Alles in het leven draait om verhalen. Verhalen maken alles mooier én: verhalen zijn overal. Ze liggen zelfs op straat. Je hoeft er eigenlijk alleen maar even bij stil te staan en je dan af te vragen wat er in godsnaam allemaal aan voorafging.

En daarbij geldt: hoe lelijker de omgeving, hoe meer verhalen.

Ieders antenne staat natuurlijk net iets anders afgesteld, maar die van mij neigt vooral naar pretentieloze prulletjes en: dat is een zegen. Want overal liggen prachtige afdankertjes, die allemaal hun eigen verhaal vertellen. Een dinsdagochtend in Slotervaart bijvoorbeeld, waar je vaker wel dan niet getrakteerd wordt op een depressieve knuffelbeer die daar natgeregend bij het vuilnis ligt.

Is er een woord voor het vinden van schoonheid in lelijkheid?
Volgens mij niet.
Het zou er moeten zijn.
Subliemelijk, paradochtig, tristastisch, gruweel.

Het is in ieder geval overal, het is prachtig.

En daarbij is de regel: het komt nooit alleen. Je hoeft er alleen maar even op te gaan letten.

Dus sinds die ene depressieve knuffel in Slotervaart zie ik overal sneue knuffels die in opmerkelijke posities zijn afgedankt, en inmiddels heb ik er daarvan nu 38:

Of, sinds ik op een ochtend het boek De perfecte moord in de regen op een elektriciteitshuisje zag liggen en daarnaast een travel survival kit met daarop een natgeregende pizzapunt en dacht huh, wat ging dáár aan vooraf? spaar ik ook natgeregende boeken die opengeslagen op elektriciteitshuisjes liggen (en je zou het misschien niet zeggen, maar daar heb ik er inmiddels al 9 van).

Zo wordt wandelen een soort game, waarbij je ieder moment het tiende natte-boek-op-transformatorhuisje of de zoveelste zielige knuffel aan de verzameling toe kunt voegen.

Of ingelijste kinderkunstwerken die ijskoud bij het vuilnis zijn gezet (daarvan heb ik er nu zowaar 29, superzielig)

En misschien wel de meest ontroerende categorie: die van verloren briefjes. Zij laten zien dat verhalen en poëzie letterlijk op straat liggen (en ook dat mensen nog steeds Axe Africa gebruiken).

Of de categorie kledingstukken waarvan je je af kunt vragen hoe mensen die precies verloren zijn, hoe die BH bijvoorbeeld aan de deurknop van een laagbouwflat in Geuzenveld verzeild is geraakt, want achter die vaalpaarse cup C zit vast en zeker een mooi of anders wel een enigszins droevig verhaal. Net als achter de cuploze donkergroene BH die bij de bushalte op de Admiraal de Ruyterweg lag. Of de bordeauxrode cup D die achter een scooter op een lege parkeerplaats lag, met twee meter verderop deze badstof diadeem van witte kattenoortjes. Wat ging daaraan vooraf?

En bij mij om de hoek bijvoorbeeld, daar zit een kapper die iedere ochtend dit bloeddoorlopen beeld voor zijn deur op de stoep zet. En dan zet hij het aan het einde van de dag weer binnen. En dan de volgende dag weer buiten. En weer binnen in de avond en ’s ochtends weer buiten op de stoep. En zo doet hij dat al minstens vijf JAAR. Waarom, wil ik hem eigenlijk een keer vragen, waarom zet je iedere dag een beeld van deze vent met zijn gitaar in een rode tuinbroek voor de deur, voor de deur van een kapperszaak dus, en waarom zit die vent helemaal onder het bloed, vertel me alsjeblieft het verhaal van dit beeld, en dat is het natuurlijk. Het gaat om verhalen. Alles vertelt in principe een verhaal; en die verhalen liggen dus op straat, we moeten er soms alleen even bij stilstaan.

Of deze gigantische teddybeer, die met zijn kleine omhooggestroopte roze t-shirtje aan met zijn hoofd voorover in een plas witte muurverf (RAL 9010) op de stoep ligt. Wat ging hier in godsnaam aan vooraf? (dat is wel een beetje katalysatorvraag voor ieder verhaal.)

En die katalysatorvraag geldt ook voor gespreksflarden die je opvangt op straat.

Zoals een vrouw die tegen haar dochtertje zegt: Je moet niet alles geloven wat jouw papa zegt. Een vrouw die zegt: hoe heet papa’s vriendin ook alweer? Een vrouw die in de supermarkt tegen haar kind zegt: jouw papa drinkt voortaan alcoholvrij bier en hij heeft het zelf niet eens door.

Of iemand die zegt: Niemand zorgt voor die hond zoals jij. En deze situatie, in dezelfde tergende waarom-categorie als het bloeddoorlopen beeld voor de kapperszaak: dit is namelijk de etalage van een dierenkliniek. Hoe is dit in godsnaam ontstaan, wie heeft ooit gedacht: weet je wat, laten we een levensgrote knuffel van een hele verdrietige husky tegen het raam drukken en dan een poster van een heel sip Frans bulletje ernaast. In A0-formaat. En die poster samen met de husky lekker laten verzakken en verbleken in de zon!

Iemand die zegt: je eigen fokking taal hoor je nauwelijks meer op straat.

Iemand die zegt: Ja liefje, zij hebben een kerstboom, maar wíj gaan dit jaar naar Bali!

Een bordje in de dierenwinkel waarop staat: een kwartier voor sluitingstijd verkopen wij geen vissen meer ivm werkdruk. Wat waren de extreme werkomstandigheden die eraan voorafgingen tot het punt kwam dat dit bordje toch echt dringend moest worden opgehangen?

Iemand op straat die tegen haar vriendin zegt: Benny wil me niet meer likken. En deze dildoverpakking op een prullenbak achter het Leidseplein in Amsterdam. Hier heb ik heel erg veel vragen over. De dildo heet namelijk RealRock en is 20,3 centimeter, zo staat op de verpakking. Allereerst: waarom die nul komma drie centimeter, waarom niet gewoon 20 of 21 centimeter, of 40 desnoods? En waarom zit er een garantie van een JAAR op, zoals ook op de verpakking staat? En hoeveel RealRockretouren zouden ze jaarlijks ontvangen en hoe komen die binnen en zit er dan iemand bij de receptie die al die pakketjes open moet maken en dan steeds over de afdeling roept joe! ‘k heb d’r weer een? En wat doen ze dan met al die realrockretouren? En vooral: wat is het verhaal dat zich afwikkelde voordat iemand deze RealRock ter waarde van €49,99 op het Leidseplein accuut uit moest pakken en de verpakking bovenop een prullenbak achterliet?

Iemand die zegt: Hee, doe eens even lief tegen die boom. En deze boom, met deze knuffel, die aan zijn nek is vastgetapet en precies het gezicht trekt dat je mag verwachten van iemand die met verpakkingstape aan een boom wordt geplakt. Aan zijn nek. En wederom: wat ging hieraan vooraf? Met die vraag in je achterhoofd is geen enkele wandeling nog saai.