Wanneer ik vertel dat R in mei twee geworden is, krijg ik van iedereen - en dan bedoel ik echt iedereen, ook mensen zonder kinderen - dezelfde repliek.

“Ooooooh,” beginnen ze dan allemaal. Heel overdreven met hun gezicht ook.

Ik ben twee en ik zeg nee, vertellen ze me daarna. Ze wijzen me op de terrible twos, of op het fenomeen peuterpubers. Kortom: ze willen me vooral sterkte wensen. Meer dan dat ze mijn kind willen feliciteren met twee rondjes om de zon.

Ik kan doen alsof het niet zo is. Maar het is natuurlijk wel gewoon heel vaak ook heel kut. Clichés zijn ook alleen maar clichés omdat ze waar zijn.

Als je verliefd bent wil je simpelweg het dak van je huis op klimmen en schreeuwen dat je van haar houdt. Het leven is in principe een feest, maar je moet zelf de spreekwoordelijke slingers ophangen. En ja: ze worden twee, en dan is bij alles - maar dan ook alles - het antwoord nee.

Tegenwoordig dansen we wat af in dit huis.

Er is de boterhamdans, de broccolidans, de trek-je-broek-aandans en doe-je-schoenen-uitdans. Er is de scheetjesdans, de ik-ga-slapendans, de we-gaan-nu-niet-meer-lopen-maar-in-de-kinderwagendans, de schone-luierdans, de pastadans, de luister-naar-papadans en de luister-naar-mamadans. De we-gaan-wel-in-baddans, de je-krijgt-morgen-weer-een-ijsjedans en nog tientallen andere dansjes.

Daarnaast wordt er ook gewoon gedanst, voor de leuk.

Een dans blijkt de oplossing voor bijna alles. Is er een driftbui en weigert ze haar boterham? Dan doen we de boterhamdans en maakt het geschreeuw plaats voor een lach met ontblote tanden en armpjes in de lucht. De boterham gaat er dan in een mum van tijd in, gevolgd door: ‘meer!’

Voor elke “nee” is er een dans. Zo dansen we vrolijk verder en maken we de driftbuien van onze peuterpuber - wanneer ze die heeft, het is echt een gezellig kind - een stuk draaglijker.

Toch kleeft er aan al dat dansen ook iets sombers.
Met haar kan ik om háár obstakels heen dansen — maar voor de mijne ken ik de pasjes niet. Er klinkt geen muziek. Niemand pakt me bij de schouders om me via een polonaise uit mijn eindeloos durende crisis te leiden.

Dus wacht ik.
Aan de bar, verslagen en moe.
Totdat zíj mij vraagt om te dansen.
Dat moet ik nog wel veertig jaar vol kunnen houden.