility.

Curators:
Eleonora Bojanowska (independent curator, Polana Institut) and Katie Zazenski (Stroboskop, FRINGE, MOST)&#38;nbsp;
To apply: 
Please email us a description of your proposed project/exhibition in PL and/or EN (max 500 words) and a portfolio of previous works (up to 15 works). Please also include links to your website and social media, and clearly label your department and anticipated year of graduation from the academy. 

Timeline:
21.03 - Application deadline (submission by email)
28.03 - Finalists contacted to arrange studio visits 
01-15.04 - Studio visits conducted
21.04 - Selected collaborations announcedAbout Stroboskop: Stroboskop is an independent, artist-run space that was established in 2016. Our goal is to platform both Polish and international artists who are working in ways that are underrepresented in the local contemporary art scene; to support artists and cultural workers in creating experimental and challenging projects; and to initiate cooperation with other experimental spaces and projects internationally. We support all kinds of artists, from emerging to established, and aim to nurture a community that is inter-generational, inter-cultural, and inter-dependent. Stroboskop is an initiator of FRINGE Warszawa and continues to play a central role in the development of independent art and culture production in the city.
 

For any questions, please write to us at: stroboskopartspace@gmail.com

(PL)
Drogie Studentki, drodzy Studenci! 

Stroboskop Art Space organizuje otwarty nabór na serię wystaw indywidualnych w okresie maj-lipiec 2025. Czas ten można wykorzystać na zorganizowanie wystawy pracy dyplomowej, ale nie jest to obowiązkowe. Jedynym celem jest stworzenie platformy dla interesujących projektów realizowanych obecnie na akademii, na wszystkich wydziałach. 

Regulamin/oczekiwania:
Zgłosić może się każdy i każda z dowolnego roku studiów i dowolnego wydziału ASP. Organizacja wystawy nie wiąże się z żadnymi opłatami, ale nie ma też możliwości wsparcia finansowego/produkcyjnego. Stroboskop zaoferuje wsparcie kuratorskie i naszą platformę/społeczność dla widoczności.

Kuratorzy:
Eleonora Bojanowska (niezależna kuratorka, Polana Institut) i Katie Zazenski (Stroboskop, FRINGE, MOST).
Aby aplikować: 
Prosimy o przesłanie mailem opisu proponowanego projektu/wystawy w języku PL i/lub EN (maks. 500 słów) oraz portfolio dotychczasowych prac (do 15 prac). Prosimy o dołączenie linków do instagrama i strony internetowe a także o napisanie na jakim kierunku oraz roku studiów jesteś.
Harmonogram:
21.03 - Termin nadsyłania zgłoszeń (drogą mailową)
28.03 - Kontakt z finalistami w celu umówienia wizyt studyjnych 
01-15.04 - Wizyty studyjne przeprowadzone
21.04 - Ogłoszenie wybranej współpracyO Stroboskopie: Stroboskop to niezależna przestrzeń artystyczna, która powstała w 2016 roku. Naszym celem jest tworzenie platformy dla polskich i międzynarodowych artystów, którzy pracują w sposób niedostatecznie reprezentowany na lokalnej scenie sztuki współczesnej; wspieranie artystów i pracowników kultury w tworzeniu eksperymentalnych i ambitnych projektów; oraz inicjowanie współpracy z innymi eksperymentalnymi przestrzeniami i projektami międzynarodowymi. Wspieramy wszelkiego rodzaju artystów, od wschodzących po uznanych, i dążymy do pielęgnowania społeczności, która jest międzypokoleniowa, międzykulturowa i współzależna. Stroboskop jest inicjatorem FRINGE Warszawa i nadal odgrywa kluczową rolę w rozwoju niezależnej sztuki i kultury w mieście.
 

Wszelkie pytania prosimy kierować na adres: stroboskopartspace@gmail.com


</description>
		
	</item>
		
		
	<item>
		<title>How are you living? How are you thriving?</title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/How-are-you-living-How-are-you-thriving</link>

		<pubDate>Fri, 19 Jul 2024 09:51:36 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/How-are-you-living-How-are-you-thriving</guid>

		<description>
	How are you living? How are you thriving?&#38;nbsp; / FRINGE Warszawa 2024
	Tamara Turliun, BRDA Foundation, Bickerstaff Agency


How are you living? How are you thriving? &#124; 26.09 - 11.11.2024

&#60;img width="4608" height="3072" width_o="4608" height_o="3072" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/ddd0c84de4da03c6dfc7606b7b7664711c0174dbd15939629e541a4058e1acad/DSC_0050.JPG" data-mid="218058593" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/ddd0c84de4da03c6dfc7606b7b7664711c0174dbd15939629e541a4058e1acad/DSC_0050.JPG" /&#62;How are you living? How are you thriving?
Artists: Tamara Turliun, BRDA Foundation (Zofia Jaworowska, Petro Vladimirov), the Nearest Bomb Shelter project (initially developed by Bickerstaff agency for the 60th Venice Biennale)
Curated by Oleksandra Pogrebnyak and Katie ZazenskiThis exhibition will open during FRINGE Warszawa 2024&#38;nbsp;
26.09 &#124; 12:00 - 19:0027.09 &#124; 12:00 - 19:0028.09 &#124; 12:00 - 19:0029.09 &#124; 12:00 - 19:00


the exhibition is on view by appointment thru 11.11.2024
Nearest Bomb Shelter Google map

	It’s in early childhood that you first hear the story of an old pumpkin greeting his motley family of vegetables. This tale intertwines with later discoveries of your own family tree, stretched across far-reaching parts of the country, shaped by decades of various historic and personal circumstances. In the late 1940s, after my great-grandparents returned to their native village in central Ukraine – displaced for work in Germany during WWII – they expanded into a family of eleven. Two decades later, my grandmother, coming from this big family, married my grandfather, from another large family of eleven. I reflect on how these family bonds have faded as the ongoing military events reveal some of the traces left behind by the wars of the twentieth century.
There are many versions of the questions asked in the children’s folk song from which the title for this exhibition is taken. Some accounts provide very straightforward interpretations of the pumpkin calling to his relatives, “Are you healthy? Are you alive?” while others proclaim “Are you safe and sound? Are you alive, maybe not?” We’ve chosen what might be considered a slightly more poetic version of these questions that pumpkin asks to his wife (yellow melon), his sons and daughters (cucumbers), his sisters (carrots) and other relatives (beans and beets)… He checks in with his family, wondering who is growing and will make it through the season and if not, how to plan for the next years. It’s a song of care and kinship and generation for that which grows from the soil and for those with whom we live and love. 

The exhibition How are you living? How are you thriving? features three projects that have been nested together as a commentary on the role of art, art spaces, and culture-based communities in activism, particularly in Poland and Ukraine since the 24th of February 2022. In the space of Stroboskop, Tamara Turliun introduces the traditional Ukrainian craft of vytynanka (ukr.: витинанка) – paper cutouts inspired by vegetables included in the aforementioned song reference the enduring strength of family bonds and kinships and the sustaining, agricultural relationships humans have with the soil. The depicted characters from this song, entitled “The Pumpkin Walks in the Garden”, are adhered to windows which have been collected by the BRDA Foundation for PROJECT WINDOW. Since June 2022, BRDA has been collecting windows from private individuals, developers, and companies to send to a group of Ukrainian partners, including Unity and Strength and Svoi Lydu, for rebuilding homes and other structures that have been damaged or destroyed during military actions undertaken by russia. In the past two years they have collected and transported more than 2,200. 
The third work in this exhibition, located throughout the city of Warsaw, is the open-source project Nearest Bomb Shelter, created by the Bickerstaff agency for the Ukrainian National Pavilion at the 60th Venice Biennale (2024). The project, somewhat absurd in a city like Venice where there is no threat of material war, takes on a slightly different tone in a city like Warsaw – geopolitically in a very different set of crosshairs. I first remember noticing the «укриття» (eng.: shelter) signs made with red spray paint that appeared all over Kyiv, my hometown, in 2014. Today, knowing the location of a suitable shelter is natural, even though we don’t always use them. A lot of architectural forms can actually serve for protection – from the more obvious, like underground metro stations, parking lots, or basements of residential buildings, to the less typical but widely available in the city, such as shopping malls, bars, or even an art gallery – if it is located below ground level. You can also find safer spaces in your own apartment behind two walls: you need one to stop the shockwave from the explosion and the other to protect from broken glass and debris.
I don’t even consciously see anymore the paper thunderbolts which have been painted red and stuck to each window in my apartment in Warsaw since October 2020. And as we come up on the four year anniversary of making and hanging these little symbols of resistance, it seems it’s not yet time to remove them as the referendum to lift the ultra-conservative and quite frankly lethal near-total abortion ban was just weeks ago voted down again. When hundreds of thousands in Poland took to the streets to protest various human rights violations in 2020 and 2021, February 24, 2022 gave us a new reason to mobilize. Within hours of the announcement of the full-scale russian invasion of Ukraine, statements were being published and resources started being gathered. Perhaps what is most striking to note is that in Poland, these efforts to organize – to welcome those fleeing unimaginable circumstances, provide support, shelter, information, solace – were by and large organized by ordinary people, many of whom are active members of our art and culture communities. BWA Wrocław Główny was almost immediately transformed into a shelter; displaced peoples were temporarily rehoused in the exhibition space, which coincidentally was showing a project about migration and mobility by multi-national artist Yael Vishnizki-Levi. The Solidarity House of Culture “Słonecznik”, supported by the Museum of Modern Art, was active nearly immediately and formally established within one month of the full-scale invasion. And what started as a site of sandwich-making, medicine collection, and general crisis-intervention has over the course of these nearly three years, transitioned into a cornerstone of the Warsovian community, regularly hosting meetings, meals, and other culturally-focused events centered on solidarity, education, and decolonization. 

Once the exhibition at Stroboskop ends, the bomb shelter posters will remain taped to different walls throughout the city and the windows, along with their paper vegetables, will be distributed throughout Ukraine, donated to families in urgent need of repairing and rebuilding that which has been damaged by war.

Curatorial text written by Oleksandra Pogrebnyak (PinchukArtCentre) and Katie Zazenski (Stroboskop)
How are you living? How are you thriving? has been produced for Under the Lying Stone, Water Does Not Flow, a project implemented by Ziemniaki i and Stroboskop Art Space with the support of IZOLYATSIA foundation, Trans Europe Halles, and Malý Berlín, and co-financed by the ZMINA: Rebuilding program, created with the support of the European Union under a dedicated call for proposals to support Ukrainian displaced people and the Ukrainian Cultural and Creative Sectors. 

This exhibition is also occurring within the framework of FRINGE Warszawa 2024. FRINGE operates in grassroots exhibition and pop-up spaces, and focuses on projects emerging from small artistic communities. This year's edition of FRINGE Warszawa has been funded by the Ministry of Culture and National Heritage from the Culture Promotion Fund.


	Historię o leciwej dyni i jej pstrokatej rodzinie warzyw pierwszy raz usłyszałam we wczesnym dzieciństwie. Tradycyjna opowieść później splatała się z odkrywaniem własnego drzewa genealogicznego, sięgającego odległych zakątków kraju a kształtowanego przez dziesięciolecia rozmaitych uwarunkowań historycznych i osobistych. Pod koniec lat czterdziestych, po powrocie do wioski w środkowej Ukrainie moich wysiedlonych do obozu pracy w Niemczech podczas II wojny światowej pradziadków, rodzina powiększyła się do jedenastu osób. Dwie dekady później pochodząca z tak dużego domu babcia, wyszła za mąż za mojego dziadka - także urodzonego w rodzinie kilkunastoosobowej. Dziś, gdy kolejny konflikt zbrojny znów odkrywa ślady pozostawione przez wojny XX wieku, zastanawiam się jak nasze więzi rodzinne zanikały i jakie pozostawiły po sobie ślady.

Znanych jest dużo wersji pytań padających w piosence z której zaczerpnięto tytuł wystawy. Proste, w których dynia zwyczajnie woła do swoich krewnych: „Czy jesteście zdrowi? Czy żyjecie?”, inne zaś bardziej dociekliwe: ”Czy jesteś cały i zdrowy? Czy żyjesz, a może nie?”. Wybrałyśmy nieco poetyckie odczytanie ludowej opowieści, w którym dynia z pozoru tylko pytając żonę (a jest nią żółty melon), córki i synów (ogórki), siostry (marchewki) i pozostałych krewnych (fasolki, buraki) jak się miewają, tak naprawdę zastanawia się i upewnia kto zdoła dojrzeć i przetrwać sezon, a jeżeli nie zdoła - jak planować kolejne, długie lata. Dla wszystkich z którymi dzielimy życie i których kochamy zwykłe podanie w takim ujęciu może brzmieć jak pieśń o trosce, pokrewieństwie i o następnych pokoleniach.

Na wystawę Jak żyjesz? Czy rozkwitasz? składają się trzy elementy, które po 24 lutego 2022 roku, szczególnie w Polsce i na Ukrainie, wolno rozpatrywać jako komentarz dotyczący roli sztuki, miejsc w których się ją uprawia i znaczenia społeczności lokalnych w działalności aktywistycznej. W przestrzeni Stroboskopu artystka Tamara Turliun pokaże tradycyjne ukraińskie vytynanki („витинанка”), inspirowane rodziną warzyw papierowe wycinanki nawiązujące do siły więzi łączących najbliższych oraz trwałości związków ludzi z uprawianą ziemią. Postacie z dziecięcej piosenki „Chadza dynia po ogrodzie” będą przyklejone do okien zebranych przez Fundację BRDA w ramach PROJEKT OKNO. Gromadzone od czerwca 2022 roku wśród osób prywatnych i firm okiennice są wysyłane grupom ukraińskich partnerów fundacji jak "Unity and Strength" czy "Svoi Lydu" i służą odbudowie oraz naprawom budynków uszkodzonych lub zniszczonych w rezultacie rosyjskich działań wojennych - ciągu dwóch lat pozyskano i przetransportowano już ponad takich 2200 okien. 
Kolejnym elementem wystawy będą rozmieszczone w przestrzeni miejskiej plakaty, stanowiące część projektu open-source Nearest Bomb Shelter agencji Bickerstaff dla ukraińskiego pawilonu narodowego na 60. Biennale w Wenecji w roku 2024. Pomysł, może nieco absurdalny w niezagrożonej wojną Wenecji, zyskuje nowy wydźwięk w znajdującym się na geopolitycznym celowniku mieście takim jak Warszawa. Sama pierwszy raz zauważyłam wykonane czerwonym sprayem znaki „укриття” („schron”) w moim rodzinnym Kijowie w roku 2014. Dziś znajomość lokalizacji schronów jest oczywista nawet jeśli nie zawsze z nich korzystamy. Za schronienie może służyć wiele rodzajów architektury - od najbardziej naturalnych, takich jak podziemne stacje metra, parkingi i piwnice budynków mieszkalnych, po mniej typowe ale ogólnie dostępne w mieście jak centra handlowe, bary czy nawet galerie sztuki, jeśli tylko znajdują się poniżej poziomu ulicy. Bezpieczne miejsce można też znaleźć we własnym mieszkaniu, za dwiema ścianami: jedna potrzebna jest do zatrzymania fali uderzeniowej wybuchu, a druga dla ochrony przed roztrzaskanym szkłem i odłamkami.

Już nawet nie zwracam takiej uwagi na czerwone, papierowe pioruny od czterech lat przyklejone do wszystkich okien mojego warszawskiego mieszkania. Wydaje się, że na chwilę przed czwartą rocznicą powstania moich małych symboli oporu nie nadszedł jeszcze czas aby je zdejmować. Zaledwie kilka tygodni temu znów odrzucono w głosowaniu postulat referendum w sprawie zniesienia ultrakonserwatywnego i - mówiąc wprost - zabójczego, bo niemal całkowitego zakazu aborcji. W Polsce, w roku 2020 i 2021 setki tysięcy ludzi wychodziło&#38;nbsp; na ulice protestować przeciwko różnym naruszeniom praw człowieka, ale wydarzenia z 24 lutego 2022 dostarczyły nowych powodów żeby mobilizować się jeszcze raz. W ciągu kilku godzin od ogłoszenia pełnej inwazji rosji na Ukrainę zaczęto publikować oświadczenia i gromadzić zasoby. Może najbardziej uderzający był fakt, że wysiłek aby powitać powitać tych, którzy uciekają w okolicznościach niewyobrażalnych, by zapewnić wsparcie, schronienie, informacje i pocieszenie, w znacznej mierze był podejmowany przez zwykłych ludzi, z których wielu jest aktywnymi członkami naszych społeczności artystycznych. BWA Wrocław Główny niemal natychmiast przekształcono w schronisko; przesiedleńcy zostali tymczasowo zakwaterowani w przestrzeni wystawienniczej w której właśnie był prezentowany projekt o migracji i mobilności autorstwa międzynarodowej artystki Yael Vishnizki-Levi. Podobnie Solidarny Dom Kultury „Słonecznik” przy Muzeum Sztuki Nowoczesnej działalność rozpoczął prawie od razu, zaś oficjalnie zorganizował się w ciągu zaledwie miesiąca od rozpoczęcia inwazji. To, co na początku było miejscem robienia kanapek, zbiórki lekarstw i wszechstronnej interwencji kryzysowej, w ciągu prawie trzech lat przekształciło się w warszawskie centrum społeczności, regularnie organizujące spotkania, posiłki i wydarzenia skoncentrowane na wspólnotowości, wsparciu, edukacji i dekolonizacji.

Po zakończeniu pokazu w Stroboskopie wskazujące drogę do schronów plakaty zostaną rozklejone na ścianach budynków w Warszawie, a okna z papierowymi warzywami będą dystrybuowane w całej Ukrainie i przekazywane rodzinom pilnie potrzebującym odbudowy bądź remontów wszystkiego tego, co zniszczyła wojna.
Tekst kuratorski Oleksandry Pogrebnyak (PinchukArtCentre) i Katie Zazenski (Strobsokop)
Realizowana przez fundację Ziemniaki i galerię Stroboskop Art Space wystawa Jak żyjesz? Czy rozkwitasz?&#38;nbsp;jest częścią projektu "Under the Lying Stone, Water Does Not Flow" powstałego dzięki wsparciu fundacji IZOLYATSIA, Trans Europe Halles oraz Malý Berlín, a współfinansowanego z programu "ZMINA: Odbudowa" Unii Europejskiej w ramach działań służących wsparciu przesiedleńców ukraińskich i ukraińskiego sektora kultury.

Wystawa jest częścią FRINGE Warszawa 2024. Społeczność FRINGE działa w niezależnych przestrzeniach oraz pop-upach i skupia się na projektach powstałych w małych społecznościach artystycznych. Tegoroczna edycja FRINGE Warszawa została dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.


&#60;img width="1759" height="229" width_o="1759" height_o="229" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/aab4b72e6f510b7e593ed808cd2aba26a5bc588bc131798bdfd6998079214af1/Screenshot-2024-09-14-at-12.02.35.png" data-mid="218058760" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/aab4b72e6f510b7e593ed808cd2aba26a5bc588bc131798bdfd6998079214af1/Screenshot-2024-09-14-at-12.02.35.png" /&#62;</description>
		
	</item>
		
		
	<item>
		<title>FRINGE Warszawa  2024</title>
				
		<link>https://stroboskopartspace.com/FRINGE-Warszawa-2024</link>

		<pubDate>Sat, 14 Sep 2024 14:58:52 +0000</pubDate>

		<dc:creator>Stroboskop</dc:creator>

		<guid isPermaLink="true">https://stroboskopartspace.com/FRINGE-Warszawa-2024</guid>

		<description>FRINGE Warszawa 2024 &#38;nbsp;Featuring 80+ exhibition spaces, artist studios, pop-up projects, and performance/happenings&#38;nbsp;
FRINGE Warszawa &#124;&#38;nbsp;26.09 - 29.09.2024&#60;img width="1600" height="648" width_o="1600" height_o="648" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/51927095fa1a68668f2788ff63cd42f51509310d7f0efdb28b1d8ce258afd7ce/FRINGE-2024-banner.jpeg" data-mid="218063821" border="0"  src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/51927095fa1a68668f2788ff63cd42f51509310d7f0efdb28b1d8ce258afd7ce/FRINGE-2024-banner.jpeg" /&#62;


	This year FRINGE has transformed into something much bigger than we could have imagined; for the third edition of FRINGE Warszawa we are platforming 80+ projects/spaces and as well have grant support from the Polish Ministry of Culture.&#38;nbsp;
We have developed an ethical map that we use as our primary compass, and continually work to do the best that we can to stay close to our goals and values while doing everything on the fly, trying to remain responsive and fluid to the circumstances and needs of the group. There is a lot of learning and growing as we go, and we are grateful and better for it.&#38;nbsp;

We also have a new website devoted solely to the project:&#38;nbsp;https://fringewarszawa.com/
And as always, have Instagram for the more day-to-day announcements: @fringe_warszawa
This year’s key graphics have been designed by Ania Jeglorz


</description>
		
	</item>
		
	</channel>
</rss>