Echte literatuur loopt nooit goed af.

Plans & Projects

minnaar — Mon, 12 Jul 2010 15:45:58 GMT

I always have new year's resolutions in summer. After all, in my experience, that is when the new year really starts.

Writing

I want to update girls who eat their feelings regularly, at least two times a week.

I want to get the Amsterdam Writers Group going.

I want to keep the Femine-mail and send it out to more people each month.

I want to spend more time working on translations and short stories.

I want to make more zines, flyers and booklets - something random people can find, hold and take with them.

I want to record my poetry and sell the audio on my website, like songs, with pay pal.

Living

I want to bake my own biscuits in order to eat less crap, leave less waste and support more fair food production.

I want to be more friendly, helpful and open-minded.

I want to do something for community, something voluntary, something happy-hippie.

I want to join the student swimming club.

I want to organize documentary screenings at my house (and serve home made biscuits).

I want to apply for the board of Perdu.

I want to pass this university year with good grades and extra credit, and get into a Masters abroad.

Drawing the Body

minnaar — Sun, 13 Jun 2010 21:43:08 GMT

I never wanted a tattoo and now I can't wait until I have enough money to afford

this on my back, with Πάντα ῥεῖ above it in my neck,

a blue whale (without the diver) on my underarm,

this on my left foot

and the hand prints (a small copy of them) of my parents on my lower back. But I will make myself wait until at least September - if I still want it then, chances are I always will, and then, if I have the money, I can start with the first.

He should be my boyfriend

The compass!

Looking at Ourselves

minnaar — Tue, 23 Feb 2010 18:16:58 GMT

I have started swimming again. It is wonderful being back in the water, mowing my limbs while letting my thoughts wonder wordlessly. But there is something special to this pool, the Sant Jordi Piscina, that makes my daily swim even more worthwhile: the public showers. Inside of the women’s changing rooms, there is a spacious, tiled room, with about ten showerheads attached to every wall. A pretty common service in a swimming pool. Except for this tiny detail: the women of Barcelona shower naked. Together. They walk into the bathroom, strip of their bathing suit and rinse their skin, together.

I have always loved watching other women naked. It is unlike watching naked men, for this pastime has nothing to do with desire. It is a sanctuary experience of bonding with complete strangers; being sisterly with unfamiliar women.
When I was still under obedience of my eating disorder, I used to watch other women obsessively. Upon entering a closed space such as a train compartment or class room, I would count the girls in the room and divide them in two groups; skinnier and fatter than me. A majority of fat girls would leave me at the good end of the scale, allowing me to eat that day. But if the more girls were skinnier, I would live on water and greens. It was a game I willingly lost.

Thus, contrast and compare has been an ongoing habit. The questions at stake were; Can I compete? Am I still in the race? The thing is, comparing myself to a well dressed and fully made up college girl is a battle lost beforehand. There is no way a young girl will be able to regard another girl’s appearance objectively. But bodies, full frontal naked bodies of all ages, blur the checkpoints instantly. Well as I may try, it makes no sense anymore to judge myself against naked women. She may be thinner, but her cellulite is heavier. Her legs are longer, but her breasts are flatter. The outcome is what I have always been told: Everybody has flaws. No possible body measures up to what is portrayed on the internet.

No body is perfect, and so every body is. The well pronounced thighs, the hairy arms – they cannot be flaws, for they belong to the body as much as the freckles, the eyes and the belly button do. Everything I am used to view as imperfections in my own body suddenly appears normal. And it is in that moment that I stop seeing the differences in every woman’s body and start to see the similarities. Every woman, whether she shaves or not, is hairy. Every woman, whether thin or fat or muscular, has hips, has a stomach, has breasts. Every woman has a body.

The problem in this society is that we don’t see bodies anymore. All we know is our naked self, which we look disdainfully upon with our own harsh, intolerant eyes. All we see are pop culture bodies; photo shopped models and porn stars. We are lead to believe that a woman’s body should be hairless, curvy but thin, spotless, white but tanned, toned but soft – the list of requirements is endless. As much as we tell ourselves not to buy it, even if we in fact know it is fake, the reality remains that the fakes are all we see. That our own nakedness is all we know.

Come with me. Undress your friends, go to the sauna, take a public shower at the swimming pool on Calle Paris, Barcelona – do what you can to escape the porn and the Photoshop. Reinvent the bond between women. Look in the mirror and see what there is to see, instead of what others (seem to) want to see. Revive your body, revaluate your body, and fight for your right to have a body.

minnaar — Sun, 07 Feb 2010 12:58:44 GMT

I am back to you with a promotion thing: my very own website.

Nikki Dekker

What do you think?

Also, leave a comment if you'd like to be linked in the Contact section.

Feelings have no thoughts

minnaar — Wed, 27 Jan 2010 17:36:49 GMT

I am quite content with this piece on love I have just written. If you have the time, please read it and let me know what you think; On Being Whole

The B Thing

minnaar — Tue, 19 Jan 2010 18:38:53 GMT

A bit of shameless promotion; I have started the first blog that is not about me! Yay! The B Thing started as a personal longing to write about beauty and what it means to me; on an abstract level discussing music, books and films, but mostly on a personal level. The centre of the blog will hopefully be reflections on body issues, clothing and being a woman. I want to write about fashion from a new perspective: not the prettiness of the clothes, but the memories that stick to them, the way they feel, or the way they make people feel. Stories about people. Thoughts about our lives in this world and on the web. Please let me know if you have any ideas that should be on there, or if you'd like to participate in any way.

thebthing@gmail.com

Us.

minnaar — Tue, 27 Oct 2009 11:12:17 GMT

Sometimes you love someone, and it’s right. You tell them, they tell you, you kiss, you are together. Those are some lucky moments. Most of the time though, your feelings turn out to be inconvenient. The one you love is ‘just’ a friend, already taken, or has no interest in you whatsoever. Your feelings are stuck in your stomach, your exclamations don’t leave your head and you fear you’ll burst with the thunderstorms you’re keeping inside.

Then again, most of the time, you are by yourself, single. Your life is good, you love your work and friends and family – but sometimes you feel alone. The thing is, you probably are loved, at a distance, by someone you have no interest in whatsoever or someone you look upon as ‘nothing more’ than a friend.

This is a chain letter of love. It contains my purest and most sincere feelings for a guy who cannot be mine. I am letting the love out, into the world, reminding people everywhere that silently, they are loved. Please help me do it.

By replying to this post with your e-mail address, you will receive one of the love letters in a few days and be part of the first wave of love. I would love it if the first letter could be sent all over the world.

To be continued

minnaar — Wed, 30 Sep 2009 12:31:51 GMT

O.T.A.

minnaar — Thu, 16 Jul 2009 09:10:28 GMT

Hij prikte de maan met een vlaggenstok en zei iets
over grote en kleine schreden. Ik wilde dat ik de liefde
kon definiëren als een UFO. Troost te vinden in de
wetenschap dat pijn een emotie is die ik uit kan zetten.

Ongeïdentificeerd Toewijden Aan
een dier, zaak, voorwerp of mens.

Dat er zwarte gaten zijn, dat daar alles in verdwijnt
- oh, ik zou het zo graag meemaken: zo het leven en even
zo snel – fjt – de leegte, een niets in afwezigheid van mij.

Als ze komen met hun beamers en hun chips en ronde ogen,
zal ik ze bij voorbaat geloven. Lijf mij in buitenaards leven
tot hij het lopen verleerd is, alleen nog vergeet en mijn naam
met de beste wil van de wereld niet weet.

True Story

minnaar — Fri, 26 Jun 2009 10:52:03 GMT

My brother's behind the computer, sees Nausea lying next to it and asks me: 'Is that the Sartre?'
'Yup.' I answer.
- 'He's just a writer?'

Shoot me now.

To begin again.

minnaar — Wed, 27 May 2009 08:58:32 GMT

It is far more difficult to murder a phantom than a reality.
- Virginia Woolf

THE BEAUTY MYTH
The beauty myth tells a story: The quality called 'beauty' objectively and universally exists. Women must want to embody it and men must want to possess women who embody it. This embodiment is an imperative for women and not for men, which situation is necessary and natural because it is biological, sexual, and evolutionary: Strong men battle for beautiful women, and beautiful women are more reproductively successful. Women's beauty must correlate to their fertility, and since this system is based on sexual selection, it is inevitable and changeless.

The ideology of beauty is the last one remaining of the old feminine ideologies (..) the gaunt, youthful model supplanted the happy housewife as the arbiter of successful womanhood.

'Beauty' is a currency system like the gold standard.

WORK
Three vital lies have grown in the ideology of 'beauty': (1) 'Beauty' had to be defined as a legitimate and necessary qualification for a woman's rise in power. (2) The discriminatory purpose of vital lie number one had to be marked (especially in the United States, with its rhetoric of equal access) by fitting it firmly with the American dream: 'Beauty' can be earned by any woman through hard work and enterprise.

In providing a dream language of meritocracy ("get the body you deserve"; "a gorgeous figure doesn't come without effort") entrepeneural spirit ("make the most of your natural assets") absolute personal liability for body size and aging ("you can totally reshape your body") they keep women consuming their advertisers' products in pursuit of the total personal transformation in status that the consumer society offers to men in the form of money.

HUNGER
Glamour respondents chose losing ten to fifteen pounds above success in work or in love as their most desired goal. One stone, the British measurement of fourteen pounds, is roughly what stands between the 50 percent of women who are not overweight who believe they are and their ideal self.

By simply dropping the official weight one stone below most women's natural level, and redefining a woman's shape as by definition 'too fat', a wave of self-hatred swept over First World women. This great weight-shift bestowed on women, just when we were free to begin to forget them, new versions of low self-esteem, loss of control, and sexual shame.

..women's bodies are not our own but society's, and thinness is not a private aesthetic, but hunger a social concession exacted by the community. A cultural fixation on female thinness is not an obsession about female beauty but an obsession about female obedience.

Joan Jacobs Brumberg sees food as a symbolic language: 'young women searching for an idiom in which to say things about themselves focused on food and styles of eating.' Theories such as these are enlightening within a private context; but they do not go far enough. Women do not eat or starve only in a succession of private relationships, but within a public social order that has a material vested interest in their troubles with eating. Individual men don't 'spin out fashionable images' (indeed, research keeps proving that they are warm to women's real shapes); multinational corporations do that.

Publicly apportioning food is about determining power relations, and sharing it is about cementing social equality. If women cannot eat the same food as men, we cannot experience equal status in the community. Women have always had to eat differently from men: less and worse.

What, then, is fat? Fat is portrayed in the literature of the myth as expendable female filth; virtually cancerous matter, an inert or treacherous infiltration into the body of nauseating bulk waste.
Above all, fat is female. The increased fat ratio in adolescent girls is the medium for sexual maturation and fertility.

The body is evidently programmed to weigh a certain amount, which weight the body defends.

Fat is not just fertility in women, but desire. 'Studies consistently show that with dietary deprivation, sexual interests dissipate.'

'Dieting' is a trivializing word for what is in fact self-inflicted semistarvation.

If women's bodies are and have always been wrong whereas men's are right, then women are wrong and men are right. If a woman can be made to say, "I hate my fat thighs," it is a way she has been made to hate femaleness.

Anorexia, bulimia, even compulsive eating, symbolically understood, are not actually diseases. They begin, as Susie Orbach notes, as sane and mentally healthy responses to an insane social reality: that most women can feel good about themselves only in a state of permanent semistarvation.

What hysteria was to the nineteenth-century fetish of the asexual woman locked in the home, anorexia is to the late-twentieth-century fetish of the hungry woman.

Our culture gives young women only two dreams in which to imagine her body, like a coin with two faces: one pornographic, the other anorexic.

But if there is a most natural urge, it's to satisfy hunger. If there is a natural female shape, it is the one in which women are sexual and fertile and not always thinking about it. To maintain hunger where food is available, as Western women are doing, is to submit to a life state as unnatural as anything with which the species has come up yet.

Dieting is the essence of contemporary femininity. Denying oneself food is seen as good in a woman, bad in a man.

Sex, food, and flesh; it is only political ideology - not health, not men's desires, not any law of loveliness - that keeps women from believing we can have all three.

..their bodies are valuable simply because they are inside them.

Since institutions are treating this epidemic as one of those embarrassing feminine things imported into the cloister like tampon dispensers or commoner's gowns worn over skirts, there is no formal mourning.

BEYOND THE BEAUTY MYTH
No matter what a woman's appearance may be, it will be used to undermine what she is saying and taken to individualize - as her personal problem - observations she makes about aspects of the beauty myth in society.
Since the media routinely give accounts of women's appearance in a way that trivializes or discredits what they say, women reading or watching are routinely dissuaded from identifying with women in the public eye - the ultimate anti-feminist goal of the beauty myth. (..) For a woman to speak about the beaty myth (as about women's issues in general) means that there is no right way she can look. There is no unmarked, or neutral, stance allowed women at those times: They are called either too 'ugly' or too 'pretty' to be believed.

The problem with cosmetics exists only when women feel inadequate or invisible without them. The problem with working out exists only if women hate ourselves when we don't. The actual struggle is between pain and pleasure, freedom and compulsion.

What if she doesn't worry about her body and eats enough? She might rip her stockings and slam-dance on a forged ID to the Pogues, and walk home barefoot, holding her shoes, alone at dawn; she might baby-sit in a battered-women's shelter one night a month; she might skateboard down Lombard street with its seven hairpin turns, or fall in love with her best friend and do something about it, or lose herself for hours gazing into test tubes with her hair a mess, or climb a promontory with the girls and get drunk at the top, or sit down when the Pledge of Allegiance says stand, or hop a freight train, or take lovers without telling them her last name, of run away to sea. Who knows what she would do? Who knows what it would feel like?

How to begin? Let's be shameless. Be greedy. Pursue pleasure. Avoid pain. Wear and touch and eat and drink what we feel like. Tolerate other women's choices. Seek out the sex we want and fight fiercely against the sex we do not want. Choose our own causes. And once we break through and change the rules so our sense of our own beauty cannot be shaken, sing that beauty and dress it up and flaunt it and revel in it: in a sensual politics, female is beautiful.
A woman-loving definition of beauty supplants desperation with play, narcissism with self-love, dismemberment with wholeness, absence with presence, stillness with animation. It admits radiance: light coming out of the face and the body, rather than a spotlight on the body, dimming the self. It is sexual, various, and surprising. We will be able to see it in others and not be frightened, and able at last to see it in ourselves.
A generation ago, Germaine Greer wondered about women: 'What will you do?' What women did brought about a quarter century of cataclysmic social revolution. The next phase of our movement forward as individual women, as women together, and as tenants of our bodies and this planet, depends now on what we decide to see when we look in the mirror.
What will we see?

Naomi Wolf, The Beauty Myth. New York: HaperCollins Publishers Inc., 2002 [1991].

Talking 'bout our generation

minnaar — Sat, 09 May 2009 21:13:33 GMT

Lately, I have traded my social life for the writings of Dave Eggers. I already read

What Is the What is the epic novel based on the life of Valentino Achak Deng who, along with thousands of other children--the so-called Lost Boys--was forced to leave his village in Sudan at the age of seven and trek hundreds of miles by foot, pursued by militias, government bombers, and wild animals, crossing the deserts of three countries to find freedom. When he finally is resettled in the United States, he finds a life full of promise, but also heartache and myriad new challenges. Moving, suspenseful, and unexpectedly funny, What Is the What is an astonishing novel that illuminates the lives of millions through one extraordinary man.

two years ago, when it was translated in Dutch, but in that time that particular book didn't make much of an impression - on me as a person, that is (because ofcourse What is the What is bound to make an impression with all the horror described in it). It didn't make me reflect on my life and the person I wanted to be, the times I was living in.

Only two weeks ago, when starting

We cannot be stopped from looking with pity upon all the world's sorry inhabitants, they unblessed by our charms, unchallenged by our trials, unscarred and thus weak, gelatinous. (50)

How dare we be standing around, talking about nothing, not running in one huge mass of people, running at something, something huge, knocking it over? Why do we all bother coming out, gathering here in numbers like this, without starting fires, tearing things down? How dare we not lock the doors and replace the white bulbs with red and commence with the massive orgy, the joyous mingling of a thousand arms, legs, breasts? We are wasting this. (134)

my feeling is that if you're not self-obsessed you're probably boring. (201)

We will die and we will have protected...what? Protected from all the world that, what, we do this or that, that our arms have made these movements and our mouths these sounds? Please. We feel that to reveal embarrassing or private things, like, say, masturbatory habits (for me, about once a day, usually in the shower), we have given someone something, that, like a primitive person fearing that a photographer will steal his soul, we identify our secrets, our pasts and their blotches, with our identity, that revealing our habits or losses or deeds somehow makes one less of oneself. But it’s just the opposite, more is more is more – more bleeding, more giving. (215)

Someone wants to celebrate their existence and you call it exhibitionism. It’s niggardly. If you don’t want anyone to know about your existence, you might as well kill yourself. You’re taking up space, air. (217)

We are all feeding from each other, all the time, every day. (425)

did this happen. And the admiration continues to grow with my current reading of

We would oppose the turning of the planet and refuse the setting of the sun. (5)

Truth! We all knew the truth but we insisted on distorting things to make it seem like we were all, with each other, in such profound disagreement about everything - that first and foremost there are two sides to everything, when of course there were not; there was one side only, one side always: Just as this earth is round, the truth is round, not two-sided but round and-(27)

Why were we spending billions on unmanned missions to Mars when we could be betting the cash on teleporting, the one advancement that would finally break us all free of our slow movement from here to there, would zip our big fat slow fleshy bodies around as fast as our minds could will them - which was as fast as they should be going; the speed of thought. (55).

I think his work is marvellous. It speaks to me on so many levels, it appeals to my cynical, world-loathing side as well as the part inside of me that wants us all to grab hands and dance around and make the world a better place. He knows how our voices sound, and calls out to us, encouraging us to be what we know we can be. Truly inspiring. And he knows when to back off and just bitch about MTV and hideous people walking the street, which is just as valuable.

To end this, I know we are all looking forward to the film of Where the Wild Things are (co-written by Eggers) - but did you also know he is working on a novel inspired by the original tale? It should be released this fall. Can't wait.

Now, to the main question of this post: which work speaks to you in your own language? Bring me more books, films and music I can relate to!

A taste of summer - crossposted in BlackCigarette

minnaar — Mon, 13 Apr 2009 17:02:04 GMT

3 years ago the Dutch television channels VPRO and NPS called out a "Spanish Summer", broadcasting one Spanish film each week. It also happened to be one of the hottest summers known in Holland, and, to me, one of the happiest.

I personally love the occasional evening home alone; making myself a salad, sipping wine and watching a summery movie. Which films are summer (or spring) to you?

L'Auberge Espagnole

I have a thing for Barcelona.

The Beach

Not that good a film, but with plenty of dreamlike ocean views.

The Darjeeling Limited

Do the Right Thing

A long sweaty hot summer.

Garden State

Speaks for itself.

Jaws

Not that much of a summer feel good movie, but it had to be in here.

Lolita

It's still on my must-see list, but the book was pretty summerlike to me, so I had to include it.

Lucia y el sexo

The one it all started with.

Mama Mia

I have never seen such a happy movie. Seriously, I danced around for half an hour after having watched it.

My summer of love

I have yet to see the film, but just finished the book - which was great.

¿Quién diablos es Juliette?

A view into the life of a Cuban girl.

The virgin suicides

I'll be damned if there's anyone left in this community who hasn't seen this.

Vicky Cristina Barcelona

I didn't like this one at all, but there is one good thing about it; it portrays Barcelona. Plus, Penelope is great.

Volver

You can't help but love this one.

Whale Rider

A very atmospheric film.

Y tu mama tambien

Not for the faint hearted.

This list is far from complete - that's exactly why I'm posting it, I'm running out of movies to see though there must be tons of summery movies out there. What are yours?

minnaar — Tue, 10 Mar 2009 13:30:06 GMT

Ik weet niet of ik hier nog veel ga schrijven, ik weet niet of ik dat eigenlijk ooit heb gedaan, maar ik heb alle goede moed om een nieuwe site wel levend(achtig) te houden; mijn weblog Vlinderslagen. Als je ook een site hebt en mijn werk leuk vindt - voel je vrij me te linken.

Poetry Slam Rotterdam

minnaar — Fri, 27 Feb 2009 23:06:13 GMT

Vliegen is je verplaatsen

minnaar — Sun, 11 Jan 2009 10:57:27 GMT

Als ik groot ben,
word ik een walvis.

L'ontologie pour l'ontologie

minnaar — Sun, 21 Dec 2008 13:18:14 GMT

L'art pour l'art?

L'homme pour l'homme!
La expérience pour la expérience!
Le savoir pour le savoir!
Le sentiment pour le sentiment!
Enfin, la vie pour la vie!

Et je persiste.

8weekly.nl

minnaar — Sat, 22 Nov 2008 13:31:25 GMT

Ik ben zo blij! Vanaf vandaag staat mijn allereerste recensie online op 8weekly.nl. Het is vreemd om het onderschrift te lezen - 'door Nikki Dekker, 22 november 2008' - goed vreemd. Een soort vreemd waar je heel gelukkig van wordt.

Om een beetje van te huilen

minnaar — Thu, 20 Nov 2008 20:46:46 GMT

Over verloedering van de oude vertrouwde spelletjes gesproken: bij de nieuwe versie van Monopoly kun je alleen met je pinpas betalen. Want ja, die jeugd van tegenwoordig weet natuurlijk niet meer hoe ze daar mee om moet gaan. Al die muntjes en papiergeld zijn maar onhandig.

Frank versus

minnaar — Fri, 14 Nov 2008 09:02:23 GMT

Het is klaar, het is af, ik heb zojuist op 'verzenden' gedrukt en nu rest er niets dan wachten op de uitslag, 1 januari 2009. Of nee, er rest nog iets: genieten van het gevoel dat ik het heb gedaan: ik heb een stuk geschreven. Jawel!

Het hele stuk; Décor
Kamer op het midden van toneel. Ernaast ruimte om te lopen, en een raam in de achterwand zodat men ook achter de kamer kan kijken. Ervoor ook ruimte waar mensen lopen.
In de kamer staan twee stoelen en een televisie, stereo – één van de twee staat altijd aan, omdat Frank niet van stilte houdt, en om te benadrukken dat er buiten een hele wereld gaande is waar hij niet aan meedoet. De kat in het stuk komt niet op het toneel voor. Er wordt wel naar gewezen, hij wordt aangehaald – maar hij is er niet.
Voor, langs en achter de kamer lopen continu mensen rond (de 3 andere acteurs). Dit zijn geen specifieke personages, gewoon ‘de mensen buiten’. Ze dragen dus ook steeds andere kleren. Er gebeuren dingen buiten: mensen maken ruzie, omhelzen elkaar, rollen over de grond, zitten geanimeerd op de grond te praten, maken foto’s – alles geluidloos.

Personages
Frank: hoofdpersoon
Constantijn, de onzichtbare kat
Jelmen: broer van Frank
Vrouw
Meisje: het meisje dat tenslotte Frank uitnodigt om naar buiten te komen. Loopt continu buiten rond in dezelfde kleren.

NB: er zijn twee vaste rollen: Frank en Meisje. De andere worden afgewisseld; als de vrouw dus niet op het toneel is, loopt die acteur in verschillende kleren over het podium.

Aanvang
Als het publiek de zaal binnenkomt, zit Frank al in de stoel televisie te kijken. Het liefst televisiebereik op het podium, zodat hij kan zien wat de mensen zouden kijken als ze thuis waren gebleven: DWWD/het journaal.
Op aanvangstijd van het stuk dooft het zaallicht, maar er gebeurt de eerste minuut niets bijzonders: Frank kijkt televisie.

Scène 1

Klop op de deur, Frank zet televisie uit, doet deur open.

F: Hee
J: Hallo
F: Wat doe jij nou hier?
J: Mag ik binnen komen?
F: Oh, ja natuurlijk, kom erin.
F jaagt imaginaire kat van de stoel
F: Constantijn, ksst! Ga zitten. Hoe gaat het met jou?
J: Goed hoor. Jij?
F: Ja goed.
F: Wat kom je eigenlijk doen?
J: Marileine en ik gaan morgen met vakantie. Daarom ben ik hier, ik wilde vragen of jij misschien eens in de zoveel tijd de planten water wilt geven en de post sorteren. Normaal doen de buren het, maar die zijn zelf weg.
F: Waar ga je heen?
J: IJsland.
F: Als je weg gaat, ga je ook echt ver weg, hè?
J: Het leek ons mooi, de natuur, Reykjavik. En het kost bijna niks nu.
F: Is wel koud he?
J: Ja, dat wel.
F: Hebben ze daar pinguins?
J: Geen idee.
F: Ik denk het wel, van die kleine. Geen keizerspinguins, die wonen alleen op Antarctica. Maar in IJsland, ach, waarom niet, het is natuurlijk koud. En er wonen weinig mensen, daar houden pinguins van.
J: Geen idee. Maar dan. Kun jij dan een beetje op het huis passen?
F: Oh ja. Nou. Dat weet ik eigenlijk niet. Ik bedoel, ik ben natuurlijk best druk.
J: Oh?
F: ..en ik weet niet of ik er wel de aangewezen persoon voor ben.
J: Sinds wanneer ben jij druk, dan?
F: Nou dat weet ik niet. Gewoon. Altijd wel geweest.
J: Waarmee dan?
F: Ja pff. Waarmee niet. De dagelijkse dingen. Brood smeren, de krant lezen, afwassen, stofzuigen – het huishouden. Dat is een dagtaak, hoor. Het was laatst ook op Oprah. Er moet altijd iemand zijn met als primaire taak het huishouden, anders loopt het mis. Het is een dagtaak en iemand moet die vervullen. Dat ben ik.
J: Ja, je kat gaat het niet doen natuurlijk.
F: Op Constantijn hoef ik niet te rekenen, nee.
J: Maar denk je niet dat je tussen al dat werk eens in de twee dagen een half uurtje kan vinden om even bij ons de planten en de post te doen? Of ben je zo druk dat je zelfs dat halve uurtje niet kan missen? Dan kun je de televisie wel weg doen, hoor. Zonde van het geld. Toch geen tijd om te kijken.
F: Ik voel me altijd zo serieus genomen door jou.
J: Ja, sorry hoor. Maar wat wil je nou man? Je doet niks, zit hier maar alleen -
F: - met Constantijn –
J: - met die apathische kat van je.
J begint door de kamer te lopen
J; Jezus man, die kat komt vaker buiten dan jij!
F: Wat moet ik zo nodig buiten dan? Hier is alles wat ik nodig heb: stromend water, warm of koud op verzoek, eten in de ijskast en een tweepits fornuis, televisie en radio, een bed en een stoel, een telefoon en een kat.
J: Kan wel zijn, maar je verliest het contact met de wereld.
F: Ik heb liever contact met mezelf dan met de wereld.
J: Je wilt toch weten wat er buiten gaande is!
F: De krant wordt elke dag bezorgd.
J: Je moet bewegen.
F: Ik heb een Wii Gymnastics.
J: Frisse lucht?
F: Open raam.
J: Praat jij wel eens met anderen?
F: Tegenwoordig hoef je daarvoor je huis niet meer uit. Het is de 21ste eeuw, we hebben telefoon, televisie, internet. Er is geen enkele reden om überhaupt nog naar buiten te gaan.
J: Luister nou eens naar jezelf, man!
F: Ik luister heel goed naar mezelf. Dat is wat ik doe. Ik weet wat ik nodig heb, en ik heb het hier verzameld. Ik heb mijn eigen wereld gemaakt. Dit is mijn thuis. Hier ben ik graag. Ik hoef niets te zoeken, alles is hier. Wat mis ik nog? Wat heb ik in godsnaam nog nodig?
J komt tot stilstand, vist in zijn broekzak
J: Goed. Laat maar. Hier heb je m’n sleutel, zie maar wat je doet.
J loopt het huis uit en slaat met de deur.
F: Goede reis hè.

Intermezzo

F loopt naar de televisie, zet ‘m aan. March of the Penguins.

F: ‘Dit is een film om te kalmeren. Een wereld waarin alles zwart-wit is, waarin het draait om overleven en doorgeven. Eten, eieren, liefde. Genen. Ik hoef deze film aan niemand uit te leggen, iedereen heeft ‘m gezien, iedereen weet van de reis van 100km die vrouw- en manpinguin van elkaar gescheiden minstens 3 keer afleggen. Te voet.
Wel wat anders dan de Dam tot Dam loop, zonder feloranje ING-bidons, snackkramen of korte rokjes die vanaf de zijlijn aanmoedigen - alleen maar zee, ijs en dieren.
Die beesten weten instinctief wat ze moeten doen, en ze doen het gewoon. Volgen de witte weg door het witte landschap, vinden tussen ontelbaar veel vrouwen die van henzelf, herkennen hun kind dat ze nooit eerder hebben gezien. Liefde, zegt de voice-over. Nestdrang, zeg ik. Het meest natuurlijk verlangen ter wereld: de wil om een eigen wereld te schapen, één die beter is dan de echte. De hele kosmos in een paar vierkante meter, in drie rollen: vader, moeder en kind. De kat en ik.

Scène 2

F zapt wat langs verschillende kanalen.
Zijn telefoon gaat af. De mensen die over het toneel (A van Allen) lopen brengen samen de stem van de moeder voort.

F: Hee mam
A: Dag lieverd. Hoe gaat het met je?
F: Ja goed hoor, met jou ook?
A: Jawel. Druk op het werk hè. Ik heb een nieuwe afdelingsleider aangesteld, maar een aantal mensen zijn het er niet helemaal mee eens. Allemaal gedoe. Hee maar, jongen, waarvoor ik belde: heb je gehoord dat Jelmen op vakantie gaat?
F: Ja, hij was hier net nog.
A: Oh? Gezellig zeg. Ik heb hem alweer twee weken niet gezien.
F: Ik had hem al maanden niet gezien. Maar als Jelmen iemand nodig heeft voor de post en plantjes, dan komt ‘ie wel even langs hoor.
A: Hè Frank, wat een onzin zeg. Je zag ‘m twee weken geleden ook nog, op mijn verjaardag.
F: Ja goed, op verjaardagen lopen we elkaar eens tegen het lijf. Maar hij komt nooit naar mij toe.
A: Jij zou ook naar hem kunnen gaan.
F: Hij kan ook naar mij komen.
A: Jelmen heeft een druk leven, met z’n baan, Marileine..
F: Ik heb het ook druk!
A: Waarmee dan?
F: Dat zijn mijn zaken, verdomme! Houdt het nou nooit op? Mijn leven is van mij! Daar heeft niemand zich mee te bemoeien.
A: FRANK!
F: Ja sorry.
A: Ik probeer me nergens mee te bemoeien, maar ik maak me zorgen om je. Wanneer ga jij nou eens naar IJsland?
F: Reizen is slecht voor het milieu. IJsland gaat kapot aan al die uitlaatgassen die vliegtuigen de lucht in pompen, authentieke dorpjes worden met de grond gelijk gemaakt voor torenhoge hotels, toeristen gooien blikjes weg op natuurexcursies. Ik zie het wel op tv.
A: Op tv. Dat is niet hetzelfde als in het echt, hè. Er valt zoveel te beleven voor jou, Frank. Waarom ga je niet gewoon?
F: Ik zit hier goed.
A: Hoe goed zit jij daar nou helemaal? Ben jij eigenlijk wel gelukkig?
F: Geen mens kan continu gelukkig zijn. Geluk is een tijdelijke staat van extase, een intens moment dat nooit meer mag worden dan een moment. Te veel geluk kan een mens kapot maken.
A: Te weinig ook.
Weet je wat jouw probleem is? Jij durft niets te verlangen. Je bent zo bang om teleurgesteld te raken, dat je er niet eens naar streeft om gelukkig te worden. Jij neemt genoegen met veel te weinig. Stel jezelf doelen! Maak wat van je leven!
F: Als jij die zelfhulpboekjeswijsheid van je nou eens voor jezelf hield. Ik zit hier niet op te wachten.
A: Waarop dan wel, lieverd? Waarop wacht je nou?
F: Ik moet gaan mam. Constantijn staat aan de deur te krabben.
A: Goed. Kom binnenkort weer eens langs. En doe wat Jelmen je gevraagd heeft. En denk nog eens na over wat ik heb gezegd. Ga eens wat doen.
F: Dag mam.

Intermezzo 2

Frank loopt naar de deur, legt zijn hand op de klink.
Laat los.
Loopt terug naar de stoel, gaat zitten, kijkt naar de deur en spreekt in die richting.

F: Constantijn? Kom eens? Tut tut. Tut tut. Constant, jongen...
(..)
F: Wil je zo graag naar buiten? Waarom blijf je niet lekker even hier bij mij, joh? Het is vreselijk koud buiten.
(...)
Houd eens op.
(...)
Stijn, jongen, kom nou even gewoon hier. Wat is daar buiten nou?
(...)
Typisch. Katten zijn er toch om liefde te geven, het alternatief voor een relatie? Welnee. Ik krijg een autistische kat die wegduikt bij elke beweging die ik maak, continu naar buiten wil om angstig voor de deur ineengekropen te wachten. Waarop? Waarop wacht je, Constantijn? Op het donker worden, op een avontuur, iets nieuws?
(..)
Ken je dat gezegde, ‘beter een goede buur dan een beste vriend’? Wij hebben dat geperfectioneerd. Beter een goed thuis dan duizend avonturen. Mensen reizen omdat ze iets missen in hun leven, in hun huis. Ze zijn dwalende, de mensen die door deze straat lopen, op en neer, elke dag, elk jaar, voor eeuwig: ze gaan nergens heen, ze zijn nergens, ze weten niets. Wij mogen dan niet overal zijn, maar we zijn tenminste ergens.
(...)
(...)
Goed, ga dan maar.

Scène 3

F loopt naar de deur, opent ‘m en laat de kat eruit – dan komt een vrouw aangesneld op de deur af.

V: Ach meneer, wat fijn dat u er bent!
F wil de deur sluiten, V steekt haar voet ertussen
F: Ik liet alleen even de kat eruit.
V: Meneer, ik kom met u praten over het leven.
F: Kan dat een andere keer? Ik voel me niet goed vandaag.
V: Ik vrees dat de zaak in dat geval des te urgenter is. Ik ben hier om uw leven te verbeteren.
F: Ik ben niet geïnteresseerd.
V: U bent niet geïnteresseerd in een beter leven?
F: Mijn leven is goed genoeg. Dank u.
F opent de deur en slaat ‘m nog eens hard dicht. De vrouw slaakt een gil; haar voet zat ertussen.
V: Hoe kunt u!
F zet een stap achteruit
F: Ik.. Sorry. Excuses. Dat was niet de, ik weet niet wat er in me opkwam. Het spijt me.
V zucht.
V: Het minste wat u nu kunt doen is even naar mij luisteren.
F: Goed. Ja.

Heel zachtjes begint de muziek te spelen.

V: Ik ben hier om uw leed te verzachten. Ik weet dat uw dagen donker zijn, uw nachten koud, uw huis leeg. U probeert met alle macht de controle over uw leven te houden, u zetelt op de troon van uw leven en probeert van daaruit de elementen rond uzelf te reguleren – maar de wereld die buiten uzelf bestaat is onbeheersbaar. Uw continue poging uw leven te beheersen leidt slechts tot spanning en teleurstelling. U heeft het gevoel dat niemand werkelijk van u houdt.

F laat de vrouw in de deuropening staat, gaat zitten op de stoel en staart het publiek in. Muziek zwelt aan.

V: Maar God houdt van u, meneer! God houdt van alle mensen, ook van u. Hij heeft u Zijn liefde getoond door zijn enige zoon naar de aarde te zenden, door hem te geven voor onze zonden. Er is niets wat u ervan weerhoudt zijn liefde te aanvaarden, hem in uw leven toe te laten en te luisteren naar de stem van de heilige geest.

F legt zijn hoofd in zijn handen. De muziek wordt nu echt luid, V moet eroverheen schreeuwen. Sneeuw op de televisie.

V: Er is niets wat u ervan weerhoudt naar buiten te gaan, de ene voet voor de ander te zetten en uit deze muren te ontsnappen. U bent vrij, u bent geliefd, u bent gezegend! Adem in! Het is de lucht van de wereld, lucht die u nog nooit eerder uitgeademd hebt! Hef uw hoofd naar de hemel! Het is een dak dat u niet zelf geschilderd hebt! Omhels een ander! Het is iemand die u niet eerder gekend hebt! U kent hem nu! U ziet het nu! U ademt nu! U leeft nu! U leeft! U leeft! U LEEFT!

Intermezzo 3

In één klap moet de vrouw van het podium verdwijnen. F zit nog steeds in zijn stoel, hoofd in de handen op de knieën, maar de sneeuw is van televisie – de televisie is uit – en het licht is weer normaal. De muziek is uit. De vrouw is weg.
F heft zijn hoofd op, en spreekt tegen het publiek.

F: Ik heb genoeg gehoord, mevrouw, dank u wel. Ik geloof dat ik toch liever hier blijf. Dank u. Dag.

Slotscène

De deur staat nog steeds open. Het meisje loopt naar de deur, steekt haar hoofd erdoorheen.

Meisje: Kom je nog? We staan hier al jaren te wachten!

Licht in één keer uit (geen tijd om Franks gezichtsuitdrukking te zien), stuk is afgelopen.

Ha, leuk!

minnaar — Sun, 09 Nov 2008 21:07:31 GMT

Grab the nearest book.

* Open the book to page 56.

* Find the fifth sentence.

* Post the text of the next few sentences in your journal along with these instructions.

* Don't dig for your favorite book, the cool book, or the intellectual one: pick the CLOSEST.

Ik slenterde wat over de boulevard, liep vervolgens in de richting van een restaurant naast de overdekte markt. Ik kwam Gino tegen, in hetzelfde tenue waarin ik hem op het strand altijd zag, misschien kwam hij daar net vandaan. Hij groette met een respectvol knikje en wilde al doorlopen, maar ik bleef staan en toen moest hij ook wel blijven staan.
Ik had er behoefte aan het geluid van mijn eigen stem te horen, om die dankzij de stem van een ander weer onder controle te krijgen.

Elena Ferrante - De verborgen dochter

XL-encie weekend

minnaar — Fri, 31 Oct 2008 14:30:16 GMT

Een weekend vol verkleedpartijen, dansen, drinken, zeilen - ik heb er zin in.

Zand en vergezichten

minnaar — Thu, 23 Oct 2008 21:42:09 GMT

Gekke vijf minuten

minnaar — Sun, 19 Oct 2008 13:36:13 GMT

Ik houd van mijn studie, en ook wel van de dagen voor het tentamen waarin ik me opsluit op mijn kamer, ongeveer 10 woorden uitspreek per dag en me onderdompel in zowel de stof en inspiratie als intense verveling en wanhoop als studieontwijkend gedrag zoals Livejournal en House M.D..
Maar soms moet een meisje na 5 uur aan haar bureau zitten even goed alles eruit springen, en als er dan geen tijd voor hardlopen is..

minnaar — Sun, 05 Oct 2008 18:11:40 GMT

Ik heb Flickr! Voeg mij toe!