Gerben's brouwsels

Dag 15 en 16

gerbie7 — Tue, 29 Oct 2013 21:56:20 GMT

De terugreis begint slecht als ik bij de balie door heb dat mijn telefoon nog in de auto ligt bij Ken. Gelukkig kan ik via mijn net aangeschafte iPad contact met hem leggen en weet hij een van de andere docenten op mijn vlucht onderweg tegen te komen, een uur later was ik dus weer bereikbaar. In Houston (overstappen, geen probleem) hadden ze tot mijn grote verbazing zowel Flor de Cana als Appleton, beide oud en ook niet al te duur. Twee extra rumflessen mee naar huis dus.

In Amsterdam een geweldige verrassing. Een klein blond meisje kwam op me afgerend toen ik met mijn koffer op weg was naar de trein. Ik had zelfs via FB meegekregen dat ze op zaterdag in Artis waren geweest en nog had ik de link niet gelegd. Meteen stond ik in de regen te wachten op de bus die ons naar hun hotel bracht, waar onze auto stond. Ik wist wel meteen dat ik thuis was.

Jetlag viel gelukkig mee, zondagavond op tijd naar bed, maandagochtend rustig aan gedaan, het leven gaat weer gewoon verder...

Dag 14

gerbie7 — Mon, 28 Oct 2013 13:20:19 GMT

De laatste dag in Orlando is een rustige. De voorgaande avond voor de derde en laatste keer naar Tampa Bay gereden waar de lokale ijshockeyploeg voor de derde keer een overwinning behaalde. Ik word al gezien als geluksbrenger, de rest van het seizoen zullen ze het toch zonder mij moeten doen.

Na uitslapen en het schrijven van dit blog, is 's middags de laatste kans om inkopen te doen. De laatste avond is er nog basketball. De Orlando Magic speelt zijn laatste wedstrijd van het preseason, ik mag op een perskaart mee met een van de studenten. Leuke ervaring. Achteringang en perskaart om de nek, maaltijd met andere journalisten en dan de perstribune op. Laptop uitstallen, goede stoel, het is toch een iets andere manier om een wedstrijd te bekijken.

Helaas was het voor beide teams overduidelijk een oefenwedstrijd, het niveau was bedroevend. Maar goed, als journalist moet je daar ook toe ;-) Leuk was om meteen na de wedstrijd de persconferentie bij te kunnen wonen en voor ik het wist stonden we met een dozijn journalisten in de kleedkamer van de thuisploeg te kijken. Een enkeling moest nog douchen, ik vond het maar een vreemde situatie. Dan sta je minuten te wachten aan de zijkant, totdat de ervaren journalisten vinden dat er iemand ver genoeg is aangekleed om ons te woord te staan. Ondertussen komen anderen gekleed in slechts een handdoek terug die zich omslachtig in kleding staan te hijsen.

Leuke ervaring om ook eens mee te maken, ook al was de wedstrijd niet de moeite waard.

Dag 13

gerbie7 — Fri, 25 Oct 2013 22:27:48 GMT

De laatste dag op school, laatste keer in ‘The newsroom’. Studenten die elke week een schoolkrant moeten maken, die het niveau van schoolkrant ontstijgt. Soms. Toekomstige journalisten die bekende sporters en de burgemeester interviewen, maar ook voor anderen een bijvak voor een paar studiepunten en het liefst zo weinig mogelijk schrijven en als al dan nietszeggend. Mooi om het contrast te zien. Een aantal van hen zijn zo ongeveer vrienden geworden. Ik zag ze bijna dagelijks, gaf ze tips en vroeg ze om help. Ik zal ze missen.

Een interview met ondergetekende moest natuurlijk ook voordat ik vertrek, benieuwd wat ze er van maken. Ik lees het pas wanneer ik weer thuis ben gok ik. Zal wel goed komen.

Valencia College heeft me een warm welkom gegeven. Ik voelde me er thuis. Zowel professoren (geen teachers dus…) als de studenten hebben er alles aan gedaan om me mee te laten draaien. Om me goed te voelen. Gastvrijheid dus. Toch had er meer ingezeten. Ik had nog wel meer lessen willen meedraaien, bij verschillende vakken. Ik had meer mensen willen spreken. Helaas, het zij zo.

Morgen de laatste dag in Orlando.

Dag 12

gerbie7 — Fri, 25 Oct 2013 04:09:26 GMT

Na de lange dinsdag volgt onvermijdelijk woensdag. Na weer een rustig begin, kranten en laat vertrek, het begint regel te worden. Zo'n rooster wil ik thuis eigenlijk ook wel, sla ik vandaag een klas van Ken over om Engels bij te wonen. De klas Engelse Literatuur wordt gegeven door een van de dames die zaterdag ook bij de ijshockeywedstrijd aanwezig was. Ik was welkom, kreeg de gedichten die ze zou behandelen in de mail.

Mijn voorbereiding was niet echt goed. De zeventiende eeuwse poëzie bleek zo zwaar dat in een drukke newsroom waar mensen in- en uitlopen de concentratie niet toereikend was. Gelukkig kon ik wel even wat tikken, het verhaal van gisteren moest nog naar Nederland gemaild worden. Dit blog moest geüpdate worden. Dus maar naar de les Engels met iets minder voorbereiding.

Het niveau was hoog. In het ellenlange oude gedicht bleken veel verborgen boodschappen te zitten. Het was prachtig om te zien dat velen in de klas die gevonden hadden, echt hun best hadden gedaan om te begrijpen wat de intentie van het verhaal was. Voor onze studenten was dit niet echt iets, literatuur is per definitie veel gevraagd van een mbo-er, maar oud-engelse poëzie gaat gegarandeerd over hun hoofd. Voor de liefhebber: Ben Jonson en Mary Leapor. Achteraf had ik dit soort lessen wel willen hebben toen ik een stuk jonger was, maar goed, de tijd terugdraaien schijnt vrij lastig te zijn.

's Middags trof ik eindelijk de man waarvoor ik al vier keer tevergeefs naar een ander gebouw was gelopen. Gelukkig had hij meteen tijd voor me en mocht ik aanschuiven in zijn kantoor. Hij is programmadirecteur van de opleiding Hospitality and Tourism. Met hem kon ik meer dan uur bomen over de verschillen tussen Nederland en de VS, ontwikkelingen in Toerisme, schooltrips, studenten, reizen en veel meer. Ik ben daardoor veel wijzer geworden wat betreft de meest vergelijkbare opleiding met Toerisme in Nederland, maar tegelijkertijd tot de conclusie gekomen dat we erg weinig kunnen overnemen/gebruiken in de ontwikkeling van ons nieuw curriculum. Misschien wat kleine dingen die ik graag in Almelo wil inbrengen. Maar een opleiding waar 85% werkt, een dag per week naar school gaat, meer hbo dan mbo-niveau en waar toerisme slechts een onderdeel is van het geheel Hospitality, is geen opleiding die vergelijkbaar is.

Kortom: een hoop geleerd vandaag. Ik voel me soms ook weer net een student :-)

Dag 11

gerbie7 — Thu, 24 Oct 2013 01:46:01 GMT

Zoals elke ochtend begint de dag met de ochtendkranten. Werk voor een docent journalistiek, voor mij een genot. Liefst vier kranten krijgt Ken elke dag thuisbezorgd. Voor een vak laat hij zijn studenten alleen maar de krant lezen. Geen boek is nodig, gewoon elke dag de Wall Street Journal lezen en het komt goed. ’s Ochtends maakt zijn kat hem wakker, meestal voor zes uur, hij leest de kranten en vertelt zijn studenten via twitter welk artikel ze in ieder geval moeten lezen. Een keer per week krijgen ze daar dan een schriftelijk over.

Ik vind het gewoon heerlijk de dag rustig te beginnen en door kranten te bladeren. De New York Times, volgens mij de beste krant ter wereld, USA today, voor het snelle nieuws, de Orlando Sentinel voor het lokale nieuws en soms de Wall Street Journal.

Vandaag dus een rustige ochtend, de eerste les pas om 11.30 uur. Rond een uur of twaalf veranderen mijn plannen. Eigenlijk hoopte ik na de lessen de wedstrijd van Ajax te zien, op diverse kanalen te zien, anders via een computer. Maar er is een belangrijke vergadering in het raadshuis waar twee studenten naar toe moeten voor de Valencia Voice. En omdat het over voetbal gaat, mag ik mee. Zou een uur of twee duren.

Bleek toch even iets anders te gaan, liefst zeven uur zat ik in de raadszaal. We hadden geweldige plekken, gereserveerd voor de pers. Ik ben dus maar aantekeningen gaan maken in mijn iPhone om te doen alsof ik er bij hoorde. Negen uur ’s avonds is wel erg laat als je alleen ontbijt hebt gehad en zelfs geen water bij je hebt, maar ik heb wel een historisch moment meegemaakt. Een nieuw voetbalstadion voor de stad Orlando en zeer waarschijnlijk een MLS plek voor de club. Groot feest voor de fans dus.

De dag erna ook maar stukje geschreven voor de site SportAmerika, als je dan toch als journalist ter plekke bent. Het bewijs dat ik daadwerkelijk ter plekke was, is te zien op de site van MLS, op het filmpje ben ik zeker drie keer in beeld.

Bijzondere dag. Leuk. Lang.

Dag 10

gerbie7 — Wed, 23 Oct 2013 21:14:08 GMT

Terug naar school, weekend achter de rug. Rustig dagje, ik ken de klassen nu wel een beetje, weet ook wel wat ik kan doen. In de Mass Communications klas zaten we op een gegeven moment Nederlandse muziek te luisteren via YouTube. Golden Earring, Shocking Blue en de Vengaboys. En dan zo hard dat ze bij de deur kwamen kijken wat er aan de hand was. Wel grappig.

De filmklas had Nederlandse week. Eerst een schriftelijke overhoring over De Poolse Bruid of De Tweeling, afhankelijk van welke ze hadden gekeken en daarna gezamenlijk gekeken naar Oscarwinnaar Karakter. Die film had ik ook nog niet gezien, al kende ik het begin wel en wist het plot te voorspellen. Misschien toch ooit het boek van Borderwijk gelezen?

Nog een aantal dingen die ik deze week wil doen.

Dag 9

gerbie7 — Tue, 22 Oct 2013 01:26:46 GMT

Drie Nederlandse docenten en drie Amerikaanse gastheren, we waren allemaal uitgenodigd door een Nederlandse docente die aan een meer woont. Ze sprak nog wat Nederlands, al was ze erg jong toen ze vertrok. Geboren in Indonesië, via Nederland en Canada in de VS beland. We werden meteen aan het werk gezet. Lunch smeren om mee te nemen. We gingen namelijk met de boot weg, van meer naar meer, via allerlei kanaaltjes. Gelukkig was het een bewolkte dag, zo lang op het water in stralende zon had ik niet volgehouden.

De boottocht werd vooral een sightseeing tour van de huizen aan de meren. De huizen vallen vooral in de categorie groot, groter, grootst, een ieder die wat te besteden heeft wil wel zo mooi wonen. Sporters, filmsterren, advocaten en andere rijkaards, iedereen leek wel aan een van de meren te wonen. De vijf lokale bewoners wisten allemaal wel iets te vertellen over sommige bewoners. Mijn favoriet was de levensgrote Superman die op de dok achter het huis van Shaquille O’Neal stond.

Een paar uur varen, genoeg tijd om te praten met iedereen. Voedsel en drinken waren in overvloed aan boord, een mooie ochtend. Lunch achter het huis van Marijke en Craig, praten over van alles en nog wat. Ook een leuk evaluatiemoment. Wat wil je en hoe vond je het tot nog toe.

Een belangrijk verschil is de volwassenheid van de studenten. Terwijl in Nederland een achttienjarig leerplicht heeft en dus naar school ‘moet’, gaan alle studenten op Valencia College vrijwillig naar school. Het gedrag is er dus naar. Kinderachtig gedrag, ordeproblemen waar we in Nederland dagelijks mee te maken hebben komen hier bijna niet voor. Andersom lijken de Amerikaanse studenten minder te weten over de wereld, de VS is meer naar binnen gericht.

Overeenkomsten vonden we ook. Bureaucratie, formulieren, bemoeizucht. Als je in 2015 een buitenlandse trip wil maken, moet je daar nu al de eerste formulieren voor invullen. “Ik weet niet eens wat ik volgende week ga doen, laat staan over twee jaar”, verzuchtte Ken.

In de VS wordt er geklaagd over het algemeen niveau van de studenten. Het highschoolexamen wordt gemiddeld een stuk slechter gemaakt dan in andere landen. Maar zegt Marijke terecht, “iedereen doet hier examen, terwijl in andere landen vele studenten voor hun 18e zijn afgehaakt of op een ander niveau onderwijs volgen. Hoe kun je dan al onze resultaten vergelijken met de top 20% in Nederland of een ander land.”

Dit soort momenten vind ik het leukst, door over van alles en nog wat te praten leer je niet alleen de mensen goed kennen, maar begrijp je de verschillende systemen ook steeds beter. Precies de reden dat ik vorige week in het vliegveld stapte. Hopelijk spreek ik komende week nog meer interessante mensen.

Dag 8

gerbie7 — Mon, 21 Oct 2013 01:09:05 GMT

Het weekend begon eigenlijk op vrijdagavond in het theater. Een leuk klein theater. Midden in de stad. Dus ook in de stad die leeft van pretparken zijn er nog cultureel onderlegden. Het Mad Cow Theatre heeft twee kleine zaaltjes, zelfs de Reggehof is groter. Maar juist die kleine theaters zijn het leukst (imho). In dit geval een première van het toneelstuk Venus in Fur dat ook al op Broadway werd gespeeld. Met een zaaltje waar net 60 man in passen, een erg leuke plek. Op de eerste rij zittend kon ik de spelers bijna aanraken. Ze speelden een geweldig stuk, ik was onder de indruk. Ik moest even zoeken, maar het boek dat inspiratie bleek voor dit toneelstuk las ik meer dan 12 jaar geleden al.

Op zaterdagochtend boekenjacht. Ken moest naar de kapper, daartegenover zou zich een goede tweedehandsboekwinkel bevinden. Bookrack of Ocoee bleek een teleurstelling. Daar kon de dame van 250 kilo (voor de zekerheid een lage schatting) die de zaak runde niet wat aan doen, al ben ik wel benieuwd hoe zij zich door haar zaak beweegt, aangezien ik al moest uitkijken of ik geen stapels boeken aanstootte als ik verder liep naar een volgende boekenkast. Leuke ervaring, erg weinig boeken die de moeite waard waren.

’s Middags een stuk van FC Twente tegen Ajax gekeken via de laptop, al heb ik de gelijkmaker gemist, we gingen al weer op pad. Eerst met een hele groep een nieuw restaurant uitproberen, daarna naar de eerste wedstrijd van het seizoen van de SolarBears, de lokale ijshockeyclub. Het eten was goed, de groep was prima, de wedstrijd wat minder. Na een 2-0 voorsprong verloren ze uiteindelijk met 2-4. Ik blijf het een vreemde sport vinden, dat ijshockey. Nog vreemder is dat negenduizend mensen de moeite namen om naar een wintersport te kijken, ook nog eens van een niet al te hoog niveau, terwijl het buiten zelfs ’s avonds nog warm genoeg is om in korte broek rond te lopen. Je ziet dan ook velen op slippers weer naar buiten gaan na de wedstrijd.

Dag 7

gerbie7 — Sun, 20 Oct 2013 21:09:51 GMT

Twee andere Nederlandse docenten zijn deze week op hetzelfde instituut. Orlando is zo groot dat ik ze niet tegenkom. Een van de ‘lokale’ docenten waar we aan gekoppeld zijn, is een Engelsman. Kevin heeft vaker Europeanen op bezoek, dus hij had een leuk uitje bedacht voor ons drie. Ken kon mooi een dagje nakijken op school, even van mij verlost en ik dus op pad met Kevin, twee Haagse dames (Marlies en Karin) en Jennifer, de coördinator van de internationale programma’s op Valencia College.

Twee State Parks stonden op het programma. Als eerste Ponce de Leon Springs. We beginnen met een ontbijtje. Als bij een Japans restaurant is er midden op tafel een bakplaat en even later krijgen we kannen beslag en kunnen we beginnen: All you can eat pancakes! Geweldig idee, lekker ontbijt. Daarna wandelen door het park. Ik had bij een State Park iets meer ruige natuur verwacht, zeker geen asfalt om op te wandelen. Maar geen reden tot klagen, het was er mooi.

In het tweede park Blue Springs kon gezwommen worden. Meer een natuurlijk zwembad dan een natuurpark in mijn ogen. Terwijl de Haagse dames het water ingingen, heb ik me beperkt tot wandelen. Leuke dag uit dus, al had de bestemming er eigenlijk weinig toe gedaan, het praten over onderwijs en het leven in verschillende landen is iets dat aan mij meer besteed is. En daarvoor was in de auto en tijdens de wandelingen genoeg tijd voor.

Terug op Valencia College was Ken door een hele stapel nakijkwerk gegaan. Ook de toets in zijn filmklas van maandag, ik had 28 van de 60 goed. Gezakt dus. Maar als voorspeld door hem, had ik niet de slechtste score. Zijn methode was wel leuk trouwens. Hij geeft drie hoofdstukken op om te bestuderen. Daarnaast heeft hij daar een aantal lessen voor. Tenslotte geeft hij een week voor de toets de vragen aan de studenten. Die hebben dan een week om de vragen in het boek op te zoeken en uit het hoofd te leren. Dan krijgen ze de mid-term exam.

Hoe je dan toch nog slechter kunt scoren dan een buitenlander die het vak niet kent en geen tijd heeft gehad om het boek te bestuderen of de vragen door te lezen, blijft een raadsel. Hoe je überhaupt kunt zakken voor een vak waar je vooraf de vragen al weet …

Dag 6

gerbie7 — Sat, 19 Oct 2013 17:36:18 GMT

En toen bleek school dicht. Alle lessen gecanceld. Een of ander evenement waar elke student aan mee mag doen. Tja, dan maar even de toerist uithangen. Wat kost een iPad eigenlijk hier? En kan ik hier wat boeken kopen die ik thuis niet tegenkom of slechts in vertaling.

Auto mee, routebeschrijving en op zoek naar de Mall. De Florida Mall in dit geval. Voor ik bij dit gigantische complex door had waar de winkels waren die ik zocht, had ik er al drie keer omheen gereden en was ik net zo veel tijd kwijt als de weg er naar toe. Gelukkig vond ik een grote Barnes & Nobles waar ik als boekenliefhebber een paar uurtjes kon ronddwalen. Ik heb me ingehouden, slechts drie boeken, voor mijn doen erg bescheiden.

’s Avonds weer mee naar Tampa Bay om ijshockey te bekijken, weer winst voor de thuisploeg, weer een spannende wedstrijd. Het zal niet mijn sport worden, maar ik heb me zeker vermaakt.

Dag 5

gerbie7 — Fri, 18 Oct 2013 21:50:47 GMT

Na een paar drukke dagen, eindelijk eens even tijd om aan een scherm te gaan zitten. In ‘the newsroom’ tussen de studenten die hun stukje schrijven, werk ik dit blog bij. Daarna weer een lesje bijgewoond, waarin een presentatie van een jongeman over de manier waarop muziek wordt gekozen op de radio. Interessant verhaal, zeker toen bleek dat nieuwe muziek tegenwoordig eerst in stripclubs wordt uitgeprobeerd, daarna pas naar radiostations gaat. Een fieldtrip zat er niet in overigens. Het YouTube-filmpje ter ondersteuning van zijn verhaal ging langs me heen. Ik bleek niet de enige te zijn gelukkig. Ook diverse aanwezig die het Engels wel als eerste taal spreken bleken deze verwarde rapartiest niet te begrijpen.

Als laatste deze werkdag weer een groepje in de filmklas die een film ging bekijken en zo zag ik The Graduate, een klassieker die ik nog nooit gezien had. Dustin Hoffman leek op Rainman, maar dan twintig jaar voordat die film uitkwam. Er blijft maar weinig overeind uit de jaren zestig als je er nu kritisch naar kijkt.

’s Avonds geen programma, honkbal op televisie, geen probleem. De komende avonden zitten allemaal volgebouwd.

Dag 4

gerbie7 — Wed, 16 Oct 2013 22:42:56 GMT

Vroeg op, de eerste les is om 9 uur. We moeten nog wel even toestemming vragen aan de collega van Ken waar ik aan wil schuiven. Toerisme is geen aparte opleiding hier, maar ‘Introduction to Hospitality and Tourism’ komt dicht genoeg in de buurt. De laatste beschikbare plek in het klaslokaal is voor mij en de klas begint meteen met een proefwerk. Ik krijg de vragen en wordt twee decennia teruggeworpen in de tijd. Welke wijn past bij wild en hoeveel subsidie krijg je als school op een lunch voor je kinderen? Gelukkig begon na de test de les over toerisme.

Erg interessant, al ging de professor erg snel. Gecombineerd met een powerpoint en een duur van bijna twee uur, mijn studenten waren erg snel afgehaakt. De hoeveelheid informatie zou voor een periode te veel zijn in Almelo, dat werd er hier in een ochtend doorheen gejaagd. Maar de studenten om me heen deden goed mee, waarna ze weer allemaal naar hun werk vertrokken. 87% van hen schijnt een baan te hebben en volgen dus een aantal vakken per periode er naast, naar gelang de werkdruk.

Terug bij journalistiek werd de krant van vandaag besproken (zie gisteren voor de link). Inhoud, taal, opmaak, alles staat ter discussie. ’s Middags ook nog een klas waar zes proefartikelen werden doorgenomen, al is doorzagen misschien wel meer van toepassing. Zelfs ik zag meerdere taalfouten, dus dat kan nooit de bedoeling zijn. Wel leuk om te zien welk stuk ze kiezen om te presenteren.

Weinig tijd daarna, want ’s avonds stond de rit naar Tampa Bay op het programma, kleine anderhalf uur rijden. Daar aangekomen waren de hockeyers al vast begonnen. Sterker nog, het stond al 1-0 voor de Tampa Bay Lightning. Het werd een vermakelijke wedstrijd, de LA Kings waren grote stukken van de wedstrijd beter maar werden met een 5-1 nederlaag terug naar California gestuurd. Middernacht thuis, weer een erg lange dag dus. Maar ook weer een erg leuke.

Dag 3

gerbie7 — Wed, 16 Oct 2013 16:24:54 GMT

De eerste dag meedraaien. Eerst een wandeling over de campus om wat mensen te ontmoeten, wat plannen maken voor volgende dagen, daarna meekijken bij wat lessen. De les massacommunicatie is interessant. Aan het eind een klein experiment. Alle studenten moeten opschrijven wat ze weten over Nederland. Een enkeling komt niet verder dan een of zelfs geen enkel woord. Anderen weten meer. Maar voorbij de stereotypen komen ze haast niet. Maar goed dat we geen wereldkaart projecteerden en hen vroegen waar mijn land lag.

In de filmklas doe ik meteen mee met een toets. Ik zit er toch. Ken is ervan overtuigd dat ik beter scoor dan een deel van zijn studenten. Ik niet. Sommige woorden ken ik niet eens. Meerkeuzevragen geven me wel een kans, maar het is niet mijn vak, zelfs geen hobby.

Wel leuk is daarna met een klein groepje een film kijken. Past perfect bij dit vak, maar kan me niet voorstellen dat te kunnen doen aan de Wierdensestraat. Zeker niet als de chips en frisdrank ook op tafel komen. Gewoon twee uur samen een film kijken en dan ook nog nabespreken. Geen studenten die zeuren dat ze de bus moeten halen, ze zijn toch bijna allemaal met de auto. De parkeerplaatsen om de campus zijn groter dan alle parkeerplaatsen in Almelo bij elkaar volgens mij.

Na deze laatste klas moet er een deadline gehaald worden. We staan op het punt van vertrek, maar moeten toch nog even zien hoe de studenten die dit semester de Valencia Voice (Lees mee) verzorgen het doen.

De discussie in ‘the newsroom’ is geweldig. Vijf minuten wordt een kwartier. Een half uur. Meer dan een uur. Ik verveel me niet, ook al sta ik letterlijk en figuurlijk aan de zijkant. Als de voetbalverhalen ter sprake komen kan ik mijn zegje doen, een groot verhaal over het nationale voetbalteam is onzin, de wedstrijd die ze speelden ging nergens meer om, de VS zijn al geplaatst voor de WK in Brazilië, Jamaica is al uitgeschakeld. Morgen moet de ‘krant’ online staan.

Het is negen uur wanneer we eindelijk naar huis rijden. Een lange eerste dag. De Libanees verzorgt ons avondeten. Life on campus is toch iets anders dan in Almelo.

Dag 2

gerbie7 — Tue, 15 Oct 2013 02:32:46 GMT

Een onrustige nacht. Is een laken warm genoeg of niet? Mobieltje maakt lawaai, Nederland is wakker. Je innerlijke klok die aangeeft dat je op moet staan, ook al lig je er net in. Sunday papers bij het ontbijt. Dik en goed, zou ik in Nederland ook willen. Ik zie nu hoe groot het huis is. Zwembad achter het huis, hek aan het begin van de straat, 81 huizen staan er achter. Vele residential area’s zijn vergelijkbaar. Het is zondag, een dag zonder verplichtingen.

Een stapel papieren uit het kantoor zijn nodig, kan ik bij daglicht vast een kijkje nemen op de campus, we rijden de zeven minuten. Ook hier ben ik onder de indruk. Eigen kantoor, groot lokaal met vele nieuwe computers er naast. De journalistiekstudenten hebben het netjes voor elkaar.

De parkeerplaatsen zijn groot, je kunt zien dat openbaar vervoer een vreemd concept is. De meest onvriendelijke stad voor voetgangers blijkbaar, volgens een landelijk onderzoek. Om dat te bevestigen zien we op televisie al meteen een nieuwsbericht van een hit and drive.

Zondagmiddag is voor Football. Niet mijn sport, maar ‘as in Rome, do as the Romans’. Dus kijk ik mee naar een wedstrijd en zit tussendoor op een tweede scherm met Nederland te communiceren. Gelukkig kijkt iedereen op een ander scherm, een maal laptop, een maal iPad en twee maal telefoon. Ik val niet uit de toon. De bijbehorende lunch is smakelijk.

’s Avonds honkbal op de tv, wel een van mijn favoriete sporten. Maar ook een wedstrijd die lang kan duren. Uur of drie is normaal. Ik heb tv op mijn kamer en probeerde het eind van de wedstrijd mee te krijgen. Niet helemaal gelukt. Heb daardoor helaas het spannendste gemist, las ik de volgende ochtend in de krant. Het zij zo.

Een beetje bezorgd over hoe weinig er vaststaat de komende weken, maar optimistisch over de bereidheid van een ieder om er wat van te maken, morgen begint het echte leven hier.

Exchange, dag 1

gerbie7 — Sun, 13 Oct 2013 20:48:24 GMT

Reizen. Wekker midden in de nacht. Tranen in de ogen op de trap als Suus half slapend ‘goede reis’ vanuit haar bed schreeuwt. Twee uur trein, drie op Schiphol, acht in het vliegtuig, vier op O’Hare, ook niet een echt opwindend vliegveld en nog eens drie verder naar Orlando.

Bij de bagageband staan ze alle drie, de Amerikanen die twee docentes van Mondriaan (mijn reisgenoten) en ondergetekende oppikken. Ik weet dat dit een binnenlandse vlucht was, maar kan iedereen zo bij de bagage komen? Een half uurtje voor we thuis zijn, mijn basis voor de komende twee weken. In het donker zie je weinig van Orlando, maar het leek me vanuit de lucht een stuk groter dan ik had gedacht. Ooit kwam ik er door in de Greyhound en reed er langs in een huurauto. Nu mag ik er rondkijken.

Ken en Debbie verwelkomen me in hun huis. Ik mag kiezen op de bovenverdieping, er zijn meerdere kamers voor de gasten. Als je in Florida woont, komen al je vrienden je regelmatig opzoeken is de logica achter hun huis. “Like a bed and breakfast, only without the breakfast”, maar dat heeft te maken met het dieet dat ze zelf volgen sinds een paar maanden.

Ze zijn allebei teleurgesteld omdat hun hockeyteam heeft verloren, maar zijn blij dat ze niet zijn gegaan, ondanks seasonstickets. Gezamenlijk kijken we wat honkbal voordat ik me moet afmelden. 26 uur sinds de wekker ging, het was mooi zo.

Eerste post via iPhone

gerbie7 — Thu, 10 Oct 2013 16:47:42 GMT

Testend dus. Kan ik dit blog weer tot leven wekken?

Gerbie on tour, nieuwsbrief 16

gerbie7 — Mon, 29 Aug 2011 10:15:03 GMT

Goor, Nederland, augustus 2000

Gerbie on tour (16)

Eindelijk weer eens een reisverslag. Na Venezuela bezocht ik het kleine plaatsje Goor, alwaar ik de lokale School- en Volksfeesten bijwoonde. Deze feesten worden al 125 jaar in het laatste weekend van juni georganiseerd voor alle inwoners van dit stadje. Behalve een grote feesttent en een kermis, waren er ook diverse optochten en waren de cafés tot diep in de nacht geopend. Het was een mooie week.

Inderdaad: ik ben al weer een tijdje thuis. Het feest was een van de redenen, ik zal jullie de gehele lijst besparen, een belangrijke was echter dat ik onderweg het idee had dat ik minder fanatiek aan het worden was. Ik deed niet meer zo veel moeite om alle kleine dorpjes te bezoeken die de moeite waard zouden zijn, ik liep niet meer elke kerk binnen en sloeg de lokale markten gewoon over. Op deze manier wilde ik niet onderweg zijn, tenslotte is het erg aannemelijk dat een groot aantal landen die ik nu bezocht heb, mijn paspoort nooit meer met hun stempels zullen verrijken. Dus wilde ik een korte onderbreking van mijn reis, om dan weer 'scherp' verder te trekken.

In Nederland heb ik na het Goorse Schoolfeest 3 weken erg veel tijd gestoken in de Tour de France, voor mij het mooiste sportevenement op de televisie. Behalve elke dag kijken betekent dat ook kranten lezen, radio tour luisteren en de jaarlijkse tourtoto organiseren. Daar bleek maar weer eens dat geluk altijd belangrijk bleef, want met goede voorbereidingen eindigde ik de laatste jaren meestal in de subtop, terwijl ik dit jaar zonder enige voorbereiding tot de allerlaatste dag bovenaan stond en uiteindelijk als tweede eindigde.

Nadien ben ik begonnen met een vakantiebaantje. Net als een decennium geleden mag ik op camping de Kattenberg de kinderen vermaken met allerlei activiteiten. Zo heb ik een paar weken weer wat te doen, kan ik mijn budget nog een klein beetje uitbreiden en heb ik ook nog een leuke manier gevonden om dat te doen.

Het oorspronkelijke plan was om na een tijdje in Nederland verder te reizen naar de rest van Zuid-Amerika, maar eenmaal thuis zijn de plannen gewijzigd. Ik las zowel op teletekst als in de krant dat de Olympische Spelen nog vrijwilligers zocht, waarbij vooral gezocht werd naar mensen met talenkennis. En aangezien ik nog net niet te oud ben om een gecombineerd reis-werk visum voor Australië te bemachtigen, heb ik mijzelf daarvoor aangemeld. Of het gaat lukken is een tweede, maar ik vertrek hoe dan ook richting Oceanie, waar ik behalve Australië ook Nieuw Zeeland met een bezoekje hoop te vereren. Over een week of 2 ben ik weer vertrokken en het volgende verslag zal dan ook weer vanuit het buitenland verschijnen. Wanneer is, zoals altijd, onbekend. Waar ik dan ben, weet ik ook nog niet, maar deze serie nieuwsbrieven ben ik wel van plan een vervolg te geven.

Ik hoop dus dat ik ook in Australië bergen E-mail ga krijgen, dat iedereen me op de hoogte houdt van zijn of haar leven. Geen mail is saai, te vaak hoor ik nog van mensen dat ze niets te vertellen hebben, maar vergeet niet dat het alledaagse voor mij, ver weg, ook nieuws is. Dus blijf schrijven, ik zal altijd moeite doen om alles te lezen en als het even kan te beantwoorden.

Tot de volgende mail,

Gerben

Gerbie on tour, nieuwsbrief 15

gerbie7 — Fri, 26 Aug 2011 09:09:40 GMT

Juli 2000,

Deze maal ga ik in op de vraag die ik vooraf zo vaak hoorde, die me onderweg nogal eens gesteld werd en die voor velen blijkbaar onbegrijpelijk is: waarom reis je alleen?

Die vraag begint vanaf het moment dat ik begon te plannen om op reis te gaan, toen deze plannen serieus werden, zo'n jaar voor het vertrek heb ik met meerdere mensen gesproken die soortgelijke plannen hadden. Uiteindelijk bleef er niemand over die ongeveer dezelfde periode in dezelfde richting wilde reizen. Dus blijf je alleen. Maar een belangrijke conclusie die ik toen al trok is dat ik liever alleen op pad ging, dan met iemand die niet dezelfde ideeën heeft over deze reis. Dus niet geforceerd op zoek gaan naar een reispartner omdat je perse niet alleen wilt reizen, maar gewoon alleen vertrekken en dan zien hoe het gaat.

De nadelen zijn dus duidelijk: je bent maar alleen, hebt niemand om bepaalde ervaringen mee te delen, je bent met zijn tweeën veiliger, het is relatief goedkoper en je kunt op elkaar letten. Maar zoals Johan Cruijff al zo mooi vertelde: "Elk nadeel hep zun voordeel". Dus ben ik onderweg steeds duidelijker de voordelen gaan zien. Je hebt veel sneller aanspraak, zeker bij de lokale bevolking wanneer je alleen reist, maar ook met medereizigers. Je kunt extreem flexibel zijn. Wanneer ik eens een dag geen zin heb om wat dan ook te doen, ga ik met een goed boek ergens in een park zitten en kan daar een paar uur doorbrengen. Wanneer ik een bepaalde stad leuk vind, kan ik er langer blijven, wanneer er niets aan is, reis ik meteen verder. Er is geen overleg nodig, er hoeven geen compromissen gesloten worden, alles gaat zoals ik het wil. En soms is het juist wel eens fijn even alleen te zijn. Om even rust te hebben.

En uiteindelijk ben je lang niet altijd alleen. Er zijn velen die onderweg zijn met een grote rugzak, die dezelfde ideeën hebben. Je komt ze tegen op busstations, in hostels, op excursies, in de goedkoopste verblijven uit de reisgidsen en bij de bezienswaardigheden die iedereen 'moet' zien. En met die medebackpackers kom je aan de praat. Met hen wissel je ervaringen uit, je vertelt ze waar je heen wilt en zij kunnen je tips geven. Jij helpt hen weer op weg omdat jij alweer in andere steden bent geweest. En soms gaan we dezelfde kant op. Soms alleen, soms ook samen.

Vooral in steden is het leuk om met meerdere nieuwelingen rond te lopen. En dat deed ik dus in New York, St.Petersburg, New Orleans, Guadelajara, Guanajuato, Valladolid, Belize, Antigua, Leon, San Juan, San Jose en David. Met Heidi, Jo, Red, Carmen, Melissa, Neilian and James, Patrizia, Caroline, Scott, Michael, Dorit en Vanessa. Uit diverse landen zoals Portugal, Australie, Nieuw Zeeland, Mexico, Italië, Canada, Engeland en Israel.

Ik reisde een stukje samen met Nilande, Tierry, Quaroline and Jennika, Helen en Floris, Chris and Marie, Mascha, Uli en Chris. Amerikanen, een Fransman, 2 Zweedse dames, een Nederlandse student, een Engelse, een Vlaamse en een Duitse. Alleen van punt a naar b, of soms een excursie. Omdat we dezelfde kant opgingen, of omdat we allemaal iets wilden zien.

En met sommigen reis je zelfs langer dan een dag. Omdat je toevalligerwijs dezelfde reisplanning had en het zo uit komt. Of omdat het veiliger is bepaalde steden niet alleen te doen. Met Kirsten (Noorwegen) ging ik van Santo Domingo naar Port au Prince (Haiti), een reis die niet vele toeristen maakten, waar we opgelicht werden aan de grens en aan alle kanten belaagd werden bij aankomst. Alex en Michael waren 2 Duitsers die heel Mexico al bijna gezien hadden, voordat we met zijn drieën door vanuit Guanajuato richting Mexico stad reisden en daar in een paar dagen heel veel gezien hebben. Met Karin, ook uit Duitsland, reisde ik heel Honduras door. En omdat we allebei het land mooier vonden dan we gedacht hadden, duurde dat ook langer dan vooraf gepland.

Het grappige is dat je onderweg een aantal mensen vaker tegenkomt. Niet gepland, maar omdat ze ongeveer dezelfde route hebben. 2 Australische dames kwam ik in Mexico in 4 verschillende plekken tegen, voordat ik een van hen nog een keer tegenkwam in Belize city. 2 Hollandse studenten kwam ik in 3 verschillende landen tegen en een Australische kampeerder in 3 verschillende Mexicaanse steden. Zo waren er nog een dozijn anderen die ik meer dan eens tegenkwam. Een Duitse studente Ulrike was niet te vermijden. Liefst 4 keer trof ik haar toevalligerwijze in 4 verschillende hoofdsteden.

Tenslotte heb ik onderweg een aantal oude bekenden opgezocht. Onderdak is dan al geregeld, een goede gids ook, want iemand bezoeken die al een tijdje ergens woont is altijd goed. Dus dank ik Frank/Max in Columbia Maryland (USA), Margreet en Rich in Vienna, Virginia (USA) , Allison in Porlamar, Isla Margarita (Venezuela) en Euclides en Patricia in Port of Spain (Trinidad) voor hun gastvrijheid. Dankzij hen had ik een goed uitvalsbasis om van daaruit weer een hoop te bekijken.

Alleen reizen. Ja. Alleen zijn. Dacht het niet.

Tot de volgende keer,

Gerben

Gerbie on tour, nieuwsbrief 14

gerbie7 — Wed, 30 Mar 2011 21:32:18 GMT

Goor, 21 juni 2000

Deze keer het verhaal van drie eilanden, namelijk Trinidad, Tobago en Isla Margarita.

Op Trinidad genoot ik van de gastvrijheid van mijn Dominicaanse vriend Euclides en zijn vrouw Patricia in de hoofdstad Port of Spain. Een mooie stad, waar alles erg goed beloopbaar is, een stad waarin de Britse invloed nog altijd zichtbaar is. De zogenaamde West Indies verschillen behoorlijk van de rest van de Caribean, niet allen door hun taal, die overigens zeker niet eenvoudig is, aangezien het weliswaar engels is, maar wel met een heel eigen accent. Om iets meer van het eiland te zien, heb ik een rondrit gemaakt met het openbaar vervoer. In een dag kun je dus een groot gedeelte van het eiland zien, al heb je er wel 3 bussen, 6 minibusjes en een gedeelde taxi voor nodig voor je rond bent.

Behalve Port of Spain zijn het voornamelijk kleine steden en vele dorpjes die op het eiland te vinden zijn. Maar ook meerdere riviertjes, mooie stranden, stukken regenwoud en vele heuvels zijn zichtbaar. Voor een klein eilandje dus veel variatie. Ook opvallend was de uitgebreide documentatie over de tweede wereldoorlog in het miltair museum, waar zelfs de slag van Arnhem op een grote maquette werd tentoongesteld, enkele landgenoten in deze oorlog hebben daar blijkbaar voor gezorgd.

Tobago is het kleine eiland van de twee en een stuk rustiger dan Trinidad. Waar de meeste mensen op Trinidad wonen, komen de meeste toeristen op Tobago. Na een overnachting in de hoofdstad Scarborough heb ik op een scooter in een dag het eiland verkend. Even wennen aan het links rijden, maar al gauw waren de wegen zo rustig dat het eigenlijk niet uitmaakte waar op de weg je je bevond. Binnen een half uur reed ik al op een zandweggetje door de heuvels dat ik met geen mogelijkheid op de kaart kon vinden, maar uiteindelijk kwam ik toch wel weer op de juiste route terecht. Tobago is vol met mooie vergezichten en om de tien minuten was er weer een ansichtkaartachtige baai, waar een enkele visser de vangst van de dag binnenbracht op een verlaten strandje, zoals die in de reclames van Bacardi en Bounty nog wel eens zichtbaar zijn.

Behalve mooie stranden was het er voornamelijk erg groen, met enkele erg mooie wegen dwars door het regenwoud, gelukkig dus genoeg schaduw, al kon zelfs veel zonnecreme niet verhinderen dat ik aan het eind van de dag toch meer rood dan bruin was. De boot terug naar Trinidad was niet bepaald het hoogtepunt van de reis. Erg druk en oncomfortabel. Daarbij wordt je na een nacht op de grond om half vijf 's ochtends de stad ingestuurd, maar zoals de engelsen zo mooi zeggen "Beggars can't be choosers."

Terug op Isla Margarita wilde ik natuurlijk ook nog het een en ander zien. Helaas viel de hoofdstad La Asuncion me behoorlijk tegen. Voor een eiland met bijna 500 jaar geschiedenis is er erg weinig te zien. Het museum daar was zelfs, met afstand, het slechtste dat ik op deze reis bezocht en op de fototentoonstelling aan de andere kant van het park hingen foto's waarvoor zelfs ik (die met wegwerpcamera's en een goedkoop Mexicaans toestelletje zo nu en dan een beeldje probeer vast te leggen) me zou schamen. Het kasteel boven op de heuvel met een mooi uitzicht was zo ongeveer het enige dat daar nog de moeite waard was.

Gelukkig is er ook nog Pampatar, een oude haven, waar het wel goed toefen is. Een mooi oud fort, enkele kerkjes en naast het strand ook nog vele mooie gebouwen, waardoor het er leuk rondlopen is. En natuurlijk is er het inkoopcentrum Porlamar, waar ik in de kroeg niet alleen de NBA-finals kon volgen, maar zelfs ook nog een helftje van het Nederlands elftal heb meegepikt, de tweede tegen de Denen, velen verzekerden me dat het ook het enige was dat je tot nog toe hoefde te zien. In het gezelschap van een aantal engelsen heb ik ook nog de eerste overwinning sinds 1966 op duitsland mogen beleven, al kan ik nu niet zeggen dat het voetbal de moeite waard was…

Tot de volgende mail,

Gerben

Gerbie on tour, nieuwsbrief 12

gerbie7 — Tue, 01 Mar 2011 21:53:21 GMT

Porlamar, Venezuela, 2 juni 2000

Gerbie on tour (12)

Time flies when you4re having fun. Ik ben al 200 dagen onderweg, heb nog niet de helft gezien van wat ik vooraf allemaal wilde zien. Midden-Amerika was groter dan gedacht en een aantal landen (vooral Honduras en Nicaragua) hebben me langer weten te boeien dan dat goed is voor het budget van de reis.

Maar uiteindelijk ben ik nu toch in Zuid Amerika beland. Na de rumfabriek in David en een nacht in Penonome kwam ik in de hoofdstad van Panama. Een behoorlijk grote stad, waarvan vooral de oude stad, op een schiereiland erg mooi was. Natuurlijk heb ik het kanaal met een bezoekje vereerd. In het bezoekerscentrum Miraflores werd een film getoond en werden een aantal schepen door een sluis geloosd. Erg interessant, vooral de geschiedenis van het kanaal, waarvoor in de 16e eeuw al ideeën bestonden, terwijl in 1914 pas de eerste boot passeerde.

Vanuit Panama vloog ik naar Caracas. Het eerste wat me opviel is hoe duur alles was in Venezuela. De overstromingen vorig jaar hebben blijkbaar vele kleine hotelletjes weggevaagd, de overnachtingen waren nu nog duurder dan in de USA. Caracas is een ontzettende grote stad, zou ik meer tijd moeten hebben om er iets zinnigs over te zeggen. Aan de kust bezocht ik eerst Barcelona (tegelijkertijd bezochten mijn ouders in Spanje een stad met die naam), een grote stad met een klein centrum, vrij oud en erg rustig.

Cumana was de andere stad waar ik rondliep. Ook een koloniale stad, naar het schijnt zelfs de eerste stad die de Spanjaarden vlak na 1500 bouwden in Zuid-Amerika. Vanuit een oud kasteel boven op een heuvel was de hele stad zichtbaar. Venezuela is een apart land. Rijk dankzij de olie, maar ook veel armoede. Er heerste een gigantische verkiezingsstrijd hier, totdat een dag of 2 voor de stembusgang alles ineens werd afgelast, omdat de computers niet klaar zouden zijn. Een nieuwe datum is nog steeds niet vastgesteld.

Vanuit Cumana ging de ferry naar Isla Margarita. In ruil voor gratis onderdak bij mijn ex-First Choice collega Allison, sjouw ik zo nu en dan een paar dozen naar haar nieuwe appartement. Ondertussen is het goed even wat rust te nemen, waarvoor dit eiland ideaal is. Het is niet zo erg als ik gedacht had (ik vreesde een sort Cancun met alleen maar hotels en stranden en souvenirshops), Porlamar is zelfs een echte stad, niet eentje bedacht door projectontwikkelaars.

Mijn oude First Choice-connectie leverde me een 2 daagse excursie op naar de binnenlanden van Venezuela. Eerst langs de Angel waterval (de hoogste ter wereld naar het schijnt) gevlogen, waarna langs ander watervallen varend en na een korte wandeling de kans kregen achter een grote waterval langs te lopen. Een schitterende ervaring. Zeiknat natuurlijk, maar bij de tropische temperatuur is dat alleen maar welkom. De hoeveelheid water die je langs ziet vallen is onvoorstelbaar.

De tweede dag was voor een junglewandeling, een boottocht op een van de vele rivieren en een bezoekje aan een indianendorp. Veel gezien in 2 dagen, dus dat was absoluut een aanrader. Van het EK zie ik waarschijnlijk niet veel hier, maar de NBA-playoffs gaan me gelukkig niet mis, daarbij speelt de beste Venezolaanse baseballspeler (Galaraga) voor mijn favoriete team (Atlanta Braves) in de USA, dus daar staan de kranten dagelijks mee vol.

Voor nu, genoeg geschreven, wachtend op al jullie mail, groet ik u allen van ganser harte!

Gerben

Gerbie on tour, nieuwsbrief 11

gerbie7 — Wed, 23 Feb 2011 21:34:55 GMT

David, Panama, 15 mei 2000

Gerbie on tour (11)

Hallo iedereen,

Pak de schoolatlas of de landkaarten er maar weer bij, hier is het volgende reisverslag van ondergetekende. Het zal overigens het laatste uit midden amerika zijn, aanstaande zaterdag vlieg ik namelijk naar Caracas.

In Nicaragua bezocht ik nog een plaatsje voor ik de grens passeerde, San Juan del sur, de favoriete badplaats van veel rijkere hoofdstedelingen. Het was er erg kalm, behalve een enkele surfboy uit Australie was er geen mens te bekennen.

Eenmaal in Costa Rica verbleef ik eerst in Liberia, daarna in Alajuela. Beide semi-grote steden. Verder valt op dat Costa Rica eens stuk groener is dan eerder bezochte landen. In laatstgenoemde plaats zat ik afgelopen zondag in het stadion voor een schitterende voetbalwedstrijd. De thuisclub kon namelijk kampioen worden, dus het stadion zat bijna vol, iedereen in het rood-zwart, dus onpartijdig toekijken kon ik ook niet. De bezoekers werkten echter niet echt mee en kwamen met 0-2 en 1-3 voor. In het laatste half uur gebeurde erg veel. 2 rode kaarten, 2 penalties, waarvan 1 gemist, onderling meppen op een andere tribune en 5 goals, waardoor ze toch nog met 6-3 wonnen. De concurrent won echter ook, dus het kampioenschap hebben ze gisteren pas gevierd, zonder mij dus.

De hoofdstad San Jose is een iets te Amerikaanse stad, naar mijn smaak. Alle grote winkels en fastfoodketens waren vertegenwoordigd, je had net zo goed in Miami kunnen lopen, het verschil was niet te merken. En ook al ben ik een fan van grote steden, deze kon me niet echt bekoren. Vanuit San Jose was het wel eenvoudig om met een huurauto (en 2 medereizigers) richting de vulkaan Irazu te rijden. Ruim 3400 meter, de eerste keer dat ik uberhaupt in de bergen reed, al was de stad zelf een groter probleem. Bij mooi weer schijn je beide oceanen te kunnen zien, maar het was bewolkt, zoals bijna altijd naar het schijnt, dus konden wij 'slechts' de kraters bekijken.

Op weg zuidwaarts heb ik nog in San Isidro del General rondgelopen. Niet echt een opwindend plaatsje, zelfs op de kermis was het extreme rustig, alleen de bingotent zat vol. Maar het was eenvoudig om de reis op te breken, op weg naar weer een grens. De dag erna in de bus was niet de beste. Uren in een bus die veel sneller zou moeten kunnen, vlak voor de grens begint het te regenen, waardoor ik eerst anderhalf uur moest schuilen, daarna 2 keer een extreme trage, onvriendelijke en bureaucratische ambtenaar achter een loket (dat me dat nog opvalt na alle grensovergangen zegt genoeg over hoe traag het echt ging), tenslotte nog een bus waarna ik in David, Panama belandde. Een uur tijdverschil, dus ik zit nu weer op 7 uur van west-europa, ipv 8.

In het algemeen was ik niet al the enthousiast over Costa Rica. Vele Amerikanen zullen het me met me oneens zijn, maar in mijn ogen waren de mensen er minder open en hartelijk als in de rest van midden Amerika. Behalve tientallen nationale parken is er ook weinig te doen, tenzij je graag op het strand ligt. En na een vulkaan en een regenwoud, hoef ik persoonlijk niet de volgende dag meteen nog een vulkaan beklimmen of een volgende wandeling tussen de muggen te maken. Daarbij was het er nog relatief duur ook, sinds Mexico niet meer meegemaakt.

Boquete was het eerste dorp dat ik bezocht in Panama. Een leuk bergdorpje, blijkbaar behoorlijk verschillend van de rest van het land, maar dat kan ik nog niet beoordelen. Het was er wel erg rustig, de mensen waren er erg vriendelijk en het was leuk er een paar korte wandelingen te maken. Vandaag hoop ik, net buiten David, een rumfabriekje te bezoeken, voordat ik verder reis op weg naar de hoofdstad. Nog een paar dagen en na het beroemde kanaal gezien te hebben begint de volgende etappe: Venezuela. Voor vandaag, genoeg geluld, goodgoan en tot de volgende mail!

Gerben

Gerbie on tour, nieuwsbrief 10

gerbie7 — Fri, 14 May 2010 13:22:48 GMT

Managua, 3 mei 2000

Gerbie on tour (10)

San Miguel, de warmste stad van El Salvador was de enige die ik nog bezocht op weg naar Nicaragua. Behalve een gesprek met een groepje lijmsnuivers in het park was het eigenlijk niet echt de moeite waard.

Via Esteli in Nicaragua kwam ik in Leon, een van de voormalige hoofdsteden, waar ik tijdens de semana santa verbleef. Deze dagen voor paaszondag zijn de enige vakantie voor geheel midden Amerika, voor de lokale bevolking dus de enige kans eens te vieren. Aan de kust is dan chaos troef, in de stad Leon waren het voornamelijk de processies door de straten van de diverse kerken die de aandacht trokken. Vrij rustig dus. Dat dat niet overal het zo was bleek uit de berichten dat tijdens de paasdagen in midden Amerika in totaal bijna 500 die paasmaandag (wat hier overigens niet gevierd wordt) nooit hebben gezien door verdrinking, geweld, auto-ongelukken, alcoholvergiftigingen en andere oorzaken.

Granada is een mooie oude koloniale stad, waar je dus ook meteen weer tientallen gringo’s tegenkomt. Het ligt aan het meer de Nicaragua, het grootste meer van dit gedeelte van de wereld, helaas ook erg smerig en stinkend. Vanuit Granada duurde het drie dagen om aan de Caribische kust te komen, zandpaden, bussen met een bodem die genoeg uitzicht gaf op de weg, slechte wegen en dunbevolkte gebieden, voordat de laatste dag een Panga de laatste 2 uur over een rivier richting Bluefields aflegde. Een leuke reis naar een dorp gesticht door een Nederlandse piraat Blaufeldt. Na 2 dagen daar te zijn geweest en de locale cultuur een beetje te hebben geproefd ging het terug met een klein vliegtuigje, waar een dozijn passagiers in konden. Een niet eenvoudige reis, maar zeker de moeite waard.

Managua de hoofdstad van het land is een onoverzichtelijke verzameling van verschillende dorpen, lijkt het. Niets is central, er is nergens een gebied waar je rustig kunt rondkijken, alles is verspreid over de stad. Tenminste, datgene wat nog over is, nadat in de 70-er jaren een aardbeving grote delen verwoeste, en de stad nog steeds niet geheel hersteld is daarvan. Nog een paar dagen in Nicaragua en dan vertrek ik naar Costa Rica. Het is het armste land van dit continent, maar de armoede is niet zo schrijnend als in sommige andere steden die ik bezocht (Port au Prince!). De mensen zijn allemaal erg vriendelijk en gastvrij, praten graag met een buitenlander en zijn nog niet zo beïnvloed door het toerisme zoals in Guatemala.

Tot de volgende keer, Gerben

Gerbie on tour, nieuwsbrief 9

gerbie7 — Tue, 04 May 2010 19:10:25 GMT

Tegucigalpa, Honduras, 16 april 2000

Gerbie on tour (9)

Dag iedereen,

Allereerst wil ik graag iedereen bedanken die de moeite doet me nog steeds te mailen. Helaas wordt het steeds moeilijker om regelmatig te antwoorden. Computers zijn in dit gedeelte van Centraal Amerika niet zo eenvoudig te vinden als in de VS, Dom. Republiek en Mexico. Vandaar ook dat mijn nieuwsbrief wat langer op zich laat wachten. De afgelopen maand heb ik in 2 landen doorgebracht: El Salvador en Honduras.

El Salvador is vrij klein en er is ook niet al te veel te zien. De hoofdstad San Salvador viel me, na Guatemala city, een beetje tegen (het leukste was nog een lange duscussie over alle problemen van het land in een comedor) en ik ben daarom maar doorgereisd riching Santa Ana, de tweede stad van het land. Die stad vond ik wel de moeite waard, maar in 2 dagen heb je het ook wel gezien, nadat ik daar ook mijn verplichte voetbalwedstrijd had bezocht ben ik er ook weer vertrokken.

Via Guatemala (weer, maar slechts op weg naar) belandde ik in Honduras, allereerst nog een keer ruines, deze keer in Copan, vooral bekend vanwege een trap vol hyrogliefen waar anthropologen jaren kunnen studeren. Vanuit Puerto Cortes, de grootste havenstad ben ik met de enige trein van het land richting Tela gereisd. Een schitterend erg oud bommeltje dat bij elke melkbus stopte en er uren over deed om nog geen 70 kilometer af te leggen, een mooie ervaring.

Tela is een leuk stadje aan de kust, met veel oude vervallen gebouwen. Vanuit La Ceiba vertrok ik voor de verplichte paar dagen rust naar Utila, een eilandje in de caribische zee. Behalve een wandeling en een middag op een mountainbike, heb ik er vooral gelezen, geschreven en me gespecialiseerd in het hangmatliggen.

In Trujillo, de oudste stad van midden Amerika was het mooiste museum dat ik ooit bezocht. Een oude loods waar alles werd bewaard waar de eigenaar de hand op kon leggen. Van toiletpotten en gasfornuizen, via postzegels en bankbiljetten, tot strijkijzers, dierenschedels en oude typmachines. Schitterend en vooral allemaal erg onlogisch bij elkaar gegooid, alleen daarom is de stad al de moeite van het bezoeken waard.

In het binnenland, op weg naar de hoofdstad, een stop in La Union, waar een wandeling in een echt tropisch regenwoud op het programma stond. Een niet al te breed pad moest gevolgd worden vanuit het visitors center, waarna alle borden ontbraken en soms zelfs het pad nauwelijks vindbaar was. Na ruim 2 uur toch het beginpunt weer gevonden, fascinerend, al weet ik nu ook dat ik de Amazone in Zuid Amerika waarschijnlijk links laat liggen.

Sinds een paar dagen zit ik nu in de hoofdstad Tegucigalpa. Onuitspreekbaar, wel leuk, maar niet echt schitterend. Maar dit land heeft me nu al bijna 3 weken binnen zijn grenzen. Na het weekend vertrek ik richting Nicaragua, ik lig al behoorlijk achter op de oorspronkelijke globale planning, maar kan gelukkig ook de vrijheid nemen daar van af te wijken.

Iedereen de groeten en blijf gerust mailen. Ook al antwoord ik soms laat of zelfs niet, ik lees jullie berichtjes nog steeds graag.

Gerben

Gerbie on tour, nieuwsbrief 8

gerbie7 — Wed, 07 Apr 2010 21:16:04 GMT

Santa Ana, El Salvador, 25 maart 2000

Gerbie on tour (8)

Sinds dag 103, de dag van het vorige reisverslag, heb ik vooral veel gereisd. Bleef ik voordien nog wel eens een aantal dagen in dezelfde stad, de laatste 23 dagen was het vaak aankomen, rondkijken en weer verder. Ik ben ondertussen aangekomen in El Salvador, heb dus een meerdere landen gezien de laatste weken.

Vanuit Oaxaca heb ik nog een tochtje gemaakt in de omgeving, naar de waterbronnen van Hierve el Agua en de ruines van Mitla, terwijl achteraf vooral de trip zelf vanwege de vele mooie uitzichten het leukste was. In San Cristobal de las Casas heerst nog een beetje de sfeer van de Zapatistas, die daar ooit hun opstand begonnen, terwijl in Palenque de mooiste ruines van het land te zien waren. Ook de watervallen van Agua Azul waren schitterend. Terwijl het dorpje Palenque zelf niet al te veel was, was het toch ook leuk om ´s avonds op de stoep van het pension te hangen met een groepje reizigers en de eigenaars, onder het genot van een koud drankje en een lekkere temperatuur.

In Merida, een grote stad die me tegenviel, zag ik nog een carnavalsoptocht die de moeite waard was. Het was geen Rio, maar leuk om te zien was het wel. Vanuit Valladolid bezocht ik de ruines van Chitzen Itza (veel te druk, busladingen vol) en ook Cancun (ik wilde mijn vooroordelen tegen het dorp bevestigd krijgen en ze werden zelfs overtroffen), waarna ik een rustdag en een half heb ingelast aan het strand van Tulum, met slechts een onderbreking voor, alweer, ruines. Verblijfplaats was een cabaña, een soort hutje in de duinen, waar de vloer gewoon het zand van het strand was en waarop alleen een betonblok geplaatst was, met een matras. Een enkele kaars zorgde voor de verlichting.

Van het land Belize heb ik te weinig gezien. De stad met dezelfde naam is klein, al is het de grootste van het land. Er is weinig te zien, maar er hangt wel een leuke sfeer. En de boot, in dit geval een speedboot waar zo´n 25 in kunnen, vertrekt er naar Caye Caulker, een klein eilandje voor de kust van het land, vooral geliefd onder de watersportliefhebbers, ik ben dan ook dezelfde dag weer teruggekeert naar de voormalige hoofdstad. Ook al is het land klein, er is toch het een en ander te zien, maar onderweg moeten er helaas keuzes gemaakt worden, ik besloot door te reizen.

In Guatemala was het eerste reisdoel de ruines van Tikal. En ook al had ik al meerdere Maya-ruines gezien, Tikal is uniek vanwege de ligging midden in de jungle en de omvang. Het is absoluut een ervaring om over verlaten junglepaden te lopen, op weg naar een afgelegen piramide, terwijl boven je in de bomen de apen rondslingeren. De quote van de week kwam hier van een Amerikaanse tiener, die bij aankomst de parkeerplaats zag en vroeg: “Do we actually have to WALK to the ruins?”. Tikal was uniek en schitterend, maar hiermee heb ik voorlopig ook wel genoeg oude stapels stenen gezien. Uiteindelijk gaan alle ruines op elkaar lijken.

Opvallend is het aantal reizigers onderweg dat min of meer dezelfde routes neemt. Zo kom je mensen meerdere keren tegen, op diverse plekken in centraal amerika. Soms handig, kun je nog wat ervaringen uitwisselen en elkaar wat tips geven, soms ook wel irritant. Denk je bezig te zijn met een unieke reis en dan blijken er tientallen precies hetzelfde te doen. En dat is zelfs op hetzelfde moment!

Antigua in Guatemala is de favoriet van velen. Inderdaad is het een leuke stad, maar het aantal buitenlanders, vooral Amerikanen, die een spaanse cursus als excuus gebruiken om er weken lang te feesten was me te groot. De hoofdstad vond ik een stuk leuker, ook al wordt die door iedereen afgeraden. Maar alleen al het park in het centrum was het bezoek waard. Predikanten staan er te preken, terwijl 50 meter verderop potentieverhogende middelen worden verkocht. Straatartiesten en verkopers, maya indianen en schoenenpoetsers, er is genoeg te zien.

Voordat ik naar El Salvador vertrok heb ik nog een dag aan het strand van Monterrico gehangen, voornamelijk onder de palmbomen, de temperatuur was er erg hoog, het zwarte zandstrand maakt het niet eenvoudiger. De weg ernaartoe was minstens zo leuk, met 2 bussen en een boot over een klein riviertje voordat je er bent.

In centraal America zijn de afstanden wat minder groot in vergelijking met Mexico, ik weet dan ook nog niet vanuit welk land mijn volgende brief komt, maar jullie zien het vanzelf wel! Tot mails,

Gerben

Gerbie on tour, Nieuwsbrief 7

gerbie7 — Sun, 28 Mar 2010 18:45:36 GMT

El Remate (Guatemala), 13 maart 2000

Gerbie on tour (7)

In diverse mailtjes kwam ik vragen tegen over het hoe en wat van deze reis. Oftewel, ik heb het idee dat velen geen idee hebben hoe mijn leven er uit ziet, behalve dan waar ik zoal ben, te lezen in mijn eerdere nieuwsbrieven.

Het leven onderweg draait om het continu maken van beslissingen. Waar slaap ik vannacht? Wanneer vertrek ik van hier? Wat wil ik zien in deze stad, of deze omgeving? Welk transport neem ik wanneer?

Mijn manier van reizen is gebaseerd op improviseren en flexibel zijn. Ergens in een van de reisgidsen die ik gebruik onderweg staat dat reizen met een backpack geen keus is. Het is de enige manier om werkelijk te reizen. Vele backpakkers zullen dat beamen. Door niet te kiezen voor een rondreis of een pakketje van een touroperator, heb je de kans om een land echt te leren kennen. Je moet namelijk continu overal informatie zoeken en vinden. En op die manier kom je automatisch veel in contact met de lokale bevolking.

Maar begin bij het begin. Alles wat ik bij me heb zit in die ene grote rugzak. Vooral erg veel sokken en ondergoed, zodat ik niet regelmatig hoef te wassen, maar voor de rest zo weinig mogelijk. Mijn fleece voor de koude gebieden en die verschrikkelijke lange afstandsbussen waar de airco zo hard zijn best doet dat je je in Lapland waant, terwijl je in Mexico bent. Verder alleen echt noodzakelijke dingen als de toilettas, de firstaid kit, mijn slaapzak en een aantal overige kledingstukken.

De eerste beslissing die elke ochtend genomen wordt is waar ik die avond ga slapen. Soms blijf je waar je bent, soms kun je ´s ochtends op zoek, soms pas na aankomst in een nieuwe verblijfplaats. In America was het simpel. Zoek de hostels. Niet alleen zijn hotels veel te duur, de sfeer van de hostels is altijd goed, je komt er vele mede-reizigers tegen en samen kun je ook nog eens de stad bekijken, voordat ieder weer zijn eigen weg vervolgt. In Mexico is het vinden van de slaapplaats anders. In grote steden is het nog wel te doen, in kleinere steden vertrouw je op de reisgids of op tips van mede-reizigers. Soms is een bus die ´s avonds laat vertrekt een goed alternatief. Je spaart een nacht uit, hebt de dag om nog het een en ander te doen, en arriveert mooi op tijd op de volgende bestemming om meteen de nacht erna te regelen.

Naast hostels heb ik dus al geslapen in bussen, motels, in een huurauto, pensions, guesthouses, hotelletjes, prive-kamers, in een cabaña (strandhutje) en in een bungalow, al had dat ook meer weg van een hut, zeker met het ontbreken van deuren en ramen. Het idee lijkt me wel duidelijk: niet te veel uitgeven aan overnachtingen, zo lang je maar regelmatig een goede nacht slaap krijgt!

Het reisschema is continu aan verandering onderhevig. In de VS bepaalden de tijden van de Greyhound bussen soms wat mijn volgende bestemming werd. Onderweg zijn er een aantal dingen die ik vooraf wist waar ik heen wilde. Andere steden kwamen uit de reisgids, vanwege het feit dat het op de route lag of naar aanleiding van tips van reizigers, lokale toeristeninfo´s, busstationmedewerkers en andere inheemse bevolking. Oftewel: iedereen kan me beinvloeden. Kom ik ergens waar ik het leuk vind (Guanajuato), dan blijf ik langer, vind ik er geen klap aan (Orlando, Merida) dan ben ik snel weer weg.

Het eenvoudigst contact met de lokale bevolking is in de bus en de busstations, bij voetbal- en andere sportwedstrijden en bij live-muziek. Ook heb ik ondertussen uitgevonden dat het schrijven van reisverslagen, al zittende in een park ook reden is om aangesproken te worden.

Waarmee ik op het schrijven kom. Zoals sommigen misschien al hebben gezien op mijn homepage (http://welcome.to/gerbie) doe ik een poging om regelmatig een reisimpressie te schrijven. De eerste impressies zijn al te lezen, sindsdien heb ik er al meerdere geschreven, maar aangezien computertijd onderweg beperkt is, is het niet mogelijk deze allemaal op mijn site te zetten. Ze staan dus allemaal in een schriftje, hopelijk lukt het me ze allemaal ooit nog eens uit te werken, zodat iedereen ze kan lezen. Dat is ook meteen de reden dat mijn brieven soms een beetje een opsomming lijken. De impressies zijn te lang en gedetailleerd, naast het probleem van computertijd, zouden ze voor sommigen onder jullie waarschijnlijk te lang zijn.

Verder is mijn leven dus eenvoudig. Vind een slaapplaats, beslis wat je wilt zien/doen, lees e-mail regelmatig en antwoord als het kan, schrijf een impressie van dat wat indruk maakte of opviel en verder veel wachten en hangen, dus ook veel lezen. Ik heb me tot nog toe redelijk kunnen redden, zeker in Mexico heb ik een aantal maal boeken geruild, waardoor ik meestal wel wat te lezen heb. Daarnaast lees ik wanneer mogelijk de lokale kranten, weet ik meteen wat er zoal speelt, en is het wereldnieuws netjes gefilterd tot de 2 pagina´s buitenland die er in staan. Luister naar de wereldomroep voor het nederlandse nieuws, de oproepen en het sportnieuws en als ik echt niets meer te doen heb, lees ik verder in Oorlog en vrede van Tolstoj. Ik heb ruim 600 pagina´s gelezen un, nog zo´n 1100 te gaan!

Meer vragen? Mail gerust!

Groeten,

Gerben