Mina the Hollower - Review

Met de visuals van een Gameboy-game, de stijl van een top-down Zelda en de soms bikkelharde gameplay van een Bloodborne is Mina the Hollower een game die mij op het lijf geschreven is. Deze combinatie is onverwacht, maar werkt zo goed dat ik – aan het einde van dit gigantische avontuur – terugkijk op wat gemakkelijk de beste indiegame van 2026 is.

Na het overdonderende succes van Shovel Knight leek het een gemakkelijke weg om een interessante opvolger te maken. Gemakkelijk bleek dit proces echter helemaal niet na al die jaren, en de 3D-versie van de blauwe held met de schep werd in de ijskast gezet zodat Yacht Club Games als één team kon werken aan hun zijproject: Mina the Hollower. De schattige artstijl met antropomorfe dieren zoals de vriendelijke Baron Lionel de Leeuw, de verschillende dorpsbewoners en natuurlijk Mina de muis zelf, verbergt dat dit echt geen makkelijke game is. Het speelt als een top-down Zelda-game in de stijl van Link's Awakening, zij het met wat moderne gemakken. Combat neemt die inspiratie over, maar al snel kom je erachter dat dit niet Hyrule is: vijanden raken hard, en Mina werkt met een healingsysteem dat agressiviteit beloont. Mina's healing item werkt namelijk pas goed wanneer je enkele aanvallen hebt weten te plaatsen en niet geraakt bent. Dit beloont risico en daagt je uit om niet angstig af te wachten. Sterker nog, wanneer je de healing nodig hebt, zul je de strijd aan moeten gaan en hopen op het beste.

Meer soulslike dan Skyward Sword

Dit doe je met een redelijk rijke selectie aan wapens en secundaire wapens. In de sfeervolle opening, waarbij Mina's schip wordt aangevallen door een enorme kraken, krijg je direct de keuze uit drie wapens, elk met zijn eigen stijl. Ik wil iedereen die begint op het hart drukken om ze allemaal even te testen, want ze verschillen enorm. De dolken zijn snel, maar doen minder schade dan de enorme, trage hamer. Zelf koos ik voor de Nightstar, een strijdvlegel die qua bereik en schade tussen de twee in zit. Zit er niet te veel over in als je kiest, want de overige wapens zijn allemaal te vinden en ook nog eens te upgraden. Je zit er wel een flinke tijd aan vast, en wapens kunnen alleen gewisseld worden bij de Underlab, Mina's veilige plek. Hier wissel je niet alleen wapens en trinkets, waar we het zo over zullen hebben, maar hier heel je ook en ontvang je een refill van de healing items. Maar net als in een Souls-game betekent kiezen voor rust en herstel dat alle verslagen vijanden weer tot leven komen.

Graven verandert alles

Mina is niet simpelweg Link's Awakening met betere combat: de manier van bewegen is ook uniek. Als Hollower graaft Mina met gemak onder de grond, en al gauw leer je dat dit niet alleen handig is om onder hekken door te komen — om het maximale uit Mina te halen, gebruik je dit constant. Het is de snelste manier om van punt naar punt te komen, maar het laat je ook verder springen na het graven. Helemaal interessant wordt het wanneer je graven inzet in de combat. Aanvallen zijn ermee te ontwijken, maar ik moest wel leren rekening te houden met Mina's sprong voordat ze onder de grond is. Dit zorgt ervoor dat graven geen last-moment actie kan zijn; je moet duidelijk anticiperen op aanvallen. Dit, gecombineerd met risico en beloning, maakt ieder gevecht spannend en opwindend. Maar laat ik ook eerlijk zijn: soms is het ook uitermate frustrerend! Ik vind het niet erg om mijn hoofd dertig keer tegen iets te stoten als ik mezelf beter zie worden en verder zie komen. Op sommige momenten bleek zelfs het navigeren van de wereld, met zijn vijanden en vele natuurlijke valkuilen van brandend vuur, exploderende vaten tot bliksemschichten, te veel. Wanneer je met moeite je weg aan het zoeken bent en dan sterft, is dat vreselijk. Gelukkig heb je nog een kans om je Spark terug te vinden, maar lukt dit niet en sterf je nogmaals, dan verlies je alle opgebouwde bones, die je gebruikt voor het aanschaffen van items en upgrades.

Maak het jezelf eigen

Bones verzamelen om verder te komen is dus absoluut een strategie, want met een paar health-upgrades, een nieuwe outfit en wat meer healing items wordt de uitdaging van Mina the Hollower al beter behapbaar. Je kunt dit nog verder in je voordeel uitbouwen met trinkets: wil je langer onder de grond blijven, gered worden van een val in een afgrond, of nog een extra kans krijgen wanneer je sterft? Trinkets komen in vele vormen en maten, en ik moest slim kiezen tussen wat ik nodig had en waar ik zonder kon. Krachtiger aanvallen en meer verdediging hebben, bleek uiteindelijk meer waard dan andere trinkets waar ik eerst niet zonder dacht te kunnen. Is de uitdaging daarmee nog steeds te groot, dan zijn er nog uitstekende en zeer uitgebreide toegankelijkheidsopties om het jezelf makkelijker te maken; denk aan halve schade nemen of zelfs helemaal niet, je bones niet kwijtraken, of de game op 50% snelheid laten afspelen. Maar het kan ook moeilijker of zelfs raarder, met gekke visuele effecten. Dit gaat wel ten koste van trophies of achievements, waardoor een platinum in Mina the Hollower nog altijd veel betekent. Maakt dat je niet uit en ben je de frustratie even zat, dan is een modifier zo ingeschakeld en ook net zo snel weer uit. Hierdoor wordt Mina the Hollower speelbaar voor iedereen, zonder de puristen in de weg te zitten.

Voelt authentiek

Mina's wereld ontvouwt zich open, waardoor je na de opening vrij bent om de kerkers en de bijbehorende reactoren in elke volgorde te tackelen. Deze dungeons zijn fantastisch en maken slim gebruik van puzzels om zaken te veranderen, waardoor je constant nieuwe dingen aan het doen bent. Naast een grote eindbaas zijn er vaak ook zijplots te ontdekken en op te lossen voor een extraatje. Aan het einde beklim je de reactor die Mina ooit bouwde voor het volk, maar die nu is gesaboteerd. Het idee is tof, en de tijdsdruk en gehaaste muziek erbij zouden het enerverend moeten maken, maar ik vond deze secties het minst interessant van de hele game. Het is zelfs best frustrerend, omdat het vereist dat je bijna foutloos een weg naar boven maakt. Word je geraakt, dan valt Mina naar beneden en begin je weer helemaal opnieuw. Toch kon ik niet boos worden om hoe deze game eruitziet en klinkt. Het ademt die Gameboy-sfeer zonder dat dit ooit op een Gameboy zou kunnen draaien. Maar het voelt wel authentiek, zoals de manier waarop alle personages in één kleurenpalet zijn, en wanneer je Mina's jas van rood naar groen upgradet, kleurt heel Mina groen. Nostalgisch ten top, net als de heerlijke soundtrack, die heerlijke chiptunes combineert met sterke melodieën. De verschillende gebieden ogen ook sterk uniek, en Yacht Club doet toffe dingen met de verschillende thema's en hun puzzels. Van het veranderen van de waterstand in het moeras tot het eindelijk uitvinden waar die spiegels voor dienen – Mina the Hollower is een game die je lang bezighoudt.