And in other news...
Ik word een Folk Club Regular! Er zijn nu twee clubs waar ik op maandag en op donderdag heen ga. Staines en Maidenhead. Gisteren was er een speciale gast in Staines, dus in plaats van onze gebruikelijke achterkamer in "The Bells", zaten we in een van de zijkamers van St. Mary's Church.
De gast was een of andere niet-erg-bekende figuur met gitaar-en-zang. Zelf geschreven liederen, maar niet buitengewoon. De "regulars" kregen eerst een kans - drie liedjes per keer. Dan een half uur lang voor de gast, dan de rest van de regulars en dan nog een keer de gast. Het viel me op dat de regulars normaal veel beter zijn dan nu. Misschien lag het aan de iets grotere ruimte.
Mijn drie bijdragen waren: "The Band Played Waltzing Matilda", "Black is the colour" en "Missing you". En het ging best goed, al zeg ik het zelf. Alleen irriteerde ik me een beetje aan die vrouw die er op stond om mee te zingen. Net in een ander cadans dan ik. Als je dat doet, doe het dan verdikke zachtjes.
Mijn andere club is de Maidenhead Folk Club. Dat zijn de donderdagen. MFC is net wat groter dan de Staines Blues & Folk Club. Waar Staines normaal het "singaround" formaat gebruikt (d.w.z. stoelen in een kring en om de beurt een liedje), gebruikt Maidenhead de "Floor spot" methode, waar je een lijst maakt van alle mensen die zijn komen opdagen, die dan om de beurt voor de rest van de folks optreden: Twee liedjes, ophoepelen.
Staines is voornamelijk gitaren met hier en daar een banjo of een mandoline. In Maidenhead zie je ook vaak violen (sorry "fiddles"), harmonica's en concertina's. In beide clubs ben ik de enige met een bodhran.
Ik denk dat de zanglessen hebben geholpen. Vooral de ademtechniek (zuig je buik vol lucht, niet je borstkas). Laatst heb ik "Sally Gardens" gezongen zonder me compleet belachelijk te maken. En die is niet zo makkelijk als het lijkt. Lange zinnen en zo.
Het is in ieder geval een goede stimulans om mijn repertoire wat uit te breiden. Donderdag krijg ik als het goed is van iemand de tekst van een lied over windmolens.
Goed. Tijd voor Echt Werk.
De gast was een of andere niet-erg-bekende figuur met gitaar-en-zang. Zelf geschreven liederen, maar niet buitengewoon. De "regulars" kregen eerst een kans - drie liedjes per keer. Dan een half uur lang voor de gast, dan de rest van de regulars en dan nog een keer de gast. Het viel me op dat de regulars normaal veel beter zijn dan nu. Misschien lag het aan de iets grotere ruimte.
Mijn drie bijdragen waren: "The Band Played Waltzing Matilda", "Black is the colour" en "Missing you". En het ging best goed, al zeg ik het zelf. Alleen irriteerde ik me een beetje aan die vrouw die er op stond om mee te zingen. Net in een ander cadans dan ik. Als je dat doet, doe het dan verdikke zachtjes.
Mijn andere club is de Maidenhead Folk Club. Dat zijn de donderdagen. MFC is net wat groter dan de Staines Blues & Folk Club. Waar Staines normaal het "singaround" formaat gebruikt (d.w.z. stoelen in een kring en om de beurt een liedje), gebruikt Maidenhead de "Floor spot" methode, waar je een lijst maakt van alle mensen die zijn komen opdagen, die dan om de beurt voor de rest van de folks optreden: Twee liedjes, ophoepelen.
Staines is voornamelijk gitaren met hier en daar een banjo of een mandoline. In Maidenhead zie je ook vaak violen (sorry "fiddles"), harmonica's en concertina's. In beide clubs ben ik de enige met een bodhran.
Ik denk dat de zanglessen hebben geholpen. Vooral de ademtechniek (zuig je buik vol lucht, niet je borstkas). Laatst heb ik "Sally Gardens" gezongen zonder me compleet belachelijk te maken. En die is niet zo makkelijk als het lijkt. Lange zinnen en zo.
Het is in ieder geval een goede stimulans om mijn repertoire wat uit te breiden. Donderdag krijg ik als het goed is van iemand de tekst van een lied over windmolens.
Goed. Tijd voor Echt Werk.