Het zal niet lang meer duren of we zullen de helft van onze intellectuelen verliezen. De iets ouderen onder ons zullen er nog zijn, maar de helft van de professionals, die nu opgeleid worden, zullen ook wegtrekken. Nu al is het te merken, ongeveer de helft van de studenten die naar het buitenland vertrekt voor studie, keert niet terug om hier te werken. Een deel geeft aan, dat het niet in een klimaat wil komen werken, waar het niet gewaardeerd wordt.

Wat weet een pastoor over volksgezondheid? Het is een harde uitspraak die inmiddels op straat en op sociale media klinkt, maar ze raakt wel de harde realiteit, waarin wij al maanden leven. Want terwijl duizenden Surinamers al maanden gebukt gaan onder de slopende pijn van chikungunya, blijft een doortastende aanpak vanuit de overheid uit.

Er is in 2025 een regering samengesteld op basis van ontevredenheid over Chan Santokhi en Ronnie Brunswijk. Vervolgens heeft die nieuwe formatie bij nader inzien, alsnog plaatsgemaakt voor Ronnie Brunswijk. Het was nooit van harte. En de bittere pil van de demotie van de politieke machthebber, van vicepresident en team captain van zeven ministers en negen assembleeleden naar praktisch een halvering daarvan, heeft een zware kater achtergelaten.

In de periode 2010 – 2020, toen de NDP-regering onder leiding van wijlen Desi Bouterse aan de macht was, werd het politieke debat regelmatig gekenmerkt door een opvallend patroon van ontkenning van verantwoordelijkheid. Steeds opnieuw klonk dezelfde ondertoon: ‘A no mi’ – het ligt niet aan ons beleid, het ligt elders, het is verkeerd begrepen of het is een misverstand. Die houding werd voor velen een herkenbaar etiket van die periode.

De brand in de omgeving van de Heeren- en Klipstenenstraat en de perikelen rondom grond nabij Santo Boma, wijzen weer in de richting van een bestuurlijk hiaat: het gebrek aan ruimtelijke ordening en planning. De verschillende overheidsinstanties en de rechterlijke macht, die er zouden moeten zijn voor rechtsbescherming tegen dubbele gronduitgiften,

De 24ste Vaccination Week in the Americas 2026 is reeds achter de rug en de boodschap van de Pan American Health , was duidelijker dan ooit: vaccinatie werkt, maar alleen als ze breed en consequent wordt toegepast. Want terwijl de regio decennialang vooruitgang boekte in de strijd tegen vaccineerbare ziekten, laten recente uitbraken zien, hoe snel die winst kan verdampen wanneer de vaccinatiegraad daalt.

De aanblik van de straten in Suriname, is in 2026 drastisch veranderd, en niet ten goede. Wat voorheen een probleem leek dat zich concentreerde in de binnenstad van Paramaribo, is inmiddels verspreid naar de verste uithoeken van ieder district, volgens minister Monorath. Van Nickerie tot aan Commewijne: de groeiende groep dak- en thuislozen is een dagelijkse herinnering aan een falend systeem waarin het sociaal vangnet,

Dit beeld circuleerde onlangs op sociale media: een moederhond met haar pups, gedumpt langs de weg op de hoek van de Henry Fernandesweg. Een tafereel dat inmiddels schokkend herkenbaar is in Suri-name. Het gebeurt al jaren en het is geen incident meer, maar een terugkerend pa-troon dat wij als samenleving steeds opnieuw lijken te accepteren. Nog te vaak worden puppies en kittens simpelweg in een doos gestopt en langs de straat gezet.

[1] Clico Suriname Life Insurance NV, met hoofdkantoor aan de Klipstenenstaat 29 is vanaf oktober 2002 actief in Suriname. [2] In de nasleep van de zogenaamde Global Financial Crisis 2007/2008/2009, waarbij zelf Lehman Brothers (een triple A Company) is omgevallen, kwam CL FINANCIAL (moederbedrijf van CLICO en de grootste financiële instelling van de CARICOM), in 2009 in problemen.

Corruptie wordt vaak geassocieerd met grote schandalen: miljoenen die verdwijnen, door bijvoorbeeld politieke macht die wordt misbruikt. Maar in de praktijk van het dagelijks leven manifesteert corruptie zich subtieler. Kleine handelingen, ogenschijnlijk onschuldig, die samen een systeem zijn gaan vormen waarin regels flexibel worden toegepast. Een voorbeeld daarvan is wanneer mensen geld verwachten om hun werkzaamheden naar behoren uit voeren.

De Surinaamse goudsector wordt al jaren omschreven als een gebied waar ordening, regulering en duurzaamheid hand in hand zouden moeten gaan. In de praktijk lijkt die ambitie echter steeds vaker te botsen met de realiteit in het veld. Terwijl het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen onder leiding van minister David Abiamofo, stelt dat er sinds 2020 “grote stappen”

In de luchtvaart geldt normaal gesproken, een eenvoudige logica: veiligheid berust op strikte procedures, goed opgeleide professionals en systemen die feilloos moeten functioneren. Althans, in theorie. In de praktijk van de Surinaamse luchtverkeersleiding lijkt die logica steeds vaker te worden vervangen door een creatievere variant, waarbij personeelstekort, verouderde systemen en improvisatievermogen samen, een soort onofficiële veiligheidsstandaard vormen.

Simons wil een ethische code, maar accepteert dat mensen die daarvoor de kwalificaties missen, soms zelfs mensen met een crimineel verleden, in  hoge posities worden benoemd omdat ze NDP’ers zijn  Zij  is politiek zwak, omdat ze slechts de formele leiding heeft over de NDP. Rusland is een zwakke vicepresident, want de NPS zit in een dieptepunt en kan geen vuist maken.

Een werkneerlegging en vrijwel directe toegang tot de vice-president en president. Wat kan het tij zich politiek soms keren. Na meerdere keren het ontslag van bondsvoorzitter Hellings te hebben uitgelokt, zich in pagararook te hebben gehuld, krutu’s met zijn broer erbij te hebben georganiseerd en vonnissen ‘op de minuut’ los te hebben gewrikt voor eerherstel, was de Leeuw van de Noorderkerkstraat een klein jaartje geleden nog oppermachtig ten opzichte van de bond.

Burgers worden momenteel uit de binnenstad ‘gedreven’ door dak- en thuislozen. Natuurlijk niet letterlijk, maar wegens het gevaar dat ze vormen. Keerpunt had in januari dit jaar reeds in een artikel met als kop: ´Wie beschermt on tegen de dak- en thuislozen?´, gewezen op het gevaar dat delen uit deze groep vormen voor de burger die zich in de stad begeeft om naar het werk, school of elders te gaan.

Het beeld is gewoon aanstootgevend: afval dat zich ophoopt rond een historisch pand, midden in de stad. Bij Ston Oso, oftewel eens het ‘Zwarte Hof’, is het al dagen realiteit. Het Directoraat Openbaar Groen en Afvalbeheer (OGA) is al ruim een week bezig, de situatie onder controle te krijgen.

Monumentaal onderhoud en restauratie zijn een keurslijf en een financiële strop voor de weinige particulieren, die het zich met moeite kunnen veroorloven en zelfs voor de gevierde instituten, zoals het Rooms-Katholiek Bisdom. Monseigneur Choennie heeft president Simons gevraagd om fiscale verlichting.

Wederom werden we met de neus op de feiten gedrukt. Onze brandweerlieden ontberen materieel en materiaal, om efficiënt en effectief te kunnen optreden bij een grote brand. We hebben dat gezien, een jaar geleden bij de vuurzee aan de Henck Arronstraat, waarbij meerdere houten panden verloren gingen en nu weer bij de brand aan de Klipstenenstraat, in het gebouw van CLICO.

Wat zich momenteel voltrekt in het Caribisch gebied is geen gewone economische ontwikkeling. Het is een structurele verschuiving die de regio dreigt op te splitsen in winnaars en achterblijvers. De recente rapporten van de Wereldbank en Afreximbank maken dat pijnlijk duidelijk: de opkomst van olie- en gaslanden zoals Guyana en Suriname creëert een groeiende economische tweedeling in de regio. De Wereldbank spreekt niet voor niets van een ‘dual-track’ groeimodel.

Hoe laat je drie jonge kinderen achter in een voertuig? Die vraag betreft geen sensatie, maar pure verontwaardiging. Zeker wanneer achteraf blijkt dat hun dood niet het gevolg was van ziekte, maar van iets dat volledig te voorkomen was. Waarom wordt in zo’n geval niemand direct ter verantwoording geroepen? Waarom blijft het stil daar waar juist duidelijkheid en daadkracht nodig zijn? De drie peuters van één, twee en vier jaar, werden levenloos binnengebracht bij de Spoedeisende Hulp van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo.

Het wordt een steeds grotere chaos aan de Waterkant, na de oplevering van het zogeheten door de IDB gefinancierde PURP-project. Men parkeert langs de weg en negeert totaal het stopverbod. Het is zelfs zo erg, dat men nu ook in het park op de wandelstrook naast het fietspad parkeert. De bewaking van deze mooie plaats laat het totaal afweten of is gewoon absent.