Kunnen we het even hebben over dat alles maar leuk moet zijn?
Die planten om mij heen hebben het altijd over leuk en gezellig.
We zijn planten!!!! Ja, we moeten wel leuk en gezellig zijn om naar te kijken want anders gooien onze eigenaren ons bij het groene afval. Maar verder is er geen enkele reden tot die gedwongen opgewektheid.
Onderling kunnen we toch gewoon eerlijk zeggen dat ons mens een vreselijke bullebak is? En die man van haar een negatieve zeur?
Dat dus niet, we mogen blijkbaar alleen leuke dingen zeggen.
Als je niets leuks weet te zeggen, houd dan maar je mond, hoor ik elke dag de hele dag.
Nou, ik word er nog geschift van. Mijn hoofd denkt helemaal geen gezellige dingen terwijl mijn mond alleen maar sprookjes van perfectie uitkraamt.
Wat een gelul!

Ik ben werkelijk allemachtig blij dat ik hier ben.
Hoe leuk mijn huis ook was, ik was er echt helemaal klaar mee dat ik elke keer weer op de grond lag!
Ik ga eerst even een beeld schetsen van hoe mijn thuis eruit zag zodat je een goed beeld hebt.
Ik woonde bij een echtpaar met een 3ling van 3 jaar oud, een golden retriever en een norse kat die de hond niet uit kon staan.
Je kunt je voorstellen hoe druk dat was.
De ene vrouw werkte buitenshuis en die zagen we weinig maar de andere vrouw werkte voornamelijk vanuit huis.
In de zithoek stonden 2 banken en 2 luie stoelen met daartussen 3 bijzettafeltjes.
Ik stond, samen met een klein vaasje met bloemetjes en 3 kaarsen op 1 van die tafeltjes.
Dat tafeltje was precies op de hoogte van de staart van de enthousiaste golden retriever en toen ik voor de 4e keer omver was gezwiept door die kwispelende staart, hebben ze mijn pot verzwaard door stenen onderin te leggen.
En dat hielp zeker tegen de kwispelkampioen.
Toen de hond de dag erna weer enthousiast zwaaiend met zijn staart mijn pot raakte, wankelede ik een beetje maar ik bleef staan!
Wat mijn bazen echter niet wisten, was dat die hond mij slechts 1 keer van het tafeltje had gegooid.
De andere keren was het de kat geweest maar dat hadden mijn bazen niet gezien.
Ik dacht dat dat toeval was maar nu ben ik er zeker van dat het opzet was.
Want toen 1 van de 3ling in de buurt van het tafeltje stond, sprong 1 die knorrige kat snel een tafeltje op en duwde mij net zo lang tot ik weer op de grond lag.
Toen sprong hij snel van het tafeltje af en ging bovenop zijn speeltoestel zitten.
Al snel kwam een baas binnen die de arme peuter een standje gaf.
Dat was de eerste keer dat ik die brompot van een kat zag lachen.
En precies dit scenario herhaalde zich regelmatig. brachten. Gelukkig wonen er hier geen katten
Totdat ze besloten dat de 3ling nog te klein waren voor spulletjes op tafel en ze me naar het plantenasiel.