Het allerzachtste techno-album van het jaar. Één grote semi-ambient oormassage van de Ijslander, en niet geheel ontoevallig ook de soundtrack van de geboorte van mijn dochter Fien. Nog steeds als ik het opzet lijkt ze makkelijker en fijner in slaap te vallen.

We mogen dankbaar zijn als mensen als de Berlijnse Brit Sam Barker weer eens delen wat er in hun uitzonderlijke muzikale brein omgaat. Weinig artiesten weten zó raak (en origineel) elektronische muziek in je hart en onderbuik te spiezen. Force of Habit is een droom, Reframing is een trip.

Alex Kassian had sowieso een superjaar, maar in december ‘24 dropte hij het nummer dat ik in ‘25 het meest zou draaien. Phase II (dub variant) en III (ambient variant) verschenen kort erna, en ik luister deze trip van 24 minuten moeiteloos achter elkaar.

Een aanrader in de wereld tussen alternatievere pop en elektronisch, van de New Yorkse dame James K. Mede dankzij geweldig productiewerk van Priori en Patrick Holland (samen ook wel bekend als Jump Source, een mooi portret lees je hier). Dekmantel boekte haar afgelopen zomer en ze stond onlangs nog in de Paradiso.
Days Go By en Blinkmoth zijn het warme welkom dat je echt even moet opzetten.

Art School Girlfriend uit Wales is een toffe singer songwriter & producer die me vooral pakt met haar laatste dromerige single, The Peaks. Verslaaavend. Album Lean In dropt 11 maart (pas), dus je hebt nog alle tijd om aan te haken.

Zomaar vanuit het niets was daar Ozzy Jones uit Amsterdam, terecht bewierookt en uitgebracht door Coloray’s Intercept label. Embrace is een dromerige emo space wolk, waarin je innig wordt omarmd door de stemmen en baslijnen.

TEED kende je vroeger als Totally Enormous Extinct Dinosaurs, en op Always With Me staan echt wat parels joh: The Echo, Desire, My Melody en de titeltrack voorop.

Absolute favoriet, de Deense zangeres Erika de Casier. Delusional = 10/10.

Pracht van een verzamelaar, van het altijd leverende Nous’klaer (doel voor 2026: naar dat Nous’klaer Festival in Rotterdam!)

Iets meer dansen, maar nog steeds een vleugje laidback… Scanners heb ik tientallen keren op repeat gehad.

‘The False Idols of Our Time’ - waarom spreken de grote artiesten der aarde zich toch niet uit over Gaza, Congo, Sudan? Wat hebben ze nog te verliezen? Ook in eigen land zijn succesvolle artiesten met de kop diep in het zand helaas veelvuldiger aanwezig dan artiesten die op de bres springen. Gelukkig is er dan wel een nummer als Maskers, van Elias Mazian, uitgebracht door Job Jobse (ja zijn laatste Dekmantel mix is ook wel één giga duik in allllemaal favo’s van me) en de opbrengsten gaan naar Plant een Olijfboom.

De Canadees Daniel Caesar strikte Bon Iver, Sampha én Blood Orange op dit mooie, ideale album voor op je zondag. Helaas niet op Bandcamp te vinden, dus toch nog even wat Spotify links hieronder (2026 wordt het jaar van de overstap, beloofd).

Veel van bovenstaande nummers kwamen al eerder voorbij in dit lekkere lijstje ;)

En ja, er waren ook hiphopalbums die fans konden bekoren, vooral in de nostalgische onderbuikgevoelens (Mobb Deep, Clipse, Nas & Premier), maar ik moet je toegeven dat ik er niet warm of koud van word. Waarom zou ik naar iets luisteren dat 20 jaar geleden precies zo had geklonken? Een paar tips van nieuwer bloed waar ik wél erg van heb genoten:

^ Heerlijke 2025 recap van één van de beste rappers van NL: D-Double ^

En dan nog afsluitend met vijf favoriete (soms spacey) dansvloerklappertjes:

Tot slot een favoriete mix, dub techno openingsset van de Belg Altinbas op het wonderlijke Waking Life festival (waar ik nog nooit ben geweest, bucketlistje, wel ga ik weer naar Kroatië voor Selectors in 2026, vanwege een bepaald bootfeestje..!):

Dank voor het volgen, en tot volgend jaar :) Hopelijk snel met wat leuk nieuws over een nieuw muzikaal platforminitiatief. x!