Moana [Live-Action] - Review

Η live-action εκδοχή του "Moana" αποτελεί το 25ο remake animated ταινίας της Disney, καταφθάνοντας μόλις δύο χρόνια αφότου η πρωτοποριακή αρχική ταινία απέκτησε ένα sequel. Το "Moana 2" απέσπασε σαφώς λιγότερο ευνοϊκές κριτικές, όμως οι εισπράξεις του στο box office ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια, σχεδόν διπλασιάζοντας την πορεία του προκατόχου του. Έτσι, βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο σημείο, με την Disney να επιλέγει τη μέθοδο του "copy-paste" με την ελπίδα να εξασφαλίσει παρόμοια οικονομικά οφέλη. Πιθανότατα θα τα καταφέρει, αλλά, όπως συμβαίνει και με την υπόλοιπη αμφιλεγόμενη λίστα των live-action remakes της Disney, το "Moana" γεννά το εξής ερώτημα: Μόνο και μόνο επειδή μπορείς να κάνεις κάτι, σημαίνει ότι πρέπει κιόλας;

Σε σκηνοθεσία του Thomas Kail (γνωστού από τα "Hamilton" και "In The Heights" του Broadway), στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο, η ταινία αποτελεί μια πιστή, σκηνή προς σκηνή αναδιήγηση που σπάνια ξεφεύγει από τα προκαθορισμένα όρια. Χίλια χρόνια αφότου ο ημίθεος Maui (με τον Dwayne Johnson να επαναλαμβάνει τον ρόλο) έκλεψε την καρδιά της θεάς Te Fiti, η Moana (Catherine Laga'aia) επιλέγεται από τον ωκεανό για να τον βρει και, μαζί, να επιστρέψουν την πέτρα ώστε να αποκαταστήσουν την υγεία του πληγέντος νησιού τους, του Motunui. Ίδιοι χαρακτήρες, ίδια τραγούδια, το ίδιο ταξίδι του ήρωα, στοιχείο που καταντά αρκετά κουραστικό αν, όπως εγώ, είστε θαυμαστές της αυθεντικής ταινίας. Είναι δύσκολο να γελάσεις με ένα αστείο όταν γνωρίζεις ήδη την κατάληξή του, ειδικά όσον αφορά τα οπτικά αστεία με τον κόκορα Hei Hei, τον σύντροφο της Moana, ο οποίος δείχνει εξαιρετικά αλλόκοτος σε CGI μορφή.

Παρόλα αυτά, υπάρχει ένας ισχυρός γάμος ανάμεσα στα οπτικά εφέ και τα physical σκηνικά, με την τεράστια κινηματογραφική κλίμακα να εδραιώνεται από νωρίς. Υπερ-ευρυγώνια και πανοραμικά εναέρια πλάνα αποτυπώνουν την καταπράσινη γη και τη χρυσή άμμο που περιβάλλονται από ένα καλειδοσκόπιο μπλε και πράσινων αποχρώσεων που κυματίζουν στο νερό. Οι σκηνές δράσης και πλοήγησης, που φέρνουν το δίδυμο αντιμέτωπο με τα ορμητικά κύματα του ωκεανού, τους κακούς θαλάσσιους πειρατές Kakamora (που θυμίζουν Minions) και το τελικό boss, το τέρας της φωτιάς Te Kā, έχουν υλοποιηθεί θεαματικά. Ακόμη και το μουσικό νούμερο του Maui, "You're Welcome", αναδεικνύει την παιχνιδιάρικη διάθεση της animated ταινίας, καθώς τα τατουάζ-αβατάρ του ημίθεου ξεπηδούν από το σώμα του και μεταμορφώνονται σε μια χορευτική ομάδα από άνδρες της άμμου. Πρόκειται για μια διασκεδαστική σεκάνς που φέρνει στο μυαλό τη σκηνή με τα σχέδια από κιμωλία στο "Mary Poppins", όπου το physical σκηνικό και οι low-tech χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων συγκρούονται με μαγικό τρόπο.

Η Laga'aia εκπέμπει την ειλικρινή, μερικές φορές άβολη γοητεία της Moana καθώς προσπαθεί να διαχειριστεί τον υπερπροστατευτικό πατέρα της, μαθαίνει να κουμαντάρει το σκάφος της στην ανοιχτή θάλασσα και συγκρούεται με τον Maui. Σε κάποιες στιγμές, η σκηνοθεσία ίσως απαιτούσε να εκφράσει με μεγαλύτερη ένταση τα μελαγχολικά της συναισθήματα, όμως οι σκηνές της με τη Rena Owen, η οποία υποδύεται την αυθόρμητη γιαγιά Tala, είναι γλυκές και γεμάτες ψυχή. Ο John Tui στον ρόλο του Chief Tui (ο πατέρας της Moana) εκπέμπει μια ζεστή αρχοντιά. Αυτός και η Owen ίσως πλησιάζουν περισσότερο από όλους το πνεύμα των αυθεντικών χαρακτήρων, αλλά και με την Laga'aia και την Frankie Adams (Sina, η μητέρα της Moana), είναι εύκολο να πιστέψεις ότι πρόκειται για μια δεμένη οικογένεια, μέλος μιας ακόμη πιο δεμένης κοινότητας, με την οποία θέλεις να περάσεις περισσότερο χρόνο.

Ο πιο αδύναμος κρίκος, δυστυχώς, είναι ο Maui. Η φωνητική ερμηνεία του Johnson ήταν αξιομνημόνευτη στις animated εκδοχές, αλλά ενσαρκώνοντας πλήρως τον ρόλο, υπάρχει μια πραγματική έλλειψη ζωντάνιας, μια απάθεια που μετριάζει τη φανταχτερή προσωπικότητα του αλαζονικού ημίθεου. Φαίνεται να είναι μια αρκετά συγκρατημένη προσπάθεια, και ίσως αυτό να οφείλεται εν μέρει στην απαίσια περούκα που του φόρεσαν. Ο σκηνοθέτης ανέφερε ότι αν άφηναν τον Johnson και την Laga'aia με ατίθασες μπούκλες, αυτό θα δημιουργούσε προβλήματα με το CGI και την πράσινη οθόνη (green screen). Παρόλα αυτά, είμαι σίγουρος ότι δεν είχαν ψαλίδι για μπούκλες πριν από 2.000 χρόνια, και κάπως έτσι εμφανίζονται αυτά τα τέλεια φορμαρισμένα χτενίσματα: εκτός εποχής και ενοχλητικά παράταιρα σε σχέση με το υπόλοιπο cast.

Έπειτα από σχεδόν δύο ώρες σε αυτόν τον μυθικό κόσμο του Νοτίου Ειρηνικού, και για να απαντήσω στο αρχικό ερώτημα: Όχι, το Moana δεν είναι αρκετά πειστικό ώστε να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Αλλά εδώ ακριβώς βρισκόμαστε σε αυτή τη βιομηχανία κινηματογράφου που φοβάται το ρίσκο, και πιθανότατα θα παραμείνουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πάντως, σε σύγκριση με άλλα live-action remakes της Disney, θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερο.