jetleg
Zo daar zit ik dan in mijn kamer met airco...
Maar liefst kwart over 1 's nachts ik weet dus nu wat een Jetleg is.
Ben de hele middag en avond moe en luierig geweest maar nu 's nachts ben ik klaar om Fuji-san te beklimmen zal ik maar zeggen.
Maar het is we een bijzondere dag geweest.
Toen Janneke en ik door de douane (en al die andere uitsluitend Japans sprekende autoriteiten) waran stonden er een paar enorme spandoeken met daarachter kleine Japannertjes op ons te wachten.
Yuzuki-san en mijn gast moeder (Die ik voor het gemak het hele verhaal lang moeder noem maar eigenlijk Reiko heet) in mij geval.
Daar kwamen meteen de eerste problemen want mijn Japans bleek toch niet genoeg om moeder te verstaan en Yuzuki had naar eigen zeggen haar dag niet wat het Engels betrof dus uitleggen dat ik een baterijlader nodig had werd lastig.
Maar gelukkig is die er me dank aan de man in de Sony winkel op Kansai airport (Mocht hij het ooit lezen: 'Arigatou gozaimashita') toch gekomen.
De mobiele telefoon moest no even wachten want daarvoor was geen winkel op Kansai airport...
Nog even snel wat water uit een automaat gehaald en toen de bus naar Wakayama gepakt.
Dat was echt gezellig we hebben veel gepraat in een mix van Japans - engels gepraat vooral over de verschillen tussen Japan en Nederland.
De bus stopte op Wakayama station dus verder pakte we een taxi.
Geen pretje uitstappen met een paar zware koffers in benauwd regenweer maar het moest maar even.
Het huis ligt in een wat sombere vervallen buurt met kleine straatjes
Dit zegt niets over het huis zelf.
Deze is heel taditioneel Japans met veel Tatami matten (Traditioneel Japanse vloerbekleding van gevlochten stro) en airco in elke kamer!
Eerst maar eens even douchen in een kleine badkamer zonder echte doucheruimte.
De douchekraan is zomaar ergens tussen de wasbak en het bad opgehangen.
Daarna even gelunched met Yakisoba (Noodles).
Dat was erg lekker dus was het jammer dat ik geen honger had.
Tegen die tijd (12:30 middag) voelde ik me elendig dus was het tijd om te slapen.
Yuzuki was immers toch naar school.
Om 6 uur werd ik weer wakker en toen was het etens tijd.... dacht ik.
Niet dus etens tijd is hier vaak pas om een uur of 8
In de tussentijd even flink lopen snotteren want ik miste mijn huis nu toch wel.
Het gezin (minus vader die was er nog niet) stelde voor... nee drong aan mijn moeder even te bellen.
Na veel proberen heb ik even met haar gepraat maar dit maakte het niet beter.
Na nog wat gepraat en fotos kijken kwam vader eindelijk thuis!
Wat me verbaasde was dat hij er niet was geweest met eten en dat moeder ook niet mee gegeten had.
Ik heb er maar niet naar gevraagd...
Vader stelde zich lachend voor als 'otoosan' (Wat pappa betekend) dus een echte naam heb ik niet.
Kort hierop heb ik wat kadootjes gegeven (Nouja de oudhollandse dropmand gaf ik al eerder)
Het theeservies en de speculaas maak set vielen erg in de smaak (In ieder geval beter dan de drop).
Maar de verbazing over het zoethout was erg groot.
Rond die tijd ben ik naar bed gegaan en hier zit ik dus weer klaar wakker.
Ik heb nog wat in mijn Kamewr gesnuffelt en kwam er achter dat het die van de uit huis woonende zus Utano is ze lijkt me aardig we zien haar de 1e Augustus.
Maar liefst kwart over 1 's nachts ik weet dus nu wat een Jetleg is.
Ben de hele middag en avond moe en luierig geweest maar nu 's nachts ben ik klaar om Fuji-san te beklimmen zal ik maar zeggen.
Maar het is we een bijzondere dag geweest.
Toen Janneke en ik door de douane (en al die andere uitsluitend Japans sprekende autoriteiten) waran stonden er een paar enorme spandoeken met daarachter kleine Japannertjes op ons te wachten.
Yuzuki-san en mijn gast moeder (Die ik voor het gemak het hele verhaal lang moeder noem maar eigenlijk Reiko heet) in mij geval.
Daar kwamen meteen de eerste problemen want mijn Japans bleek toch niet genoeg om moeder te verstaan en Yuzuki had naar eigen zeggen haar dag niet wat het Engels betrof dus uitleggen dat ik een baterijlader nodig had werd lastig.
Maar gelukkig is die er me dank aan de man in de Sony winkel op Kansai airport (Mocht hij het ooit lezen: 'Arigatou gozaimashita') toch gekomen.
De mobiele telefoon moest no even wachten want daarvoor was geen winkel op Kansai airport...
Nog even snel wat water uit een automaat gehaald en toen de bus naar Wakayama gepakt.
Dat was echt gezellig we hebben veel gepraat in een mix van Japans - engels gepraat vooral over de verschillen tussen Japan en Nederland.
De bus stopte op Wakayama station dus verder pakte we een taxi.
Geen pretje uitstappen met een paar zware koffers in benauwd regenweer maar het moest maar even.
Het huis ligt in een wat sombere vervallen buurt met kleine straatjes
Dit zegt niets over het huis zelf.
Deze is heel taditioneel Japans met veel Tatami matten (Traditioneel Japanse vloerbekleding van gevlochten stro) en airco in elke kamer!
Eerst maar eens even douchen in een kleine badkamer zonder echte doucheruimte.
De douchekraan is zomaar ergens tussen de wasbak en het bad opgehangen.
Daarna even gelunched met Yakisoba (Noodles).
Dat was erg lekker dus was het jammer dat ik geen honger had.
Tegen die tijd (12:30 middag) voelde ik me elendig dus was het tijd om te slapen.
Yuzuki was immers toch naar school.
Om 6 uur werd ik weer wakker en toen was het etens tijd.... dacht ik.
Niet dus etens tijd is hier vaak pas om een uur of 8
In de tussentijd even flink lopen snotteren want ik miste mijn huis nu toch wel.
Het gezin (minus vader die was er nog niet) stelde voor... nee drong aan mijn moeder even te bellen.
Na veel proberen heb ik even met haar gepraat maar dit maakte het niet beter.
Na nog wat gepraat en fotos kijken kwam vader eindelijk thuis!
Wat me verbaasde was dat hij er niet was geweest met eten en dat moeder ook niet mee gegeten had.
Ik heb er maar niet naar gevraagd...
Vader stelde zich lachend voor als 'otoosan' (Wat pappa betekend) dus een echte naam heb ik niet.
Kort hierop heb ik wat kadootjes gegeven (Nouja de oudhollandse dropmand gaf ik al eerder)
Het theeservies en de speculaas maak set vielen erg in de smaak (In ieder geval beter dan de drop).
Maar de verbazing over het zoethout was erg groot.
Rond die tijd ben ik naar bed gegaan en hier zit ik dus weer klaar wakker.
Ik heb nog wat in mijn Kamewr gesnuffelt en kwam er achter dat het die van de uit huis woonende zus Utano is ze lijkt me aardig we zien haar de 1e Augustus.