Een kleine twintig jaar geleden had ik een jongensdroom. Ik zou een hele zomer ‘s ochtends kranten bezorgen en ‘s avonds afwassen om te sparen voor een busje. De andere bandleden zouden hetzelfde doen en na het afronden van de middelbare school zouden we in dat busje vertrekken. Dat niemand z’n rijbewijs had, deed er niet toe. We dachten al groots. Al verder.

Dat busje zou nog net niet van ellende uit elkaar vallen. Waarschijnlijk roestig zijn op plekken waar je dat absoluut niet wil. Hij zou niet altijd starten, en als ‘ie dat wel deed, zou hij ons brengen naar steden en dorpen door heel het land. We zouden spelen in bedenkelijke cafés en kroegen, op huis- en tuinfeestjes en, fuck it, bruiloften. We zouden spelen voor lege zalen, dan voor twintig man, daarna volle kroegen en uiteindelijk zouden we de kleine zalen van poppodia plat spelen.

Dat busje, volgeladen met apparatuur en kleding, zou op den duur naar bier, zweet, slaap en een melange van verschillende parfums ruiken, gedragen door verschillende groupies. Dat was de droom. Spoiler alert; zo ging het niet. In plaats van life on the road kwam het keurslijf. Studeren, papiertje halen, solliciteren, werken, burnout, nog meer werken, een hypotheek, een kind, pampers, weer een burnout, een identiteitscrisis, therapie, nieuwe baan, depressie, therapie en een tweede kind op komst.

Twintig jaar later is er nog steeds geen busje. Maar er is wel een band. Vier bloedserieuze, melancholische millennials die om de week op de donderdagen bij elkaar komen in een geluidsdichte ruimte. Muziek als therapie. Deze week hebben we onze eerste single uitgebracht, en zaterdag spelen we onze eerste liveshow tijdens De Nacht Van Strijp-S in Eindhoven. Er komt nog veel meer muziek aan, en hopelijk ook nog veel meer shows (in ieder geval twee). Sommige dromen blijven dromen, anderen hebben gewoon even nodig om uit te komen.

Anyway, here’s Wonderwall hier is OSSO KIND EN EEN STATION.