BSS Luigi (Luigi Vittorio Vromen) heeft komende vrijdag heel Paradiso voor zichzelf, hij geeft een zogenaamde ‘all nighter’, waarbij hij van 23.59 tot 5 uur ‘s ochtends muziek draait. In dat optreden, en in de muziek die hij de laatste jaren uitbracht, zit een sterke hang naar het lokale. Bekijk een promo van een paar jaar terug voor zijn ‘Volta’-ep en je ziet: hij heeft die blik, weetjewel?

Zie:

Ik ken Luigi nog ‘van vroeger’, in de Vice-tijd was hij geloof ik stagiair voor ik er stage liep. Een flinke poos sprak ik hem niet, tot ik even terug Luigi vroeg naar zijn take over de vlekken in de Spaarndammerspoortunnel, en sindsdien spreken we elkaar weer iets vaker.

Laatst wandelde ik met hem door de buurt waar hij opgroeide en waar ik nu mijn zoontje opvoed. Hij vertelde onder meer een verhaal over een nachtwinkel die hij ooit overvallen zag worden door een man met een machete, én we ontdekten een zeer opwindende nieuwe bar, maar het gesprek (dat na de wandeling via Whatsapp verder ging) gaf ook de kans te vragen waar die blik bij hem vandaan is gekomen, en ook: hoe die zo is gekomen.

Wanneer ben je zo naar dat lokale gaan kijken?

“Ik wilde vanaf het moment dat ik begon muziek te maken odes geven aan plekken die veel voor mij betekenen. Ik merk dat de stad zo gigantisch is veranderd sinds de afgelopen tien jaar dat ik het gevoel en de herinnering aan hoe de stad daarvoor was nog kan behouden. Alle toeristentroep, alle vernieuwing geeft soms wel een nieuw gevoel, maar niet het soort gevoel dat mijn fantasie op gang helpt, mijn creativiteit aanwakkert. Veel wordt hetzelfde. Ik ben niet bang voor verandering maar vind wat Amsterdam vanaf mijn geboorte me heeft meegegeven behoorlijk echt. Door te kijken naar die foto’s van de stad behoud ik m’n gevoel van viezigheid, m’n gevoel van angstigheid.”

Angstigheid? Viezigheid? Wat zeg jij?

“In mijn jeugd maakte Amsterdam mij een beetje angstig, op een goede manier, je mocht niet via de achterkant in centraal, want daar was heroïne en criminaliteit, nu loop je over de mooiste boulevard waar je aangereden kan worden door een Fatbike. Ik kom van echte angst dat je beroofd of gestoken kan worden. Die angst gaf mij het idee van, je moet “harder werken”, zelf dingen fixen. Niet hulp zoeken. En met viezigheid bedoel ik: gewoon de viezigheid van genakt worden door “vrienden”, blinde code krijgen van je “vrienden”, bestolen worden door je “vrienden”. Dat soort viezigheden. Maar ook gewoon de stad zelf.”

“Ik merk dat als ik niet die herinneringen behoud ik mezelf gewoon opnieuw ga instellen. Dat vind ik zonde.”

Instellen op wat? Adidas Samba’s? Duur brood?

“Haha ja.”

En alle foto’s komen uit het Stadsarchief?

“Een hoop wel! Kan je gewoon zo inzien. Ik ga er ook een keer per maand heen om in ‘de kluis’ hun films en documentaires over Amsterdam te zien. Ze vertonen soms films, dat weten maar weinig mensen.”

Deel nog een paar van je lievelingsfoto’s uit het archief met mij en de mensen.

Ok:

(Paradiso, bron foto: Stadsarchief Amsterdam)

(Suikerplein, bron foto: Stadsarchief Amsterdam, Archief van de Gemeentelijke Dienst Volkshuisvesting: foto’s B-serie)

(Paradiso, bron foto: Stadsarchief Amsterdam)

(Bron foto: Stadsarchief Amsterdam, geschoten door Alberts, Martin)

Nog een ding: hoe kwam die foto van jou en Werner Herzog tot stand?

“Ik cureerde de muziek van de opening van Palazzo Diedo tijdens de Venetië Biënnale. Een vriend van me fotografeerde ons op het juiste moment wat goed voelde. Dat hele event werd georganiseerd door rijke mensen. Had me bijna teruggetrokken toen ze allerlei creatieve beslissingen waar ik hard voor had gevochten gingen terugdraaien, maar ben er toch maar in gebleven omdat er ook zoveel van mijn vrienden inmiddels aan meewerkten. Toen zeiden ze: Werner Herzog komt ook. Ik dacht ja ja, het zal wel, maar net voor de opening was ‘ie er hoor. Het was een mooie ontmoeting, en ik vroeg of we op de foto konden, en omdat we net iets anders wilden doen dan anders gingen we zo staan. Sick toch?”

Ja.

Luigi in Paradiso, kaartjes hier.