salon de vortex

Πέμπτη 6 Ιουνίου, στις 7:30μμ.

Η ομιλία αυτή αξιοποιεί παραδείγματα από την πρόσφατη έκθεση «Στα όρια του μαζί» (Άμφισσα 2012) για να εξετάσει τον ενθουσιασμό του καλλιτεχνικού πεδίου (στην Ελλάδα και αλλού) με το σύγχρονο «ριζοσπαστισμό της κοινότητας». Θεωρώντας ότι η ανακάλυψη της «κοινότητας» από τους καλλιτέχνες αποτελεί μια νέα Lebensphilosophie διατυπώνονται οι άξονες της κριτικής μιας δογματικής και μονόχνοτης στάσης που αναγνωρίζει στον «πολυκοινοτισμό του πλήθους» και στη μικρο-ουτοπία της κοινότητας τη μόνη δυνατή κατεύθυνση μιας ριζοσπαστικής τέχνης αλλά και το μονόδρομο για μια σύγχρονη πολιτική της ισότητας. Στόχος της παρουσίασης είναι να δείξει τις ουσιαστικές αντιφάσεις μιας τέτοιας στάσης αλλά και την καταγωγική της σχέση με αντι-νεωτερικές ιδεολογίες.

Salon de Vortex @cheapArt,
Θεμιστοκλέους και Α.Μεταξα 25,
Αθήνα-Εξάρχεια

Violence, ever since the appearance of ‘legality’ and parliamentarism, has not only continued to play a historical role but is today, as in previous periods, ultimatly the mainstay of dominant politics. The state in its entirety is predicated on violence. Its military organization and its mechanisms of control and suppression in themselves constitute hard proof.

When a ‘free citizen’ is forcefully and against his will incarcerated in a narrow and uninhabited place, and when he is kept there for a stretch of time – everyone can understand that this is an act of violence. But from the moment this action takes place under the provisions of a unified book called Penal Code and that place is designated as the ‘Corinth Closed Residential Center for Migrants’, it is instantly transformed into an act of peaceful legality. If a man is forced, against his will to systematically kill fellow humans, commits an act of violence. But once this is designated as ‘military service’, the “good citizen” imagines himself breathing in the air of legality. If a person is deprived part of his property and income against his will, no one would argue with this being an act of violence. But from the moment the theft is designated as ‘direct tax collection’, it becomes merely the application of the law.

Τhe political violence of those in power, grows on the financial ground of exploitation. What manifests before us as legality is nothing other than the violence of the dominant class raised in advance to the status of an imperative. From the moment, however, that the various acts of violence were defined as obligatory rulings, the situation becomes reflected in reverse in the thinking of the law-makers and of the opportunist socialists: ‘law and order’ are depicted as independent creations of ‘justice’ and state violence as a mere consequence, i.e. as legal ‘sanction’.

According to the ‘logic of the reformists’, while those in power rely for their every action on violence, only those who are subjected to it should denounce once and for all, the use of violence in their struggle against the system which oppresses them. ‘Legality’ gives to the violence of the dominant class the seal of an all-powerful, societal imperative.
Violence is and will remain the ultimate means of overthrow and transformation, the ultimate yardstick of competitiveness, whether latent of manifest.

Not the love of violence nor revolutionary romanticism, but hard historical necessity is what prompts the organized, oppressed social strata to prepare for violent clashes, sooner or later, with those in power, because inevitably their endeavors will be in conflict with vital interests of the powerful. Considering parliamentarianism as the exclusive means of political struggle is no less disorienting and, basically, reactionary, than acquiescing to general strikes or roadblocks as the only means for the struggle.

The concise understanding of the need for the use of violence, both in the various stages of political struggle and in the final overcoming of power, is a prerequisite because it is just that understanding that lends force and decisiveness to the peaceful and legal battles and actions.

If the forces of overthrow and transformation decided to relinquish in advance and once and for all, the use of violence, if they attempted to force the masses to bow before the dominant legality, then all political struggle, in the parliament, in the unions, in local arenas, would by that token be ruefully bankrupt, and would, sooner or later, be replaced by the unbridled sway of reactionary violence.

=====================================

SALON DE VORTEX in ART ATHINA 2013/ Platforms Project @ Art-Athina

eng follows gr

SALON DE VORTEX -|- ΒΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ 2013

SALON DE VORTEX στην ART ATHINA

Ανιχνεύσεις. Αποκαλυπτικές αφηγήσεις, άστατες δράσεις, χειρονομίες και εξορμήσεις αποτυπώνουν και καταγράφουν στο αναπόδραστο δίχτυ της μητρόπολης.
Ο Γιάννης Γρηγοριάδης και ο Γιάννης Ισιδώρου παρουσιάζουν το νέο τους έργο στην ART ATHINA από τις 16 ως τις 19 Μαΐου με τίτλο: ΒΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ 2013!

Γύρω από ένα κείμενο που ανήκει στην αρχαιολογία των ανατρεπτικών τακτικών, αναπαριστούμε συνοπτικά την πραγματικότητα της σημερινής μητρόπολης.
Το βλέμμα προς στον ουρανό, οι ρωγμές, η κάθοδος και τα σκοτεινά σημάδια στον λαμπερό κόσμο του εξορθολογισμού, ο υπολογισμός της παρακμής, η συσσώρευση της υλιστικής “αλήθειας” και ο αυταρχισμός της, το επαναστατικό της προϊόν και η επακόλουθη απαξίωση του.

από τις 16 ως τις 19 Μαΐου με τίτλο ΒΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ 2013!

SALON DE VORTEX in ART ATHINA/ Platforms Project @ Art-Athina

In Art Athina 2013 we will be presenting our new project titled “VIOLENCE AND LEGITIMACY 2013”.

Έναρξη την Τρίτη 14 Μαΐου στις 8:00μμ.
SalonDeVortex[@cheapArt]
Θεμιστοκλεόυς & Α.Μεταξα 25
Εξάρχεια Αθήνα

Μια σειρά εκδηλώσεων και δράσεων από την Κολεκτίβα Ομόνοια στο Salon De Vortex -στα Εξάρχεια- στο Θέατρο Εμπρός -στου Ψυρρή- και στον ενδιάμεσό τους χώρο.

Φανή Σοφολόγη “Now everything is fine” , 2011
Neon pens and blood on paper (Lanaquarelle) mounted on PVC, rotated by motor.
Dimensions: 65cmx64cm

Με αφορμή το «Urbanism for dummies», η Κολεκτίβα Ομόνοια κινείται ανάμεσα στα Εξάρχεια και του Ψυρρή, δύο από τους σημαντικότερους αστικούς πόλους του κέντρου της Αθήνας, παραδοσιακές γειτονιές κατοίκησης με στρώματα σημασιών που αλληλοτροφοδοτούνται, συμπληρώνονται, ακυρώνονται. Στη διαδρομή αυτή αποτυπώνονται οι αλλαγές στη χρήση της γης, τα παλίμψηστα κτίρια, η αντιπαροχή, η συμβίωση, ο εξευγενισμός. Οι αντιφάσεις ανάμεσα στη νυχτερινή διασκέδαση και την πολιτική φόρτιση, ανάμεσα στο ιστορικό βάθος και στην πόλη ως θεματικό ψυχαγωγικό πάρκο. Στη διαδρομή από του Ψυρρή στα Εξάρχεια, βρίσκεται η Αθήνα που ερημώνει, οι δρόμοι που αδειάζουν, οι επιχειρήσεις της αστυνομίας, τα κλειστά καταστήματα.

Ωστόσο, στο περιθώριο κάθε συλλογικής δράσης, στα απόνερα κάθε ανάλυσης, στο δημόσιο χώρο, εγγράφεται κυρίως ένα υποκείμενο που αρρωσταίνει και φθείρεται , που επιθυμεί, που υποφέρει, που στερείται. Που βλέπει τις βεβαιότητές του να κλυδωνίζονται, τους φόβους τους να αποκτούν υπόσταση, που χάνει τις αναφορές του, τις διαδρομές του, τους φίλους, τους οικείους του. Το υποκείμενο που έχει τη δική του ιστορία η οποία τροφοδοτεί, συμπληρώνει, ακυρώνει τη συλλογική αφήγηση.

Το «Τι κόντεψα να στερηθώ» ως μια ειρωνική φωνή που προσπαθεί να σαρκάσει την απώλεια ως τάχα ανακούφιση αλλά και ως αίτημα ενός υποκειμένου που αρνείται να στερηθεί το σώμα και το λόγο του σε μια υπό κατάρρευση πόλη.

Συμμετέχουν οι :
Νίκος Αρβανίτης, Έφη Γιαννοπούλου, Ευδοκία Δεληπέτρου, Βασιλική Δήμου / Χριστίνα Κατσάρη, Ανδρέας Θωμόπουλος, Ελένη Καλαρά, Απόστολος Καραστεργίου, Άννα Λάσκαρη, Μελίνα Μαρκάκη / Δημήτρης Μπαλτάς, Αλέξανδρος Μιστριώτης, Σταυρούλα Μοσούλη, Μαριέλα Νέστορα, Βασίλης Νούλας / Κωνσταντίνα Θεοδώρου, Μυρτώ Ξανθοπούλου, Φανή Σοφολόγη, Παναγιώτης Στέφος, Μαρία Τζανάκου, Στεριανή Τζιτζιλώνη, Δημήτρης Ντοκατζής, Θεόφιλος Τραμπούλης

Το «Τι κόντεψα να στερηθώ» σε δύο χρόνους.

14 Μαΐου-8 Ιουνίου.
Έκθεση εικαστικών στο Salon de Vortex. Επιμέλεια Θεόφιλος Τραμπούλης

27 Μαΐου – 2 Ιουνίου
Εβδομάδα δράσεων και εκδηλώσεων στο Θέατρο Εμπρός και στον δημόσιο χώρο

Η Κολεκτίβα Ομόνοια συγκροτήθηκε ως ομάδα εντός του ανοιχτού αυτοδιαχειριζόμενου θεάτρου Εμπρός από καλλιτέχνες και θεωρητικούς διαφορετικών πεδίων. Στόχος της είναι η παραγωγή μορφών μεταξύ των τεχνών, μεταξύ θεωρίας και τέχνης, η ανάπτυξη στο δημόσιο χώρο.

Salon de Vortex @cheapArt,
Θεμιστοκλέους και Α.Μεταξα 25,
Αθήνα-Εξάρχεια

μέχρι και το Σάββατο 8 Ιουνίου
Ώρες λειτουργίας: Τετ-Πεμ–Παρ 17:00 – 20:00
Σαβ: 13:00 – 16:00, (ή με ραντεβού στο τηλέφωνο 30210 3817517)

Έναρξη την Πέμπτη 4 Απριλίου στις 8:00μμ.
SalonDeVortex[@cheapArt]
Θεμιστοκλεόυς & Α.Μεταξα 25
Εξάρχεια Αθήνα

Η Μαύρη Μαρία [Black Maria] ήταν το πρώτο κινηματογραφικό στούντιο, που δημιουργήθηκε από τον T.Edison το 1893 στο New Jersey των ΗΠΑ. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή, επενδυμένη με πισσόχαρτο, η οποία είχε την δυνατότητα να περιστρέφεται προκειμένου το φυσικό φως να εισέρχεται καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας μέσω της πτυσσόμενης οροφής. Στο εσωτερικό της κατασκευής καταγράφονταν ταυτόχρονα φωνογραφικά και κινητοσκοπικά ίχνη. Η διαφοροποίηση των τεχνικών μέσων άνοιξε σύντομα το δρόμο σε παρόμοιες ανακατασκευές οι οποίες προσπάθησαν να ρυθμίσουν επιτυχώς τη σύζευξη μεταξύ εικόνας και ήχου. Η αδυναμία συγχρονισμού της ροής δεδομένων κατέστησε τη Μαύρη Μαρία ‘λειτουργική’ μόνο για 8 χρόνια. Το 1903, η κατασκευή κατεδαφίστηκε μετά από μια σειρά παραγωγών.

Οι σύγχρονες απαρχές του θεάματος ταυτίζονται με το φαινόμενο της ραγδαίας αστικοποίησης του τέλους του 19^ου αιώνα. Η αστική φαντασμαγορία ενσωματώνει μια σειρά εκδηλώσεων του αυθεντικά περίεργου, του περιθωριακού, συστήνοντάς το ως εξωτικό. Ένα αλλοπρόσαλλο πλήθος από “performers” ποικίλων ειδικοτήτων – χορευτές, πυγμάχοι, μάγοι, ηθοποιοί του βαριετέ, άτομα στις παρυφές της κοινωνίας συνιστούν μια περίεργη μορφή “εκπολιτισμού” που θα αποτελέσει ρυθμιστικό παράγοντα ικανό να προκαλέσει πολιτισμικές οσμώσεις και κοινωνικά υβρίδια.

Η Μαύρη Μαρία είναι ένα σκηνικό μόρφημα που αναπαράγει κατασκευασμένες πραγματικότητες ως αναπαραστατικές αφηγήσεις, ένας κόσμος κλειστός, αυτοτελής, όπου προορίζεται να συμβαίνουν γεγονότα κάποιας ειδικής κατηγορίας.

Οι Campus Novel, ανατρέχοντας στην αρχαιολογία του θεάματος, προτείνουν τη συμβολική αποσυναρμολόγηση της Μαύρης Μαρίας ως “μετα-καταστασιακή” πρακτική, προκειμένου να διερευνήσουν τον αστικό χώρο ως πεδίο εκδήλωσης της σύγχρονης φαινομενολατρείας. Στη σύγχρονη αστική εμπειρία η έννοια του θεάματος ορίζεται ως μια σειρά δράσεων – αφηγήσεων που προκύπτουν από τους κανόνες κατοίκησης  και επινοούν εφήμερες επικράτειες αλληλοέκθεσης. Στο πλαίσιο αυτής της διευρυμένης αντίληψης για το θέαμα, η εγκατάσταση Μαύρη Μαρία καθίσταται μια ανοιχτή αλληγορία, μέσω της οποίας ενεργοποιούνται σημασιολογικές μεταθέσεις, μετωνυμίες και παραδοξότητες.

Salon de Vortex @cheapArt,
Θεμιστοκλέους και Α.Μεταξα 25,
Αθήνα-Εξάρχεια
μέχρι και το  Σάββατο 27 Απριλίου
Ώρες λειτουργίας: Τετ-Πεμ–Παρ 17:00 – 20:00
Σαβ: 12:00 – 15:00, (ή με ραντεβού στο τηλέφωνα 30210 3817517)

Οι Campus Novel είναι οι Ινώ Βαρβαρίτη, Γιάννης Δελαγραμμάτικας,
Φωτεινή Παλπάνα,Γιάννης Σινιόρογλου, Γιάννης Χειμωνάκης
campusnovel.blogspot.gr