Crimson Capes - Review

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ολοένα και περισσότερες ελληνικές ομάδες να επιχειρούν το βήμα προς την ανάπτυξη παιχνιδιών, με διαφορετικά αποτελέσματα και φιλοδοξίες. Μία από αυτές είναι η Poor Locke, μια τριμελής ανεξάρτητη ομάδα από την Αθήνα, η οποία διαθέτει στο κοινό το Crimson Capes, ένα Action RPG όπου ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο ενός κυνηγού μαγισσών στο βασίλειο του Amvros αντιμετωπίζοντας τέρατα, μάγους και υπερφυσικές απειλές.

Κυνήγι μαγισσών στο βασίλειο του Amvros

Σε αυτόν τον κόσμο αναλαμβάνουμε τον ρόλο του Milon, ενός χαρακτήρα που δρα ως το «αριστερό χέρι» του βασιλιά — εκείνου που αναλαμβάνει τη βρώμικη δουλειά με την οποία οι ιππότες και οι απεσταλμένοι του στέμματος δεν θέλουν να συνδεθούν. Επικεφαλής της ομώνυμης συντεχνίας, ο πρωταγωνιστής μας περιοδεύει στο βασίλειο του Amvros κυνηγώντας μια συνωμοσία μάγων, για να ανακαλύψει στην πορεία πως οι δυνάμεις που κρύβονται από πίσω είναι αρκετά πιο σκοτεινές απ' όσο φαίνονταν αρχικά.

Σε επίπεδο gameplay, το Crimson Capes πατάει με το ένα πόδι στα Soulslike και με το άλλο στα Μetroidvania. Skill trees, combos, parry, στοιχεία μαγείας και μη γραμμική εξερεύνηση αποτελούν τα δομικά του συστατικά. Αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε από νωρίς, ωστόσο, είναι πως ο τίτλος δεν φιλοδοξεί να σταθεί δίπλα στα πιο τιμωρητικά δείγματα της κατηγορίας, ή τουλάχιστον έτσι το βιώσαμε εμείς σε αντίθεση με διάφορα σχόλια της κοινότητας. Αρκετά από τα στοιχεία που συνθέτουν ένα Soulslike απουσιάζουν, με τη συνολική εμπειρία να είναι πιο ήμερη και προσιτή. Πιθανότατα πρόκειται για συνειδητή επιλογή, που στοχεύει σε πιο χαλαρά και ξεκούραστα sessions. Στη δική μας περίπτωση, το playthrough ολοκληρώθηκε σε περίπου 12 ώρες, χωρίς ιδιαίτερη κόπωση ή βαρεμάρα.

Ρεαλιστική ξιφομαχία

Σε αυτό το πλαίσιο, ο πυρήνας της μάχης αναδεικνύεται ως ένα από τα πιο πετυχημένα κομμάτια του παιχνιδιού. Οι κινήσεις βασίζονται σε ρεαλιστικές τεχνικές ξιφομαχίας και η αποτύπωση πραγματικών κινήσεων (rotoscoped animation) φαίνεται καθαρά στον τρόπο που αποδίδονται τα animations. Τα animations είναι ίσως κάπως βαριά, κάτι που χρειάζεται λίγη συνήθεια, όμως το αποτέλεσμα είναι ένα στιβαρό σύστημα μάχης. Το σημαντικότερο είναι πως ποτέ δεν είχαμε την αίσθηση ότι το παιχνίδι μας αδικεί· όταν δεχόμασταν χτύπημα, το φταίξιμο ήταν δικό μας. Τα μαγικά στοιχεία λειτουργούν συμπληρωματικά και δίνουν στις αναμετρήσεις λίγη παραπάνω ποικιλία. Καταφέραμε να φτάσουμε στο τέλος με ελάχιστη χρήση τους.

Γύρω από τη μάχη χτίζεται το πιο φιλόδοξο σύστημα του τίτλου, το οποίο αντί για έναν χαρακτήρα διαθέτει πολλούς, καθένας με δικό του playstyle και του skill tree, ανάμεσα στους οποίους εναλλασσόμαστε. Στην πράξη τους χρησιμοποιήσαμε όλους, αφού ο καθένας φαίνεται απαραίτητος σε συγκεκριμένα σημεία του χάρτη. Εδώ γεννιέται και η μόνη μας ουσιαστική ένσταση στον σχεδιασμό καθώς δεν είμαστε σίγουροι ότι αυτές οι δυνατότητες χρειαζόταν να είναι ξεχωριστοί «ήρωες». Πολλά από όσα προσφέρουν θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι abilities ή items (διαφορετικά όπλα, για παράδειγμα) χωρίς να χαθεί κάτι ουσιώδες. Παρ' όλα αυτά, τόσο το skill tree όσο και τα μαγικά είναι αξιόλογα και δίνουν στον παίκτη πραγματικούς λόγους να πειραματιστεί.

Η ποικιλία τόσο των απλών εχθρών όσο και των bosses είναι επίσης συμπαθητική. Οι περισσότερες αναμετρήσεις κυλούν ομαλά και χωρίς ιδιαίτερη πίεση, απόλυτα συνεπείς με τον χαλαρό χαρακτήρα του τίτλου. Η εξαίρεση είναι το τελικό boss, καθώς είναι το μοναδικό που μας ζόρισε πραγματικά και μας ανάγκασε να αξιοποιήσουμε σωστά τα combos και τις ικανότητες που είχαμε ξεκλειδώσει μέχρι εκείνο το σημείο. Είναι μια ωραία κορύφωση που, για λίγο, θυμίζει τι θα μπορούσε να είναι το παιχνίδι αν είχε επιλέξει μια πιο απαιτητική προσέγγιση, αν και μας βρήκε κάπως απροετοίμαστους…

Η εξερεύνηση είναι μη γραμμική, δίνοντάς μας την ελευθερία να προχωρήσουμε με τον δικό μας ρυθμό. Ο χάρτης λειτουργεί όπως θα περίμενε κανείς από το είδος και, σημαντικότερα, το backtracking δεν καταλήγει σε αγγαρεία. Το πιο δυνατό στοιχείο, ωστόσο, παραμένει το εικαστικό κομμάτι με τον pixel art κόσμο να είναι πραγματικά πανέμορφος και τον χειροποίητο σχεδιασμό του χάρτη να προσθέτει πόντος στο ήδη αψεγάδιαστο αποτέλεσμα.

Στον τομέα του ήχου, τα ηχητικά εφέ κινούνται σε αξιοπρεπές επίπεδο και η μουσική υπόκρουση είναι ευχάριστη και κουμπώνει με τη συνολική ατμόσφαιρα. Η πιο αισθητή έλλειψη είναι η απουσία voice acting, που αφήνει «γυμνές» ορισμένες σκηνές.

Ένα αξιόλογο δείγμα της Ελληνικής indie σκηνής

Αξίζει, τέλος, μια ιδιαίτερη μνεία στο εγχειρίδιο. Ο τίτλος συνοδεύεται από ένα πλήρες, παλαιάς κοπής instruction manual, που πέρα από τα βασικά ξεδιπλώνει ολόκληρο το ιστορικό υπόβαθρο του κόσμου και έναν αναλυτικό οδηγό για κάθε περιοχή με χάρτες, μυστικά και τακτικές για τα bosses. Είναι μια ευχάριστη πινελιά!

Παρά τις επιμέρους αδυναμίες του και κάποια προβλήματα που συναντήσαμε στην αρχή, αποτελεί ένα ιδιαίτερα αξιόλογο δείγμα ελληνικής ανάπτυξης παιχνιδιών. Σε μια χώρα όπου η δημιουργία ενός ανεξάρτητου τίτλου εξακολουθεί να μοιάζει με αγώνα αντοχής το επίτευγμα της Poor Locke αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Το γεγονός ότι μια τριμελής ομάδα κατάφερε να παραδώσει μια τόσο προσεγμένη και διασκεδαστική εμπειρία αξίζει αναγνώριση από μόνο του και μας κάνει να ανυπομονούμε να δούμε το επόμενο βήμα της.

Το review βασίστηκε στην ψηφιακή έκδοση του παιχνιδιού, η οποία μας παραχωρήθηκε από την Poor Locke.