Aangenaam! Ik ben Monique van Loon – schrijver, food nerd en notoire tipsdeler. Je kunt me kennen van mijn eerdere werk voor Culy.nl, mijn boeken of de culinaire recensies die ik jarenlang voor Het Parool deed. In deze nieuwsbrief serveer ik je wekelijks alles wat het leven leuker en lekkerder maakt: recepten, restaurants, kijktips en andere fijne vondsten. Persoonlijk, ongefilterd en recht uit mijn hart. P.S. volg je me al op Instagram?

Lieve mensen van het goede leven,

Ik had het laatst nog over proberen te leven met mínder verwachtingen. Maar aargh, wat is dat toch moeilijk.

Ik ben zo iemand die alles van tevoren wil weten. Neem nou uit eten gaan. Van tevoren check ik alles: de menukaart, de wijnkaart, recensies, Instagram-foto’s… Hoort bij mijn werk, zeg ik dan. Maar diep van binnen weet ik: het is ook gewoon controledrang. Ik wil weten wat ik kan verwachten, zodat ik niet teleurgesteld word – maar ironisch genoeg is dat natuurlijk precies hoe je wél teleurgesteld raakt.

Herkenbaar? ↓

Leave a comment

Zo had ik dat laatst bij een restaurant in Leiden. Ik was er al weken enthousiast over. Het interieur zag er online superleuk uit, de gerechten veelbelovend, de recensies goed. Ik had zelfs al bedacht wat ik zou bestellen.

Maar toen we er eenmaal waren, was het… tja, net niet. Eén gerecht was lekker, de rest was op z’n best okee, maar de bediening was ongeïnteresseerd en bits, het interieur bleek in het echt eerder sjofel dan charmant, en het eten was zó zout dat ik al in de trein terug gigantische nadorst had.

Het was gelukkig een hele gezellige avond met een goede vriendin geweest, maar toch voelde ik me bekocht. Vooral door mijn eigen verwachtingen. Want als ik hier spontaan was binnengelopen, had ik waarschijnlijk gedacht: “goh, best prima tentje!” (afgezien van dat zout, dan).

Maar nu? Teleurstelling, puur door het idee in mijn hoofd van hoe goed het zou moeten zijn.

Misschien is dat wel de les: niet alles van tevoren willen weten, zelfs niet als je werk is om wél alles te weten. Soms wordt iets pas echt bijzonder als je het niet probeert te voorspellen.

Het perfecte eitje kook je in een… waterkoker!

Een van de beste (sowieso de origineelste) kooktips die ik ooit kreeg, kwam van culi-vriendin Hiske Versprille. Wil je een perfect zachtgekookt eitje, zonder dat je een hele pan hoeft op te zetten? Doe dit: leg je eitje(s) in de waterkoker, giet er ruim koud water over en zet hem aan (op 100 graden). Laat ‘m afslaan, houd het eitje erin met de deksel dicht, wacht 5 minuten en… klaar. Perfect gekookt, precies goed.

Ideaal als je maar één eitje wil koken of gewoon geen zin hebt in gedoe. Bij mij is er trouwens nog nooit eentje gebarsten en mijn waterkoker stinkt ook nooit, maar ik geef geen garanties ;-)

Dan ook meteen mijn favoriete snelle snack (of feestelijke appetizer): snijd het gekookte eitje doormidden en nappeer* met zelfgemaakte mayonaise en flink wat zwarte peper. Simpel maar zó lekker. Je kunt er ook nog wat uitgebakken spekjes of verse bieslook over strooien.

Kant-en-klare mayo kan natuurlijk ook: klop ‘m dan even los met een paar druppels water of citroensap, zodat hij net wat luchtiger en smeuïger wordt. Mosterd of verse kruiden erdoor is ook een aanrader.

*Napperen betekent: ‘gelijkmatig met saus bedekken’. Vind dit zo’n heerlijk woord. Klinkt als een dekentje van saus. Culinair nappy-time. Welterusten, eitjes!

Café Marseille – alsof je even in Frankrijk bent

Echt lekker Frans, zonder poespas. Bij Café Marseille in Rotterdam eet ik elke keer goed. Klassiekers zoals steak frites, confit de canard, oeuf mayo, garnalenkroketten en bouillabaisse – precies zoals je hoopt dat ze smaken. De stad Marseille zelf staat voor 2026 op mijn reislijst, maar tot die tijd kom ik hier graag.

Binnen is het gezellig rommelig en buiten zit je perfect op het terrasje in de middagzon met uitzicht op de West-Kruiskade. De sfeer is levendig en knus, met een prettig eclectisch interieur: een mix van oude spiegels, veel hout, flessen wijn en leuke kunst. Losjes en gemoedelijk dus, alsof je in een buurtbistro in Zuid-Frankrijk bent beland.

Ze schenken mooie wijnen (tip: vraag even om advies, ze hebben er véél), en als je geen zin hebt in alcohol: bestel de huisgemaakte limo of een Orangina – instant nostalgisch vakantiegevoel.

📍 Café Marseille, 1e Middellandstraat 16B, Rotterdam
cafemarseille.nl

Lugma: de smaak van het Midden-Oosten in boekvorm

Lugma is het debuut van Noor Murad, voormalig hoofd van de Ottolenghi Test Kitchen (en co-auteur van meerdere Ottolenghi-boeken). Afgelopen maart verscheen haar kookboek in het Engels, nu is deze vertaald in het Nederlands.

Haar stijl herken je meteen: groente in de hoofdrol, veel smaak, en gerechten die er niet alleen mooi uitzien maar ook echt troost geven.

In het Arabisch betekent lugma ‘hap’. En dat is precies waar het boek om draait: proeven, genieten, en herinneringen opslaan in smaken. Noor groeide op in Bahrein en combineert in dit boek de traditionele Midden-Oosterse keukens met haar achtergrond in de moderne keuken van Ottolenghi. Verwacht gerechten die kruidig, pittig, zuur en bitterzoet zijn – van aromatische rijst met saffraan tot lamskoteletten met koffie, kardemom en chipotle. De musaqa’a (aubergine in pittige tomatensaus) en de pistachetaart met labneh-room en crispy kataifi heb ik meteen ezelsoortjes gegeven.

Binnenkort ga ik er een paar recepten uit proberen, maar ik durf nu al te zeggen: dit is zo’n boek waar je in blijft bladeren, ook als je niet aan het koken bent.

Lugma – Noor Murad, € 29,99 (ook echt een supergoed cadeau voor de feestdagen!)

Snijd je boter met een kaasschaaf

Ik dacht altijd dat veel meer mensen dit deden, tot ik laatst een foto van toast met boter op Instagram deelde en tientallen reacties kreeg met: “huh, is dat kaas?”

Nee hoor. Boter. Gesneden met een kaasschaaf.

Mijn moeder deed dit altijd, dus ik ook. En het is ideaal. Je krijgt perfecte, dunne plakjes boter die direct smelten op warm brood (of toast). Geen harde klonten die je brood scheuren, geen boterkrullen die breken, gewoon een mooi, glad laagje.

Dus mocht je nog staan te hannesen met een mes: pak morgen de kaasschaaf eens. Wedden dat je nooit meer anders wil?

P.S. Mijn favoriete kaasschaaf is van Boska – er is gewoon geen betere. Die van mij is al vijftien jaar oud en schaaft nog steeds alsof ‘ie net nieuw is. Ik had destijds een limited edition met een zwart handvat (die helaas niet meer te koop is), maar deze versie is feitelijk hetzelfde. De investering helemaal waard: hij gaat jaren mee en overleeft moeiteloos elk blok kaas én boter.

Deze podcast maakt Italiaanse kunst levendig

Vorig jaar luisterde ik een paar afleveringen van een van mijn lievelings-podcasts, Alle Geschiedenis Ooit (op Podimo), over Caravaggio en Bernini. Daarin verscheen de Brabantse kunstliefhebber Boudewijn Goossens als expert. Mijn oren waren meteen gespitst: zoveel kennis, maar vooral zó bevlogen verteld.

Ik ben al m’n hele leven een groot kunstliefhebber. Als kind ging ik al veel naar musea en op school was kunstgeschiedenis een van mijn favoriete vakken. Maar ik merk ook: er wordt niet altijd even spannend over verteld. Denk maar aan de bordjes in musea die vaak zo droog zijn dat je na drie zinnen afdwaalt.

Boudewijn heeft dat dus totaal niet. Hij laat de kunst léven. Zodanig zelfs dat ik inmiddels een kunstreis bij hem heb geboekt naar Florence volgend jaar. Vier dagen lang me onderdompelen in Italiaanse kunstgeschiedenis… ik kan niet wachten.

En nu is er nóg een reden om hem te volgen. Hij is een podcast begonnen: Van Fresco tot Futurisme. In afleveringen van ongeveer 7 minuten neemt hij je mee naar een hoogtepunt uit de Italiaanse kunstgeschiedenis. Perfect voor onderweg, tijdens een koffiepauze, of gewoon als kleine dosis schoonheid tussendoor.

Tip: zoek het kunstwerk online op voordat je gaat luisteren. Gaat het nog meer leven.

📲 Te beluisteren via Spotify en Apple Podcasts

Eindelijk droog haar (en droge billen) in Hollandse buien

Ik heb me 37 jaar lang verzet tegen regenkleding. Stom eigenlijk, dat ik te ijdel was om een regenbroek aan te trekken en daardoor als het regende steevast met natte billen ergens aankwam.

Maar goed, mensen kunnen veranderen. Ik gelukkig ook. Ik kocht laatst bij de HEMA een regenbroek (gefeliciteerd, eindelijk volwassen!), en toen zag ik daar óók deze regenpet (€15,99). Sindsdien draag ik ‘m elke keer als ik naar buiten moet als het regent.

De pet is vooral ideaal op de fiets: je hoofd blijft droog én je zicht blijft goed, want anders dan met een capuchon strak om je snoet gesnoerd kun je nu gewoon omkijken. Pluspunt: hij ziet er nog best cool uit.

Als je deze editie leuk vond: klik dan even op het hartje onderaan (kost één seconde, maakt mij héél blij). En vertel me in de comments: welk gerecht, boek of tip sprak jou deze week het meest aan?

Liefs,
Monique

Share Mensen van het goede leven