Orbitals Preview - Meest stijlvolle game van het jaar

Tijdens The Game Awards van eind vorig jaar ging het natuurlijk allemaal om één ding: Clair Obscur: Expedition 33, ontwikkeld door het inmiddels wereldberoemde Sandfall Interactive. Uitgever Kepler Interactive deed die avond echter nog een flinke duit in het zakje. Ze kondigden namelijk ook een van de meest interessante nieuwe games van de show aan: Orbitals.

Ik hoefde destijds alleen de trailer te zien van deze ambitieuze titel en ik was al om. De visuele stijl van dit project is zo eigen en zag er zo goed uit, dat mijn interesse meteen was gewekt. Toen we onlangs de kans kregen om de game een klein uurtje te spelen bij Nintendo, hoefde ik dan ook niet lang na te denken.

Orbitals is een story-driven, third-person adventure co-op game. Een hele mond vol, maar dan heb ik wel meteen de hele lading gedekt. De game draait om twee personages, Maki en Omura, die de dodelijke 'Storm Wall' en alle gevaren daarachter moeten trotseren om hun thuisplaneet te redden. Een intergalactisch avontuur dus, met als absolute selling point de visuele verpakking: een handgetekende retro-animestijl.

"Er wordt gespeeld met verschillende framerates. De game zelf draait op 30 fps op de Switch 2, maar sommige personages of animaties zijn op 24 fps of zelfs 12 fps geanimeerd."

Ook in de daadwerkelijke gameplay wordt die stijl keihard doorgetrokken. Er wordt namelijk gespeeld met verschillende framerates. De game zelf draait op 30 fps op de Switch 2, maar sommige personages of specifieke animaties zijn op 24 fps of zelfs 12 fps geanimeerd, puur om dat authentieke zaterdagochtend-cartoongevoel na te bootsen. Het is een techniek die we de laatste jaren vaker in animatiefilms zien, dus uniek is het niet, maar het werkt hier fantastisch. Tel daar de nostalgische muziek, authentieke geluidseffecten en de subtiel flikkerende retro-lettertypes bij op, en je hebt een game die barst van het karakter.

Geen 'Style over Substance'

Waar ik vooraf wel een beetje bang voor was, is dat dit een typische 'style over substance'-game zou worden. Dat gevoel had ik destijds bijvoorbeeld heel sterk bij een titel als South of Midnight: een prachtig verhaal, met mooie muziek en een dikke vormgeving, maar gecombineerd met tamelijk saaie en verouderde gameplay, waardoor het stiekem beter een serie had kunnen zijn. Hoewel ik na 45 minuten nog geen definitief oordeel kan vellen, lijkt dat bij Orbitals gelukkig niet het geval te zijn.

De ontwikkelaars hebben voor de gameplay heel duidelijk afgekeken bij Hazelight Studios, de meesters achter It Takes Two en Split Fiction. En geef ze eens ongelijk: als je een co-op game wilt maken, kun je de kunst maar beter afkijken bij de koningen van het genre. Je mag Orbitals dan ook gerust een rasechte 'Hazelike' noemen.

In onze speelsessie moesten we allereerst ons ruimteschip repareren, dat er behoorlijk gehavend bij stond. Dit doe je door middel van creatieve samenwerkingspuzzels. Zo moest mijn vriendin een energischijfje in een gaatje zien te loodsen, terwijl ik onderweg de obstakels moest bedienen om de weg vrij te maken. Een andere puzzel draaide om het in hoog tempo indrukken van de juiste kleur knoppen. Net als je in een lekker ritme zat, gooide de game de kleuren om, waardoor je genadeloos misklikte.

Later in de demo werden de puzzels gelukkig nog wat dynamischer. Zo moesten we een nogal explosief balletje door een parkour loodsen, waarbij de ene speler het parcours aflegde en de ander de bal vanaf een afstand constant moest koelen met de laser. Ook vlogen we even later met het ruimteschip door een gevaarlijk asteroïdeveld, waarbij de één stuurde en de ander de power-ups moest activeren en gevaren moest wegschieten.

Relatietester

Voor al deze puzzels moesten we echt communiceren en logisch nadenken, al werd het nooit frustrerend moeilijk, precies zoals je van een Hazelight-titel verwacht. Echt afgaan doe je ook niet snel. Iedereen in de preview-ruimte kwam dan ook ongeveer even ver, puur afhankelijk van hoezeer je elkaar in de weg zat.

Wij kwamen uiteindelijk het minst ver, maar dat mag ik volledig wijten aan het nodige kattenkwaad dat we op elkaar uithaalden. Mijn vriendin had namelijk een laser bij zich waarmee ze mij constant kon afschieten. Ik had op mijn beurt een grijpklauw waarmee ik haar telkens van platformen kon trekken. In een later level kreeg ik een waterpistool dat een gigantische windvlaag kon genereren, waarmee ik mijn geliefde iets te vaak de afgrond in heb geblazen. Je kunt elkaar dus heerlijk helpen, maar ook grandioos saboteren. Precies wat je zoekt in een co-op-game.

Een opvallende en sterke designkeuze is dat de twee hoofdpersonages niet vastzitten aan een specifieke gameplay-rol. Waar je in Split Fiction aan het begin van de game je personage kiest en daarmee je krachten vaststaan, kies je in Orbitals aan het begin van elke 'missie' je gereedschap. Zo kon ik de laser pakken en mijn vriendin het waterpistool, om het de volgende ronde volledig om te draaien. Een klein, maar zeer welkom verschil met de concurrentie.

De Second Opinion

Ik was dus behoorlijk overtuigd, maar mijn partner wilde ook graag nog even haar mening over Orbitals kwijt:

"Orbitals is een prachtig gedetailleerde game. Het schreeuwt nostalgie omdat het die typische 90’s anime-stijl, denk aan Sailor Moon, feilloos weet na te bootsen. Het voelde echt alsof ik een anime aan het spelen en kijken was. Voor de volledige ervaring moet je de game trouwens absoluut op Japanse voice-acting zetten; die stemacteurs zijn echt fantastisch. In het Engels had ik er veel minder van genoten, aangezien dubbed anime vaak een beetje cringe klinkt. Het spel speelt daarnaast heerlijk soepel, ondanks het feit dat ze met verschillende framerates per personage werken; ik heb daar tijdens het spelen totaal geen hinder van ondervonden. Wat het voor mij vooral leuk maakte, is dat de rollen flexibel zijn. De ene minuut ben je de piloot en als je dat zat bent, wissel je zo naar de stoel van de schutter. Maar het allerleukste blijft natuurlijk het saboteren van elkaar tussen de serieuze momenten door."

Uiteindelijk liepen we met een dikke glimlach weg bij Nintendo. Orbitals had me met zijn onthullingstrailer al direct te pakken, maar weet die belofte op gameplayvlak nu ook echt in te lossen. Ik durf wel te voorspellen dat dit een uitstekend ontvangen co-op hit gaat worden. Sterker nog: die award voor Beste Art Direction aan het einde van het jaar kunnen ze alvast gaan poetsen. Het belooft een mooi jaar te worden voor Kepler Interactive; die zijn na Expedition 33 duidelijk nog lang niet klaar.

Orbitals komt 3 September 2026 uit op Nintendo Switch 2 en is al te pre-orderen.