minimo

Discretiva

minimo dictio est in variis linguis:

• Interlingua: minimo
• Italice: minimo

Dictiones similes

• Gallaice: mínimo
• Hispanice: mínimo
• Lusitane: mínimo

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
minimō	casus dativus singularis · genus masculinum	adiectivi minimus (parvus superlativus)
minimō	casus ablativus singularis · genus masculinum	adiectivi minimus (parvus superlativus)
minimō	casus dativus singularis · genus neutrum	adiectivi minimus (parvus superlativus)
minimō	casus ablativus singularis · genus neutrum	adiectivi minimus (parvus superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈmi.ni.moː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mi·ni·mō — morphologica: min-im-o

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Vergilius e cacumine inseri vetat, certumque est ab umeris arborum orientem aestivum spectantibus surculos petendos, et e feracibus et e germine novello, nisi vetustae arbori inserantur; ii enim robustiores esse debent. praeterea ut praegnates, hoc est germinatione turgentes et qui parere illo speraverint anno, bimi utique nec tenuiores digito  minimo . inseruntur autem et inversi, cum id agitur, ut minor altitudo in latitudinem se fundat. —Naturalis historia Plinii

Latinitas nova

saec. XVI.  (1591 p.C.n.)

• Hic definitur ut minimum attingatur a  minimo , non autem terminus a termino, quibus duobus signatis tum de puncto, tum de atomo distinguentes non confundimur; punctum enim, quod est minimum, additum alteri puncto, quod et minimum est, compositum in duo puncta dissolubile constituit. Punctus vero, qui est terminus seu finis magnitudini, numquam cum alio termino tamquam pars cum parte componitur, sed est quo pars partem attingit interdum. —De triplici minimo et mensura Iordani Bruni

Vide etiam:  → minimo (Vicicitatio)