Sen Filistinli bir çocuğun elinde sapan taşısın
Dünyanın kör gözlerine doğru
Özgürlük için fırlatılan.
Sen vakitsiz solan sekiz bin beş yüz hayalsin
Srebrenitsa'da toprağa gömülen.
Suda bekletilen bir kiraz dalısın,
Bereketli yarınların habercisi.
Bir annenin karnında, dokuz ayda boy veren
Doksan yılsın kırağı vurmamış.
Ve uzaklara dalan gözlerisin bir babanın.
Ve de sürgünde bir babanın gözlenen yolu.
Bir hastane koridorunda beklerken
Ekranda kayan zikzaklı çizgisin,
Dümdüz olmadığına şükredilen.
Dünyası başına yıkılmışken insanın
Kulak kabartılan sessin toprak altında:
"Kimse var mı? Sesimi duyan var mı?"
Belki bir fahişenin kirlenmemiş geçmişi,
Belki bir katilin kurşundan hızlı pişmanlığısın.
Bir muskasın kötülüklere siper olan,
Bir örümcek ağıyla
Ve ben seni kalbime astım.
Bilirim,
Sen iki kelimesin âşığın dilinde
Muhatabını bulmuş, söylenememiş.
Öylece susulmuş...
Yokluğunla sınama beni!
Bir yanıt yazın