De schemerwereld, noem ik het, mijn winterdepressie. Ik betreed dit land elke winter. In januari en februari staan de portalen wagenwijd open en word ik er naar binnen getrokken alsof het donker magnetisch is. Grijze luchten sijpelen bij me naar binnen, kale bomen schrapen met hun takken de kleur van mijn binnenwereld. Ook dit jaar is mijn hoofd een afspiegeling van de winter, maar het is erger dan voorgaande jaren. Toen ik vorige week met een zwaar hoofd en een dampende kop thee tussen mijn handen naar buiten keek, waar de boomtoppen treurig wiegden, wist ik dat ik juíst naar buiten moest gaan, de winter in.

Het was wandelingetje van een half uur in het bos, maar het was een half uur dat mijn dag veranderde. Ik liep zonder afleiding, hoorde mijn ademhaling die dieper werd, het ritme van mijn stappen op de aarde die mij droeg, het voorzichtige gezang van vogels. Ik zag groepjes sneeuwklokjes op de bosgrond, als eerste teken van de lente, van dagen die lichter worden, de zon die terugkeert. Op mijn lievelingspad liep ik tussen de zonnestralen die in banen door de bomen vielen. Thuis zocht ik op of er een naam voor dat verschijnsel is. Ik kwam uit bij ‘zonneharpen’, het mooiste woord dat ik ooit heb gehoord. Ik scrolde door mijn fotogalerij, waar ik heel wat foto’s van zonnebadende bospaden vond. Ik maakte een speciaal mapje aan voor zonneharpen.

In beweging blijven is voor mij essentieel wanneer ik het gevoel heb vanbinnen vast te lopen. Wanneer alles binnenin mij stilstaat, geef ik mezelf een duwtje om fysiek te gaan bewegen. Hup, een half uur het bos is, die yogamat uitrollen, kiezen voor de fiets in plaats voor de bus. En dan zonder afleiding; mijn koptelefoon laat ik thuis. Ik ren mijn eigen piekergedachten van elkaar los, ontwar mijn zorgen door mezelf in een downward facing dog te buigen op mijn yogamat. En het werkt. Mijn winterdepressie is niet opeens op magische wijze met wolkjes en sterretjes verdwenen, dat niet, maar er gaan hier en daar kleine fairylights aan in mijn hersenen door de shot natuurlijke dopamine die ik op gezonde wijze heb aangemaakt.

Onder ‘in beweging blijven’ vallen ook alle vormen van ‘erop uit gaan.’ Een paar dagen later sprak ik af met een vriendin in Utrecht. Het was een druilerige grijze dag en mijn hoofd voelde zo zwaar dat ik de afspraak bijna afzei. Ik wist dat het me goed zou doen om erop uit te gaan, en Utrecht is mijn favoriete stad, dus ik stapte dapper de trein in. Hoewel het een mistige, regenachtige dag was, sprankelt de herinnering eraan. We struinden boekwinkels af, streken neer in een koffietentje waar we hazelnoot cappuchino’s met een kunstwerkje van melkschuim en worteltaart bestelden. Ik voelde het goed het me deed om erop uit te zijn, het gepraat en gelach van mensen om me heen te horen, het getingel van bestek, te zien hoeveel mensen over de Oudegracht liepen en net als wij de kou trotseerden. Je onder de mensen bevinden trekt je uit de isolatie van je eigen donkere bubbel, merkte ik.

Wat mij ook helpt, is het creeëren van kleine rituelen. In mijn studie religiewetenschappen wordt er veel aandacht besteed aan rituelen, waardoor ik er nu zelf sneller naar neig. Rituelen bieden houvast wanneer het tegenzit, hoe klein ze ook zijn Routine en ritueel lijken aan elkaar te raken, maar voor mij bleek het een mooi uitgangspunt om te kijken hoe ik bepaalde routines om kan zetten in een ritueel. Hoe? Door net dat magische laagje toe te voegen. De ochtenden en avonden zijn voor mij de fijnste momenten hiervoor. Mijn telefoon leg ik weg, kaarsjes doe ik aan. Geen ruis, maar stilte en ruimte om te mijmeren en te journalen, zonder dat het mooie bladzijdes hoeven te worden. ‘s Ochtends mijn koffie drinken en kijken hoe het buiten licht wordt, wat me doet beseffen dat de dagen weer warmer worden, maar ook dat ik zomaar weer een nieuwe dag heb gekregen. Het buiten licht zien worden vind ik altijd hoopvol.

De schemerwereld is geen grenzeloos land, er komt een einde aan. Zonneharpen zullen snel weer bloeiende zomerbossen goud kleuren.