DOOM Eternal: The Final Preview - IGN First

Εκτός κι αν ένας δαίμονας μασούλησε το μυαλό του Hugo Martin, αφού είχε τελειώσει μόνο το μισό του έργο στο Doom Eternal, δεν μπορώ να δω πώς η συνέχεια του εξαιρετικού DOOM του 2016 πρόκειται να είναι τίποτα λιγότερο από ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια του 2020. Έχω παίξει αρκετές ώρες DOOM Eternal σε αυτό το σημείο και από αυτό που έχω δει είναι μια έξυπνη και καλά εκτελεσμένη συνέχεια που έχει καταστρέψει το DOOM (2016) για μένα.

Όσο εντυπωσιακό και αν ήταν το DOOM II το 1994, στην πραγματικότητα δεν προσέφερε τόσα πολλά, συγκριτικά με τον πρώτο τίτλο του 1993. Τριάντα δύο νέοι χάρτες, μερικά νέα τέρατα και ένα double-barrelled shotgun. Αυτό το DOOM 2, ωστόσο, ανεβάζει τον πήχη περισσότερο σε σχέση με τον προκάτοχό του. To Flame Belch, για παράδειγμα, προσθέτει ένα νέο επίπεδο στη μάχη, καθώς armor packs πετιούνται μέσα από τα τραυματισμένα τέρατα. Η βόμβα πάγου, εντωμεταξύ εκτοξεύει health packs από τους εχθρούς που δέχθηκαν damage ή καταστράφηκαν μετά την ψύξη από την παγωμένη έκρηξη. Αυτό σημαίνει ότι μπορείτε τώρα να αναμίξετε και να ταιριάξετε φωτιά, πάγο, αλυσοπρίονα, glory kills, blood punches και πολλά άλλα, προκειμένου να διαχειριστείτε πιο αποτελεσματικά και πιο συγκεκριμένα τους πόρους κατά τη διάρκεια της μάχης. Παράλληλα, ένα midair double dash σάς επιτρέπει να πλησιάσετε τους εχθρούς με θεϊκή ταχύτητα. Από την άλλη, οι εχθροί έχουν τώρα αδύναμα σημεία που θα τους κάνουν πολύ λιγότερο επικίνδυνους κατά τη διάρκεια μιας μάχης.

Η νέα ευελιξία στο επίπεδο μάχης του DOOM Eternal κάνει το παιχνίδι του 2016 να μοιάζει αργό και απλό για μένα τώρα.

Είναι αυτή η νέα ευελιξία μέσα στην μάχη, συν το καθαρό χάος και η πρόκληση των ίδιων των αγώνων, που κάνει level up το DOOM Eternal και κάνει το παιχνίδι του 2016 να μοιάζει αργό και απλό για μένα τώρα. Όμως το DOOM Eternal διατηρεί το αγαπημένο μου στοιχείο από τον πρόγονό του: να φτάνω στο χείλος του θανάτου σε μια ξέφρενη μάχη, μόνο για να νιώσω badass με το clutch glory kill, να ξαναγεμίσω το health μου και να αλλάξω την πορεία της μάχης προς όφελός μου. Επίσης υπάρχει και ένα επιπλέον στρώμα "μαζοχισμού", χάρη στα Slayer Gates και τα Master Levels. Το τελευταίο είναι κάτι παρόμοιο με το New Game+, στο οποίο θα μεταβείτε στις διάφορες πίστες, με αλλαγές στην τοποθέτηση των εχθρών, αλλά με διαθέσιμα όλα τα skills και τα όπλα σας. Τα Slayer Gates, από την άλλη πλευρά, είναι μίνι demon-slaying pitstops που μπορείτε να κάνετε στη μέση του level, υπό την προϋπόθεση ότι θα βρείτε το κλειδί. Μπείτε, παλέψτε ενάντια σε ένα κύμα από δαίμονες, στη συνέχεια πάρτε την ανταμοιβή σας και συνεχίστε.

Δεν μπορούμε βέβαια να ξεχάσουμε το Battlemode. Είναι ο μεγαλύτερος δημιουργικός κίνδυνος του DOOM Eternal, δεδομένου ότι είναι δύσκολο για οποιοδήποτε multiplayer παιχνίδι να εδραιωθεί. Πρόκειται έτσι για 2v1, δύο δαίμονες εναντίον ενός μόνο Splayer, και όπως έπαιζα για πρώτη φορά ως δαίμονας βρήκα ότι ήταν εύκολο να συντρίψει κανείς τον Slayer. Αλλά σύντομα εμφανίστηκαν στρατηγικές και τα δεδομένα άλλαξαν. Είναι ασφαλώς ένα ενδιαφέρον mode, αν και ειλικρινά δεν είμαι σίγουρος αν θα μείνω με αυτό, απλώς και μόνο επειδή είμαι εδώ για το campaign. Είναι σίγουρα τολμηρό, διαφορετικό και τουλάχιστον, διασκεδαστικό να το παρακολουθείς.

DOOM Eternal knows it's the first-person shooter equivalent of Tony Montana doing a mountain of coke off of his desk.

Όμως, όλες αυτές οι εξελίξεις και τα νέα χαρακτηριστικά λειτουργούν εν μέρει εξαιτίας του εξαιρετικά αυτόνομου, παιχνιδιάρικου τόνου του DOOM Eternal. Ξέρει ότι είναι η εκδοχή του mosh pit σε συναυλία των Metallica στα βιντεοπαιχνίδια και το αγκαλιάζει όλο αυτό, από το metal soundtrack του Mick Gordon στις μυστικές κούκλες και τις αστείες και νοσταλγικές πινελιές.

Ενώ το DOOM (2016) έμοιαζει να έχει κάποιον απώτερο σκοπό, το DOOM Eternal χτίζεται από την πρώτη μέρα με πλήρη αυτοπεποίθηση. Είναι προφανές καθώς το παίζεις και το μόνο που ήθελα να κάνω από τότε που δοκιμάσα τελευταία φορά ήταν να παίξω λίγο περισσότερο. Ετοιμαστείτε για τις 20 Μαρτίου!

---

Μετάφραση: Μαριάντζελα Παπαχρήστου